ARE YOU SURE?


Σκοπός της σάτιρας δεν είναι να γελάσεις. Σκοπός της σάτιρας είναι να εξαγριωθείς, να κινήσεις νομικές διαδικασίες και να προτάξεις αξίες, πατρίδες, θρησκείες και άλλα αόρατα απέναντι στα αίσχη που έχεις διαπράξει. Είναι ένα είδος καταγγελίας από όλους αυτούς που δεν πολυπαίρνεις συνήθως στα σοβαρά. Από έναν ανθρωπάκο, από έναν θεατρίνο, από έναν τίποτα από έναν ανώνυμο. Κακώς συνδέεται με αστείο. Άμα θέλαμε να γελάσεις θα κάναμε χιουμοράκι. Αλλά δεν φτάνει. Στην συγκεκριμένη περίπτωση κύριε Λιακόπουλε, πετύχαμε διάνα.

Έτσι, αναρρωτιέμαι αν ήρθε πραγματικά η ώρα να πάμε στο αμέσως επόμενο βήμα της σάτιρας. Την επιχειρηματολογία. Είναι το βήμα που ο θιγόμενος δεν μπορεί να αποφύγει αν έχει σκοπό να κλείσει στόματα. Πρέπει με επιχειρήματα να κλείσει όλες εκείνες τις τρύπες που άνοιξε η σάτιρα. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση, μιλάμε για τρύπια σαμπρέλα.

Θέλετε λοιπόν πραγματικά κύριε Λιακόπουλε, εσείς ο σωστός Έλλην πολίτης, o έμπορος, o τηλεαστέρας, o ορθόδοξος χριστιανός, o οικογενειάρχης (και όλα αυτά τα αόρατα που λέγαμε - πλην όμως πράξεων) ν΄αντικρούσετε επιχειρήματα γι΄ αυτά που διαδίδετε ΕΛΕΥΘΕΡΑ και με ΚΕΡΔΟΣ σε αντίθεση με όλους εμάς; Πιστέψτε με, δεν σας συμφέρει καθόλου. Όλα αυτά τα «βιβλία» που πουλάτε δεν ανάγονται σε θέματα πίστης ώστε να μην επιδέχονται επιχειρηματολογίας αλλά σε θέματα ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΕΝΑ και ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ.

Μπορεί να έχετε πείσει πολλούς να τα αγοράσουν, μπορεί ως τώρα επικαλούμενος την ελευθερία του λόγου να συνεχίζετε να τα πουλάτε αλλά η ίδια αυτή ελευθερία, δίνει και σε εμάς το δικαίωμα να σας αντικρούσουμε. Και ξέρετε τι σημαίνει διάλογος με εμάς; Σημαίνει ότι παίρνουμε γραμμούλα γραμμούλα ότι έχει γραφτεί και το ξετινάζουμε. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα το γράψω αυτό, αλλά ξέρετε ποιοί είμαστε εμείς;

Ας σας δώσω λοιπόν ένα σύντομο βιογραφικό. Είμαστε απ΄όλες τις ηλικίες, από όλες τις χώρες, από όλα τα επαγγέλματα και όλες τις κοινωνικές τάξεις. Μιλάμε όλες τις γλώσσες και έχουμε εξειδίκευση σε οτιδήποτε μας παραθέσετε. Έχουμε επιστήμονες, μαθητές, απλούς ανθρώπους, δημοσιογράφους, συγγραφείς, αρχαιολόγους και ιστορικούς. Απ΄όλα έχουμε. Κι όταν αποφασίσουμε να αναλύσουμε ένα θέμα μπορούμε να γυρίσουμε τη γη ανάποδα με ένα κλικ.
Είστε σίγουρος ότι το θέλετε αυτό;

Είστε σίγουρος ότι θα μπορούσατε ας πούμε, να επιχειρηματολογήσετε ενάντια σε έναν απλό Εβραίο; Σε έναν αρχαιολόγο; Σε έναν φυσικό; Σε έναν αναλυτή φωτογραφίας; Σε έναν ιστορικό; Σε έναν αστρονόμο; Πιστέψτε με, δεν σας συμφέρει. Γιατί αν είστε όλα αυτά τα τίμια πράγματα που ισχυρίζεστε, τότε θα πρέπει κάθε τί που καταρρίπτουμε να το αποσύρετε. Και να ξέρετε, για να ξεκινήσει αυτό το παιχνιδάκι δεν χρειαζόμαστε ούτε έγκριση ούτε συναίνεση από εσάς και τους «συγγραφείς» σας.

Καταλήγουμε λοιπόν στο εξής απλό : Το blog me επανέρχεται, ο funel συνεχίζει την γαμάτη σάτιρα κι εσείς πουλάτε τα βιβλιαράκια σας ωραία και καλά απολαμβάνοντας την ελευθερία λόγου, σαν σωστός έμπορος, χριστιανός, οικογενειάρχης κ.τ.λ.

Σε άλλη περίπτωση:

WELCOME TO THE INTERNET AND HAVE A NICE RIDE.-

DEAR WORLD PLEASE READ THIS

In Greece of 2006 we have the first sue against a site that (through rss) published some satirical posts (from a blog) about a famous person. You see, in my country WE ARE NOT FREE.

The owner of the site was handcuffed and driven to prison for one night and now he is free until the day he testifies in court. His computer with all his work was taken away from the police and now we are all waiting for the court to decide.The site I am referring to :

http://www.blogme.gr/blog/post/index/21/BLOGME

Excuse my bad English but this was the only way to inform all foreign bloggers that my country is not free anymore.

Please tell everyone you know.

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ


Ένας blogger υπέστη : «διαδικασία του αυτοφώρου, κατάσχεση του σκληρού δίσκου, παραμονή στο κρατητήριο και προσαγωγή στην εισαγγελία».

Ποινικός Κώδικας Άρθρο 362 Δυσφήμηση : Όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών ή με χρηματική ποινή. …

Άρθρο 366 Γενικές διατάξεις 1. Αν το γεγονός του άρθρου 362 είναι αληθινό, η πράξη μένει ατιμώρητη. Η απόδειξη όμως της αλήθειας του γεγονότος απαγορεύεται όταν αυτό αφορά αποκλειστικά σχέσεις του οικογενειακού ή του ιδιωτικού βίου που δεν θίγουν το δημόσιο συμφέρον και ο ισχυρισμός ή η διάδοση έγιναν κακόβουλα.

Άρθρο 367 1. Δεν αποτελούν άδικη πράξη: α) οι δυσμενείς κρίσεις για επιστημονικές, καλλιτεχνικές ή επαγγελματικές εργασίες. β) οι δυσμενείς εκφράσεις που περιέχονται σε έγγραφο δημόσιας αρχής για αντικείμενα που ανάγονται στο κύκλο της υπηρεσίας της, καθώς και γ) οι εκδηλώσεις που γίνονται για την εκτέλεση νόμιμων καθηκόντων, την άσκηση νόμιμης εξουσίας ή για τη διαφύλαξη (προστασία) δικαιώματος ή από άλλο δικαιολογημένο ενδιαφέρον ή δ) σε ανάλογες περιπτώσεις.

Λοιπόν, προς όλα τα επίδοξα φασιστάκια : Ελάτε να μας πιάσετε. Νομικά, ηθικά και λογικά είστε και πολύ για τον πούτσο. Ετοιμάστε γερές αποζημιώσεις γιατί επιτέλους βρήκαμε τρόπο τα γλοιώδη λεφτά σας να πάνε σε ότι ιδρύματα ξέρουμε και δεν ξέρουμε, έτσι για να πούμε ότι κάναμε κι εμείς κάτι, που πραγματικά αξίζει τον κόπο εκτός από το να ασχολούμαστε με τις σιχαμένες υπάρξεις σας.


ΠΟΛΛΕΣ ΕΥΧΕΣ

Στα φιλαράκια μου και σε όλους όσους γιορτάζουν.Καλημέρες και χρόνια πολλά.

ΦΑΛΛΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ΧΑΡΤΕΣ

Ήρθα μόνη μου στην δουλειά σήμερα. Οκ, αυτό ήταν μεγάλο κατόρθωμα για μένα και μην κοροϊδεύετε. Αφήστε με πρώτα να σας εξηγήσω. Ο Καλτσό είχε μια δουλίτσα, οπότε με πιάνει χθες βράδι ωραία και καλά, και μου πετάει την ομορφιά: «αύριο πάρε τον τσίφτη και πήγαινε μόνη σου στη δουλειά». Ο Πα-νι-κός αυτοπροσώπως. Εντάξει, την διαδρομή την κάνουμε ένα μήνα τώρα αλλά δεν είχα σταμπάρει ταμπέλες και μαγαζιά για να θυμάμαι πού μπαίνεις στην Αττική, πού βγαίνεις, πού στρίβεις και πώς στο διάολο φτάνει το χέρι σου να πληρώσεις τα διόδια (και τί βρισίδια ακούς από τους αποπίσω όταν βγαίνεις απ΄το αμάξι για να πληρώσεις την κοπέλα σαν άνθρωπος)! Και γέλαγε κιόλας το βλαμμένο.

Αυτή όμως η διαμαρτυρία δεν είναι για το τί τράβηξα μέσα στις ομίχλες να δω ταμπέλες, ούτε που άκουγα σε όλη τη διαδρομή σπορ εφ εμ γιατί απ΄το άγχος μου ξέχασα ν΄αλλάξω σταθμό, ούτε που όταν έφτασα επιτέλους έξω απ΄τη δουλειά και χαλάρωσα, αποφάσισε ένας μαλάκας να παρκάρει επιτόπου χωρίς αλάρμ και θα τρακάριζα άδοξα. Όοοοχι. Είναι για τον προσανατολισμό των γυναικών. ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΜΑ. Πώς να το κάνουμε;

Δεν σας φτάνουν τόσες χάρες, τόση εξυπνάδα, τόσα αξεσουάρ που πήγε και μας κρέμασε (όπου βρήκε πάνω στις κορμάρες μας) ο καλός θεούλης, πειράζει δηλαδή τόσο που ξέχασε να μας κρεμάσει και προσανατολισμό; Στο μυαλό μας τα πράγματα είναι λο-γι-κό-τα-τα. Αριστερά το τάδε μαγαζί, δεξιά η τάδε αφίσα, μόλις δεις φανάρι στρίβεις. Αν κλείσει το μαγαζί ή αλλάξει η αφίσα, χάνεσαι. Απλό. Ειλικρινά δεν ξέρω πώς αλλιώς θα μπορούσα να βρω έναν δρόμο, εκτός φυσικά κι αν τον ήξερα για καμμιά πενταετία. Που και πάλι δηλαδή, αν χρειαζόταν να αλλάξω διαδρομή, πάλι σκατά θα τα ΄κανα.

Και πείτε μου σας παρακαλώ, πώς στο διάολο βολεύουν αυτά τα μπερδεψιάρικα βιβλία που τα ονόμασαν και χάρτες! Σε κάτι παλιούς αληθινούς χάρτες με αρχαίες θάλασσες, σου δείχνουν μέχρι πού κάθεται η κάθε φάλαινα. Ο χάρτης παίδες οφείλει να σου δίνει μια πιο λεπτομερή προσέγγιση. Κυρία μου, εδώ είναι το εμπορικό κέντρο, παραδίπλα μια καντίνα με ωραία σουβλάκια και απέναντι ένα σταυροδρόμι που θα στρίψετε από την πλευρά που έχει τις αφίσες της Άντζελας με τον Λεπα. Αλλιώς δεν είναι χάρτης, είναι ένα ακόμη φαλλοκρατικό αστειάκι και οι μαλάκες που τον φτιάχνουνε είναι σεξιστές και άσχετοι!!!

ΤΗΕ ADVERTISING CONSPIRACY

Πολύ περίεργο πράγμα αυτή η διαφημιστική βιομηχανία. Ουσιαστικά, είναι κάτι τυπάκια που για έναν ακατανόητο λόγο (όχι, κόψτε φάτσες δηλαδή και πείτε μου) έχουν επιλεχθεί να εκπροσωπούν όοοοολους εμάς. Και χωρίς ψήφο. Δικτατορία του κερατά. Κάτι σαν πολιτικοί ένα πράμα αλλά για πιο προσωπικά θέματα. Αυτοί οι τύποι, επιλέγουν αν οι πατάτες μου θα είναι με φλούδα ή γιαχνί, αν θα παραγγείλω μαρτίνι με θρούμπα ή καλαμών, αν θα βάλω στρινγκ ή σκελέα και πόσες μέρες αξυρισιά είναι οι ενδεδειγμένες για να σου κάνει κλικ ο γκόμενος (αυτό το «κλικ» ήθελα να ΄ξερα ποιος μαλάκας πήγε και το σκέφτηκε – προφανώς κάποιος που πηδιόταν με πληκτρολόγια).

Αυτή είναι εξουσία. Όχι παίζουμε. Γιατί τί να το κάνω να με ψηφίσουν νομαρχίνα, δημαρχίνα και άλλα βαρετά, αν είναι να επιλέγω για πράγματα που δεν μαγκώνουν το προβατάκι από παντού και δεν το πείθουν ότι κάβλα = κλικ. Μιλάμε για true conspiracy και τύφλα να ΄χουν οι Eλ και οι Eμ*.

Πίσω από κάθε κίνησή μου, υπάρχει ένα τέτοιο τυπάκι που αποφάσισε ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια. Μιλάμε, ατέλειωτες ώρες μπλα μπλα για το αν οι σερβιέτες μας θα έχουν φτερά με αεροτομή ή ζάντες, αν το γαμάουα κινητό θα είναι ροζ ή μπιχλιμπιδί ή αν αύριο θα γκαβλώνουμε με κώλους ή τον τρίτο οσφυικό σπόνδυλο (ευτυχώς ως τώρα δεν τίθεται θέμα, οι κώλοι δουλεύουν μια χαρά).

Τα φαινόμενα εκφυλισμού δεν θα μπορούσαν να λείπουν φυσικά. Εδώ έχουν αλλοιωθεί κάτι μπαγλαμάδες που και καλά εξουσιάζουν, δεν θα αλλοιωθούν οι δέαρ – γουιλ – μπι – όνλι - ουάνς; Μερικοί απ΄αυτούς λοιπόν, ξέροντας επακριβώς το μέγεθος της επιβολής (και επειδή προφανώς τις έχουν χεσμένες τις ψήφοι) την έχουν δει θεοί. Και δεν μιλάω για τίποτε ανθυποθεουλάκια ή ημίθεους, μιλάω για κατευθείαν σύνδεση με Όλυμπο και τα τέτοια. Περιφέρονται με μαστίγια, βγάζουν λόγους, μοιράζουν αποφάσεις για την ανθρωπότητα και ενίοτε το παίζουν φιλεύσπλαχνοι προς τους μικρούς πιστούς κερνώντας νέκταρ. Αλλά δεν μασάμε.

Ο διάβολος εδώ δεν φοράει prada. Τα prada είναι για τη μάζα. Τα “prada” τα πουλάνε μόνο, δεν τα αγοράζουν. Ο αληθινός διάβολος αντιγράφει εμένα κι εσένα. Μόνο έτσι θα σε μπερδέψει. Όχι εμένα ρε, εσάς λέμε. Περνά απαρατήρητος αλλά το μάτι του φτάνει ίσα με το τρίτο οσφυικό οστούν (παρεκτός κι αν έχεις ωραίο κώλο).

Αν θες να τον ξεμπροστιάσεις λες την μαγική φράση : «god’s syndrome». Εκεί θα αλαλιάσει αλλά κατά βάθος ψοφάει να τον ξεσκεπάζουν, με μια διαφορά όμως: θα σου τα κάνει τσουρέκια για να σου αποδείξει ότι δεν είναι καθόλου syndrome. Είναι σκέτο God. Κι εσύ τότε θ΄ αρχίσεις τα «πιστεύω εις έναν θεό» και μπλα μπλα μπλα για να μην στα ζαλίζει. Γιατί έτσι ακριβώς φαντάστηκες πως θα ήταν ο θεός. Γι΄αυτό είσαι άθεη.

Αν δεν είσαι, την πούτσισες. Ντροπ εν γκιβ δεμ φάϊβ.

*Eμ = αι μαλάκαι αγγλιστί.

ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ


μια πιο απλή εξήγηση…


Ως τώρα ήξερα ότι ο υπολογιστής δεν είναι κατασκευασμένος για ν΄ανοιγοκλείνει κάθε μέρα. Ακόμα και να τον αφήσεις ανοιχτό για καιρό δεν παθαίνει τίποτε αρκεί να κάνεις τα ριστάρτ σου αραιά και πού για να ινστόλ τα απντέιτς. Εκτός φυσικά κι αν ανεβάσει τρελλές θερμοκρασίες οπότε φωνάζεις το μικρό σου αδελφάκι (που γεννήθηκε για να το τρέχεις) και σου βάζει καινούργιο ανεμιστηράκι (αρκεί επιτέλους να βρει ένα χωρίς θόρυβο). Τσσσσς το ΄χω σκίσει το άθλημα η κομπιουτερού.

Τί νομίζατε δηλαδή, ότι κάνει καλό να το ανοιγοκλείνεις όποτε εσύ αποφασίζεις ότι πρέπει να κοιμηθείς ή να ξεκουραστείς; Μήπως να τον πας και για χέσιμο; Δεν είναι γάτα ο πισίς σας λέω και μπορείς να τον κουράσεις για μερόνυχτα απ΄ότι με είχαν πληροφορήσει κάτι αρχαίοι γκουρού της πληροφορικοτέτοιας (καλά, και το αδελφάκι).

Έτσι λοιπόν, τον ξέσκισα τον πισί μου στην αγρυπνία. Εγώ είμαι στην δουλειά και σερφάρω κι αυτός στο σπίτι ανοιχτός. Μόνο την οθόνη σβήνω. Όποτε σχολάω, βλέπω το παραθυράκι κάτω κάτω που λέει 65 new posts, βλέπω το εμεσεν γεμάτο μπλε παράθυρα, σκιάζομαι και πέφτω για ύπνο.
Είδατε; Τόσο απλό είναι. Αυτάααα….

(βασικά για όσους άσχετους από πισιοτεχνολογίες είτε τα πήραν κρανίο είτε απόρησαν γιατί λέει ζητάνε να τους κάνω αξέπτ στο εμεσεν ή στέλνουν μηνυματάκια κι εγώ το παίζω ντίβα – μη φάτε, δεν μαγείρεψα)

Πι ες 1: Το ξήλωσα το εμεσεν φιλενάδα και δεν ξαναβάζω τέτοιες μαλακίες στο πισί μου. Οι ελεύθερες ερωτοτρόπες κορασίδες από τις σαλονίκες έχουν προφανώς άπειρους λόγους να κάνουν αξέπτ ή να το παίζουν ντίβες, εγώ λέω να την πέφτω για τούφες.

Πι ες 2: Το να τα πάρεις κρανίο στ΄αλήθεια, για κάτι που έκανε ή είπε κάποιος στο νετ αρχίζει και μου κάνει ολντ εντίσιον. Η λύση είναι να κάνεις πιο συχνά ριστάρτ για να ινστόλ τα απντέιτς στο κρανίο σου. Α, και βάλε κι ένα ανεμιστηράκι καλού κακού.

CAMP IN CHIOS

Από το blog του Sraosha και το blog This is not my country μια γρήγορη μετάφραση σε μια έκκληση βοήθειας από τον καταυλισμό στην Χίο :

«Εμείς ως πρόσφυγες σε αυτόν τον καταυλισμό έχουμε χάσει κάθε ελπίδα διαμαρτυρόμενοι και έτσι σας θεωρούμε την μόνη μας ελπίδα.Έπειτα από πολλές κραυγές και παράπονα για τις συνθήκες μας εδώ, κανείς δεν μας έχει δώσει προσοχή. Είμαστε περίπου 225 άνθρωποι σε αυτόν τον καταυλισμό για δύο εβδομάδες και οι 190 από εμάς για έναν μήνα, αν και ξέρουμε ότι ο καταυλισμός αυτός μπορεί να στεγάσει μόνο 108 ανθρώπους.

Περίπου 21 άνθρωποι σε κάθε στέγαστρο κοιμούνται ο ένας πάνω στον άλλο, περίπου 90 άνθρωποι χωρίς παπούτσια, σαμπουάν και κουβέρτες. Οι τουαλέτες είναι χαλασμένες και πολλά δωμάτια είναι γεμάτα απόνερα που εμποδίζουν πολλούς ανθρώπους να κοιμηθούν. Οι ασθένειες αυξάνονται και τα άρρωστα άτομα αγνοούνται. Η αστυνομία είναι ευχαριστημένη δίνοντας μόνο «Panadol». Δύο γεύματα δεν είναι αρκετά, το ψωμί είναι πέτρα και κάποια από τα φαγητά είναι χαλασμένα. Ο αυξανόμενος αριθμός των ανθρώπων δημιουργεί πρόβλημα.

Νοιώθουμε ότι βρισκόμαστε σε μια απομονωμένη φυλακή, κανείς δεν μιλάει σε εμάς και όταν ενημερώνουμε την αστυνομία, λένε ότι δεν είναι δική τους αρμοδιότητα. Σας ικετεύουμε να ενημερώσετε κάθε δύναμη ή φορέα να μας σώσει διότι τα πράγματα είναι πέρα από την αντοχή μας και η κατάστασή μας έχει φτάσει στο σημείο μηδέν.

Δεν γνωρίζουμε τι έγκλημα έχουμε διαπράξει για να δεχόμαστε τέτοια τιμωρία και σκληρή μεταχείριση. Ξεφύγαμε από έναν πόλεμο, από φτώχεια, από κατοχή, από φυλετικές επιθέσεις και ήρθαμε εδώ να βρούμε καταφύγιο σε αυτήν την ειρηνική χώρα.

Κάνουμε έκκληση σε όλες τις επιτροπές, στην Ερυθρά Ημισέληνο, στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, στα Ηνωμένα Έθνη και σε κάθε φορέα. Κάνουμε έκκληση στους Έλληνες πολίτες και στην πολιτισμένη Ευρώπη.

Ο Καταυλισμός»

(ότι λάθος παρατηρήσετε στην μετάφραση από το αρχικό κείμενο στο blog this is not my country, παρακαλώ πείτε μου να το διορθώσω).


ΜΑΓΙΑ

Ένα ένα, τα μαγικά μου καταρίπτονται και μεταξύ μας, πολύ μου την έχει βιδώσει. Άμα χάσω κάτι μέσα στην χάβρα που ο υπόλοιπος κόσμος ονομάζει «σπίτι μου», πολύ θα ήθελα αφού φάω τον κόσμο να το βρω, μόλις δέσω κόμπο μια κόκκινη κορδέλα, να ξεπεταχτεί μπροστά μου. Γιατί έτσι. Γιατί «δένεις» λέει το χαμένο αντικείμενο και έτσι μαγικά δεν μπορεί να πάει πιο μακριά ή να χαθεί για πάντα και προφανώς μην έχοντας τι άλλο να κάνει, σου παραδίδεται με τα χέρια ψηλά.

Μου λείπει επίσης το γήτεμα στ΄άστρα (κάθε φορά που έπινα καυτό κακάο) για να φύγουν οι άφθες και που όταν νύχτωνε για τα καλά και δεν προλαβαίναμε το πρώτο αστέρι, έτρωγα χυλόπιτα απ΄τη γιαγιά γιατί έπρεπε να κάνω υπομονή μέχρι το επόμενο βράδι. Κι άντε τώρα να πετύχεις το πρώτο άστρο αφού τα ρημάδια εμφανίζονταν σε κοπάδια. Μια φορά είχα κρύψει τα γυαλιά της γιαγιάς και την έπεισα ότι δεν είχε πουθενά πουθενά άλλο άστρο εκτός από από κείνο ΄κει το μεγάλο απέναντι. Το ΄φαγε η γιαγιά, με γήτεψε και έγινα καλά. Δεν της το΄πα όμως ότι τελικά όλα τα άστρα γητεύουνε.

Όλα αυτά είχαν μια γλυκειά μαγεία απ΄αυτές που τις συναντάς στα παραμύθια και λες κοίτα, έζησα κι εγώ κάποτε λίγο παραμύθι τότε που ήμουν παιδί. Τότε που κάθε μέρα η μαμά μας «ξεμετρούσε» και έσκυβε στο τέλος να κάνει σταυρό στο κούτελό μας με το λάδι. Μετά προσπαθούσε να μας φιλήσει κι εμείς τρέχαμε για να μην χαλάσει ο σταυρός και χρειαστεί μετά να περιμένουμε πέντε ώρες χασμούρημα για καινούργιο σταυρό.

Μετά μεγαλώνεις. Όχι τόσο ώστε να τα ανατρέψεις όλα, αλλά αρκετά για να μην κάνεις καμμία ερώτηση ή κάποιο ειρωνικό σχόλιο στη γιαγιά, του τύπου «καλά ρε γιαγιά, αφού δεν βλέπεις μακριά πώς είσαι σίγουρη ότι δεν με γητεύεις με αεροπλάνο»; Και να σου απαντήσει εντελώς φυσικά το αμίμητο (ακόμα και για τα οχτώ σου χρόνια) «άμα είναι αεροπλάνο θα στείλει ο πιλότος σήμα στο πρώτο άστρο και θα γίνεις καλά». Από τότε κοίταγα με νόημα τους πιλότους στα αεροπλάνα για την Γερμανία γιατί ήξερα ότι η στραβομάρα της γιαγιάς είχε αγγαρέψει πολλούς πιλότους να στέλνουν σήματα στο πρώτο άστρο.

Η μάνα μου ακόμα και τώρα πιστεύει ότι κάποτε είχε ένα μαγικό πορτοφόλι που γεννούσε λεφτά. Κάθε πρωί που ξυπνούσε έβρισκε μέσα μια ολόκληρη πεντάρα για αρκετούς μήνες. Κάποιο βράδι παραφύλαξε αλλά τζίφος. Φυσικά το μαγικό πορτοφόλι της ήταν άδειο το άλλο πρωί αλλά από την επόμενη μέρα ξανά το ίδιο βιολί. Το μυστικό με όλα αυτά τα μαγικά είναι λέει να μην το πεις σε κανέναν. Μόλις έπιασε τον παππού της να του πει το μεγάλο μυστικό, το πορτοφόλι τσαντίστηκε και σταμάτησε να γεννάει λεφτά. Πρέπει να ήταν την ίδια εποχή που πέθανε ο παππούς.

Τώρα στην οικογένεια έχουμε ένα άλλο μαγικό να διαλευκάνουμε. Το «τζιζ». Είναι ένα περίεργο «χάρισμα» λέει η μαμά, που το ΄χουμε όλοι στην οικογένεια να κάνουμε «τζιζ» σε άλλους ανθρώπους. Όταν είχα το μαγαζί κανένας πελάτης δεν τολμούσε να πάρει μεταλλικό κέρμα από τα χέρια μου και όταν το ξεχνούσαν, το χάρισμά μου δεν τους επέτρεπε να το ξαναξεχάσουν ποτέ.

Το ΄λεγα χθες στην μαμά ότι το «χάρισμα» επανήλθε. Κάτι πήγε να πει ο μικρός για στατικούς ηλεκτρισμούς αλλά η μαμά του το ΄κοψε «αααα, παιδάκι μου αυτά τα πράγματα δεν τα ξέρετε εσείς. Νομίζετε ότι τέτοια κατάρα φεύγει έτσι εύκολα; Τσάμπα λεφτά δώσαμε να σε σπουδάσουμε άμα πιστεύεις τους τσαρλατάνους που λένε ότι άμα ακουμπήσεις την νερατζιά στην αυλή θα πάψεις να κάνεις τζιζ».

Αυτές τις μέρες έχω ξεσκιστεί στα τζιζ. Άνθρωπος δεν με ακουμπάει. Αυτό το περίεργο χάρισμα φουντώνει τον χειμώνα, λέει η μαμά. Αλλά να μην στεναχωριέμαι γιατί η μάγισσα που καταράστηκε την προγιάγια μας το έδωσε μαζί με άλλα καλά πράγματα που τέλος πάντων, δεν μπορεί να μου τα πει γιατί άμα τα λες φεύγουν. Έτσι είναι αυτά τα μαγικά πράγματα.

ΠΡΩΙΝΗ ΜΑΛΑΚΙΑ


Η Αγία Βαρβάρα χθες βράδι δεν κοιμήθηκε. Ο ξαναεκλεγμένος με τα μπούνια δήμαρχος είχε τρελλό πατιρντί με πυροτεχνήματα και νταβαντούρια. Ορδές κατέβαιναν στην πλατεία τρία στενά κάτω απ΄το σπίτι μου για να πάνε στο γλέντι. Στην γειτονιά μου οι εκλογές είναι εξαιρετικά απλές: ψηφίζεις, γλεντάς και κοιμάσαι.

Αντίθετα, στην Νίκαια που ψηφίζω τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα. Ψηφίζεις, ξαναψηφίζεις και όλο μαλάκες τρως στην μάπα. Άσε που ποτέ δεν γλεντάς. Αυτή τη φορά οι ψηφοφόροι δεν είχαν πολλές επιλογές. Ή Κομμουνισμός ή Τζώρτζογλου. Ή λαός ή γκλίτερ. Ενδιάμεσο δεν είχαμε (ή μάλλον είχαμε αλλά προφανώς τον ψήφισα μόνο εγώ και η μάνα του). Και τώρα πρέπει να ξανατραβιέμαι την άλλη Κυριακή για να επιλέξω ανάμεσα στον πιο καλοκάγαθο ανθρωπάκο (αλλά επικίνδυνα άβουλο υπηρέτη του κόμματος) και στο σελέμπριτι (που όμως μεγάλωσε - στις - φτωχογειτονιές - της – Νίκαιας – και – είπε – να – συνεχίσει – την - παράδοση). Και μετά μου λένε για Δημοκρατίες.

Αυτό που σιχαίνομαι στις εκλογές των Δημοκρατικών πολιτευμάτων είναι ότι η μειοψηφία κάνει τουμπεκί ψιλοκομμένο για τέσσερα ολόκληρα χρόνια και η πλειοψηφία ξεχνάει αμέσως μετά ότι έχουμε Δημοκρατία. Τί να πεις, τέσσερα ολόκληρα χρόνια είναι αυτά. Μετά όλοι ξαναθυμούνται τα δημοκρατικά τους, που ουσιαστικά είναι το άλλοθι για να κάνουν οι μεν πάλι τουμπεκί και οι δε τους καίσαρες. Που να με πάρει ο διάολος αν αυτοί οι αρχαίοι το σκέφτηκαν σωστά πριν βαφτίσουν την Δημοκρατία ως το ένα και μοναδικό δίκαιο πολίτευμα ή αν το έκαναν για να προσθέσουν χρυσόσκονη σε κάτι που εκ των πραγμάτων είναι οξύμωρο.

Γιατί αν θέλαμε πραγματικά δίκαιη διακυβέρνηση θα έπρεπε όλοι να έχουμε λίγο πιο συχνή ανάμειξη σε όλο αυτό. Θα μπορούσαμε ας πούμε να κάνουμε δημοψηφίσματα κάθε εξάμηνο για την πορεία της δημοκρατικά εκλεγμένης διακυβέρνησης ή τέλος πάντων να κρατάμε το εισόδημα και την προβολή των εκλεγμένων σε ελεγχόμενα επίπεδα ούτως ώστε το κέρδος και η δόξα να μην είναι τα μοναδικά κίνητρα για την πολιτική.

Γιατί αυτά που συμβαίνουν κάθε βδομάδα τώρα στην πολιτική, στους αρχαίους συνέβαιναν κάθε τρεις κι ο κούκος. Αν δηλαδή τότε η πολιτική είχε τέτοιες ταχύτητες, πιθανόν τώρα «δημοκρατία» να σήμαινε διακυβέρνηση με εντελώς κβαντικές μεθόδους ψηφοφορίας. Το άλλο; Για πείτε μου σας παρακαλώ, πού χωράει τόση αποχή ψήφων σε μια δημοκρατική δημοκρατία (το ότι την καταφχαριστήθηκα είναι άλλο βέβαια). Η αποχή είναι αληθινή δημοκρατία; Η απαξίωση είναι η αξίωση της δικαιοσύνης; Άλλο οξύμωρο.

Μα τι μαλακίες λέω πρωί πρωί… Έφαγα την κίνηση της αρκούδας για να έρθω στην δουλειά μου, ο μισθός μου έχει ήδη φαγωθεί κι εγώ σαν μαλάκας κάθομαι και φιλοσοφώ για δημοκρατίες και το δίκαιο του πράγματος. Μόνο ένα πράγμα θα ήθελα. Ειλικρινά. Θα ήθελα έτσι ξαφνικά από σήμερα να έπαιρναν όλοι τους μισθούς μας. Και μετά θα ήθελα τις δηλώσεις τους για το πόσο χαρούμενοι είναι που εκλέχτηκαν και πόσο θα δουλέψουν για το καλό του τόπου (sic). Γιατί εγώ στην θέση τους δεν θα ΄χα κουράγιο ούτε να σηκωθώ απ΄το κρεβάτι μου.


ΑΠΕΡΓΙΕΣ


…και άλλες ακαδημαικές πίπες.Καθίστε γιατί έχουμε ξεφύγει τελείως μου φαίνεται, αγαπημένα μου στρουμπουλά κωλαράκια. Αν δεν σας αρέσουν οι απεργίες ή ταλαιπωρείστε, μάλλον είστε εντελώς στην κοσμάρα σας. Άραγε πώς τηλεμεταφερθήκατε από τα ορυχεία και τα εργοστάσια στις απαλές καρεκλίτσες και στην όμορφη οθόνη σας, για να μας γράφετε πόσο πολύ σας ταλαιπωρούν οι κινητοποιήσεις των απανταχού «αργόσχολων λαμόγιων του κερατά»; Πιθανόν τελικά να σας άξιζε να παραμένατε δουλάρες για ένα κομμάτι ψωμί.

Καμμιά φορά οι προυποθέσεις της «μόρφωσης» με όλο αυτό το ωραίο περιτύλιγμα φιλοσοφίας και οι ακαδημαικές κουβέντες λειτουργούν ως χατζάρες στα μυαλά, κόβοντας δια παντός τους συνδετικούς κρίκους με τα αληθινά εναύσματα της κάθε θεωρητικής διανοουμενιάς.

Θα μπορούσα να μιλάω με τις ώρες για το πόσο μαλακία είναι να κάνουν απεργία οι σκουπιδιάρηδες και πόσο απειλείται η υγεία του πολίτη αλλά δεν νομίζω ότι κάποιο απ΄τα καλοαναθρεμμένα μας έχει μαζέψει ένα γαμημένο σκουπίδι γυρνώντας χαράματα πάνω στο απορριματοφόρο που βρωμάει από είκοσι μέτρα μακριά. Επίσης θα ήμουν μέσα με τα χίλια να μιλήσουμε για δημοκρατίες και ελευθερίες που καταστρατηγούνται από τις απεργίες των μέσων μεταφοράς αλλά δεν νομίζω ότι ΕΣΕΙΣ θα φτάνατε ποτέ σε απεργία με τον φιλήσυχο και δημοκρατικό τρόπο που σκέφτεστε.

Ξέρετε τι σημαίνει απεργία; Δεν είναι καθόλου το οπλάκι του κάθε αργόσχολου που το χρησιμοποιεί όταν δεν έχει κέφια να δουλέψει. Ούτε ακριβώς έχει κανείς όρεξη να κλείνει δρόμους, να τρώει ξύλο και να πλακώνεται με απεργοσπάστες και ΜΑΤ αντί να πάει στην δουλειά του. Είναι μέσο πίεσης. Και μάλιστα η τελευταία, απελπισμένη κίνηση που μένει σε κάποιον να φωνάξει ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΑΛΛΟ ΕΤΣΙ. Hello? Πού ακριβώς ζείτε και δεν καταλαβαίνετε ότι το ακριβό γάλα και το ακριβό κρέας για παράδειγμα, κάποιοι ΔΕΝ μπορούν να το αγοράσουν; Το έχετε στερηθεί ποτέ; Το έχετε στερήσει ποτέ απ΄τα παιδιά σας;

Ας κάνουμε ότι κουβέντα γουστάρετε. Ας πούμε πόσο μαλακία είναι να εγκλωβίζεσαι στην Αθήνα γιατί παραδίπλα κάτι αργόσχολοι συνταξιούχοι τρώνε μάπες απ΄τα ΜΑΤ και αργούν να ψοφήσουν αλλά ας διαχωρίσουμε σας παρακαλώ την κουβέντα απ΄την αληθινή ζωή. Είναι πια δύο τελείως διαφορετικά πράγματα που τα κάνατε διαφορετικά με τον τρόπο που σκέφτεστε και το σέβομαι απόλυτα αλλά μόνο όταν πρόκειται να μιλήσω μαζί σας. Γιατί όταν πρόκειται να ζήσω, λυπάμαι αλλά είστε εντελώς απ΄τον Σείριο. Έχετε το θράσσος και μου μιλάτε για ακραία αιτήματα. Ή μάλλον ας το μεταφράσω : έχετε το θράσσος να εξετάζετε τα αιτήματα και να τα βρίσκετε ακραία. Έχετε το θράσσος να κρίνετε τις δουλειές των ναυτεργατών, των οδηγών, των δασκάλων, των σκουπιδιάρηδων που σας ταλαιπωρούν με απεργίες και να τους συγκρίνετε με ΕΣΑΣ που παίρνετε εξίσου λίγα λεφτά και ποτέ δεν κάνατε απεργία. Να με συγχωρείτε αλλά είστε και πολύ ζώα και πολύ καλά σας κάνουν και σας δίνουν όσα σας δίνουν. Βασικά εγώ θα σας έδινα ακόμη λιγότερα.

Όσο ακραία κι αν σας φαίνονται κάποια αιτήματα, πρέπει να θυμάστε ότι σε μια τέτοια εποχή φρίκης, ο μόνος τρόπος να πάρεις ΚΑΤΙ είναι το παζάρεμα. Ναι, εκεί έχουμε φτάσει. Λες 100 για να πάρεις 2 ή και τίποτα. Απεργίες κόσμιες και καθιστικές διαμαρτυρίες που δεν ενοχλούν κανέναν, βασικά δεν θα ενοχλήσουν κανέναν. Θα σας πουν πολιτισμένους, δημοκρατικούς αλλά θα πάρετε ένα πολιτισμένο και δημοκρατικό «άντε γαμήσου μυρμηγκάκι».

Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι κάποιοι με τα δικά σας μυαλά που αρνούνται να απεργήσουν και κάνουν τους καλούς απεργοσπάστες ΔΕΧΟΝΤΑΙ αν πετύχει η απεργία να πάρουν αύξηση. Κανέναν δεν έχω δει να πει ότι ξέρετε κύριοι,