BEEN THERE

…I’m done.-

Τα μάτια μου τσούζουν. Είχα μήνες να γράψω με ρίμελ στις βλεφαρίδες και make up στα γυαλιά αλλά τώρα πρέπει να το συνηθίσω. Πήγα για δύο μέρες εκπαίδευση και έχει και αύριο. Τους έβαλα στην θέση τους όμως μια χαρά. Με το που πάτησα το πόδι μου ξεκαθάρρισα τί θέλω από όλους. Πήρα συνέντευξη από έναν έναν και τους έκοψα τον τσαμπουκά μιά και καλή. Ξέρουν επακριβώς ποιός θα με ξυπνάει, ποιός θα μου κάνει καφέ, ποιός θα κρατάει τα τηλεφωνήματά μου και ποιός θα μου κάνει μασάζ στην πλατούλα μου που πιάνεται εύκολα. Βρήκα και έναν να μου κάνει αέρα αλλά θέλει λίγη εκπαίδευση ακόμα γιατί δεν χειρίζεται καλά το πίπουλο.

Είχα πολλές αντιρρήσεις η αλήθεια αλλά επιβλήθηκα του κερατά. Δεν είναι δα και τίποτε τρομερό. Εκεί που πάει να σου υψώσει φωνή ο κάθε τυχάρπαστος υπαλλιλίσκος, τον βουτάς απ΄τον λαιμό και μόλις του πεταχτούν τα μάτια όξω (όχι πριν, δεν θα το αποστηθίσει καλά – καρατσεκαρισμένο) τότε του λες τί ακριβώς περιμένεις απ΄αυτόν.

Και μετά κάαααααθεσαι. Με έναν βρωμοκαλλιτέχνη είχα ένα θεματάκι, μου ΄κανε τον έξυπνο, είναι και κάτι εκατοστάκια πιο ψηλός αλλά του έκανα μια περίεργη λαβή και τον τουμπάραμε κι αυτόν. Να ξέρετε αι καλλιτέχναι έχουν αχίλλειο πτέρνα τον κώλο τους. Άπαξ και τους τον πιάσεις, καθάρισες.

Φέρτε μου κι άλλους, λέμε! Τώρα που πήρα φόρα θα γίνω καπιτάλα του κερατά. Φέρτε μου γραφεία, υπαλλήλους, ιεραρχίες και αφεντικά. Μέχρι μπαράκι τους είπα να μου στήσουν. Τί στο καλό, πιάσαμε δουλειά και δεν θα πίνουμε τα ουισκάκια μας; Ήρθε η διευθύντρια να διαμαρτυρηθεί. Τί λες κυρά μου, πού το έχεις ξανακούσει ολόκληρη εταιρεία χωρίς ντρικς; Μέχρι φυστίκια θα μου πάρουν. Αμ πως!

Έλα, με κουράσατε και τέτοια μυαλουδάρα δεν κάνει να την καίμε τσάμπα. Πάω για τούφες.

Άσχετο: Ρε σεις, άμα το αφεντικό ζητήσει καφέ με γάλα (για μια φίλη μου ρωτάω, λέμε)  δηλαδή πόσο ακριβώς γάλα βάζεις;

Moooving at last…