POOR BOYS

Καλά ρε γαμώτο έπρεπε να γίνουν όλα αυτά μία βδομάδα πριν πιάσω δουλειά; Μιλάμε για πολύ φοβερά γεγονότα. Γιατί αν κάτσετε και βάλετε στο μικροσκόπιο την ζωή της νοικοκυράς, τί σκατά χαιρόμαστε; Μαγειρεύουμε, ξεσκονίζουμε, πλένουμε, σκουπίζουμε και τί μας μένει να ξεσκάσουμε λίγο; Ακριβώς. Τα ψώνια. Η ώρα που θα σημειώσουμε τις ελλείψεις του νοικοκυριού, θα βγούμε λίγο έξω και θα πάμε να χαζέψουμε στα ράφια του σούπερ μάρκετ. Τίποτε φοβερό για όλους εσάς αλλά για μας είναι ίσως η μόνη ώρα της προκοπής. Αλλά ακόμη και αυτό, άχαρο. Μέχρι σήμερα το πρωί.

Ξυπνάω, πίνω στα γρήγορα την πρώτη κούπα καφέ, φοράω τα καινούργια μου τεράστια γυαλιά που όταν γελάς κουτουλάνε με τα δόντια σου και πάω για χάζεμα. Συνήθως κάνω κάνα εικοσάλεπτο μέχρι να αποφασίσω τί στο καλό θα μαγειρέψω και μετά στήνομαι στην ουρά του ταμείου. Η ουρά σήμερα άφαντη. Όλα τα ταμεία άδεια εκτός από ένα που γινόταν της μουρλής. Όλο χαρά εγώ τρέχω γρήγορα και πάω στο πρώτο άδειο ταμείο που βρήκα μπροστά μου. Η Τζένη εκεί (ναι άμα είσαι νοικοκυρά αρχίζεις και ξέρεις φάτσες, ονόματα, μέχρι και το διαιτολόγιο της κάθε πωλήτριας) και βάλθηκα γρήγορα γρήγορα να αδειάζω το καλάθι. «Πώς έτσι σήμερα λάσκα Τζενάκι;» για να πάρω την φοβερή απάντηση «μυρίστηκαν αρσενικό ρε, δεν βλέπεις;». Και τότε κάνω να δω και τί να δω;

Ο Διευθυντής του σούπερ μάρκετ είχε την φαεινή ιδέα να προσλάβει άντρα ταμία. Καλά, όταν λέμε άντρα μην φανταστείτε κανέναν άντρα άντρα, πιο πολύ σε παιδάκι έφερνε αλλά πουλάκι είχε. Και αυτή ήταν η κεντρική ιδέα. Βάλε πουλί σε επαγγέλματα που έχουν να κάνουν με γυναίκες και σώθηκες. Όλες είχαν στηθεί στην σειρά και του έπιαναν κουβέντα. Μία γέμιζε τσάντες, άλλη τον ρώταγε πώς του φαίνεται η καινούργια δουλειά και οι παραπίσω σχολίαζαν. Μία μάλιστα χάιδευε συνέχεια τα μαλλιά της. Η Τζένη μου εκμυστηρεύτηκε ότι ο Γιωργάκης τις έχει ξεκουράσει αφάνταστα αλλά ήδη από την δεύτερη μέρα έχει κλατάρει. Δεν προλαβαίνει ούτε τσιγάρο να κάνει. Poor Γιωργάκη πού να ΄ξερες…

Το έργο το ΄χω ξαναδεί. Κάποτε αυτό το είχαμε κάνει και στα ινστιντούτα. Το πήραμε πρέφα όταν κλείσαμε συμβόλαιο με ένα πρακτορείο να κάνουμε αποτρίχωση από την μέση και πάνω σε όλους τους άντρες μοντέλα. Όταν είχαν ραντεβού αυτοί οι τύποι, κατά περίεργο τρόπο, έβρισκαν όλες οι πελάτισσες να «περάσουν έτσι για βόλτα». Στο σαλόνι που περίμεναν οι μοντέλοι είχαν απαξάπαντος τρεις τέσσερις γυναίκες να τους πλαγιοκοπούν.

Ε, μυαλό ήθελε; Πήραμε δυό τρεις (φράγκα δεν έβγαζαν ούτως ή άλλως απ΄την δουλειά τους) τους χρίσαμε διαιτολόγους, γυμναστές, αισθητικούς, διευθυντές και τους αφήσαμε να περιφέρουν την ομορφιά τους στον χώρο γενικώς και αορίστως. Μια άσπρη ρόμπα, ένα ταμπελάκι και καθαρίσαμε. Πήξαμε στην δουλειά. Ειδικά ο «διαιτολόγος» έκανε χρυσές δουλειές. Επιβαλλόταν άψογα, τις ζύγιζε και τις περισσότερες φορές έχαναν πολύ περισσότερο απ΄ότι έπρεπε. Δε πα να γάνιαζε τόσο καιρό η αληθινή διαιτολόγος; Τίποτε αυτές. Αν δεν το ΄λεγε ο μοντέλος, δεν έχαναν γραμμάριο. Μεγάλο κίνητρο το πουλί και μεταξύ μας αναλογικά πάντα, σέρνει και στόλο μαούνες άμα λάχει.

Η κόμπλα έγινε αμέσως μετά. Γιατί η ομορφιά δεν σου φτάνει άμα δεν την έχεις όλη δικιά σου. Άρχισαν τα παραπονάκια «μα γιατί δεν έχει χρόνο να με δει σήμερα ο διαιτολόγος; Εγώ δηλαδή δεν πληρώνω;» Μετά άρχισαν οι ζήλειες «γιατί αυτή κάθεται πιο πολλή ώρα στο γραφείο του κι εμένα με ξεπετάει όποτε με βλέπει;» Και μετά άρχισαν οι μπόμπες «Πού είναι αυτό το αρχίδι που κάνει τα γλυκά μάτια στην γυναίκα μου;» Και μετά αποφασίσαμε ότι καλό είναι οι γυναικείοι χώροι να μένουν γυναικείοι αν θέλουμε να έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας. Ή ακέραιο.