ΚΛΩ(Ν/ΣΣ)ΕΣ

Είδα σήμερα στον δρόμο μια πελάτισσα που έκανε συχνά «τσιμπηματάκια» στο ινστιντούτο. Όχι τίποτε δραστικό, από αυτά που τσιμπάς εδώ, τσιμπάς εκεί και το αποτέλεσμα μοιάζει διαολεμένα με το τσίμπημα μέλισσας. Χαιρετηθήκαμε, μου είπε τα νέα της, της είπα τα δικά μου και ακόμα σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιά απ΄όλες ήταν.

Αυτές που ήταν μόνιμες πελάτισσες στις μίνι πλαστικές επεμβάσεις είχαν συνήθως συγκεκριμένο προφίλ και έμοιαζαν πολύ, γι΄αυτό και τις λέγαμε οι «κλώνσσες» (=κλώνοι+κλώσσες). Από σαράντα έως πενήντα πέντε, ξανθιές απαξάπαντος, απαραιτήτως με κολλητά παντελόνια, καραμαυρισμένες και με μεγάλα ντεκολτέ ακόμα κι αν ανάμεσα στα βυζιά τους υπήρχε το φαράγγι της Σαμαριάς από τις απανωτές σιλικόνες. Μιλούσαν όλες με τον ίδιο τρόπο και φορούσαν το ίδιο φούξια κραγιόν που χυνόταν πάνω στα άσπρα δόντια τους.

Το περίεργο με αυτές τις γυναίκες ήταν ότι τις μπέρδευα κι ας τις έβλεπα συνέχεια για μήνες. Γιατί εκτός από όλα αυτά τα κοινά, ακόμα και οι επεμβάσεις που επέλεγαν ήταν οι ίδιες και οι φάτσες τους μετά ήταν ακόμα πιο ίδιες. Τα φουσκωτά χείλια, τα τραβηγμένα μάτια και οι μικρές πεταχτούλες μύτες σχεδόν εξαφάνιζαν το βλέμα τους που ήταν το μόνο χαρακτηριστικό που τις έκανε να διαφέρουν.

Ακόμα και οι οικογένειές τους ήταν παρόμοιες. Οι άντρες τους γιατροί ή δικηγόροι ή γενικώς φραγκάτοι και εργασιομανείς, τα παιδιά τους στο εξωτερικό, από κάτω παρκαρισμένο το τζιπ και ο γκόμενος κάθε τρεις και λίγο ντριν στο κινητό. Που ακόμα και τα κινητά τους είχαν ringtones τα ίδια καραστάνταρ σκυλάδικα.

Είχα φτάσει στο σημείο, απλά βλέποντάς τις να ξέρω για ποιό λόγο είχαν επίσκεψη μόνο με ένα τσεκάρισμα στο τί είχαν κάνει γιατί οι επεμβάσεις τους επαναλαμβάνονταν. Bottox, σιλικόνη χείλια, bottox, στήθος, bottox, λίγη ακόμα σιλικονίτσα στα χείλια, bottox, λίιιιγο πιο φουσκωτό στήθος, bottox. Ένας ευκολότατος τυφλοσούρτης και μια ωραιότατη μέθοδος πώλησης : «ωραίο το bottox που κάνατε σήμερα, τί λέτε δεν είναι καιρός να κάνουμε λίιιιγο πιο φουσκωτά τα χειλάκια;» Η απάντηση ήταν «αχ ναι λιγάααακι όμως». Και μετά ήρθαν οι μέλισσες.

Αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ ήταν πώς γίνεται τόσες πολλές γυναίκες να έχουν ακριβώς την ίδια αισθητική. Ούτε ένα ματοτσίνορο διαφορά. Ούτε μια τρίχα απ΄τα μαλλιά. Ούτε καν ένα ringtone. Η κλώνσα όμως, είναι ένα πολύ ευαίσθητο πλάσμα και ιδιαίτερα οξύθυμο. Γκρεμίζεται με μιάς ο κόσμος της (ή ο δικός σου αν έχει νεύρα) με μια απλή ερώτηση : «συγνώμη, πώς είπαμε το ονοματάκι σας;»

Και είναι δύσκολο να κατανοήσεις πώς ενώ ψοφάνε να γίνουν όλες ίδιες, μετά τσαντίζονται που τα κατάφεραν. Θες κυρά μου να διαφέρεις; Βάψε τη μύτη κόκκινη, κάνε το ένα βυζί πιο μεγάλο, κόψε το ένα αυτί, κάνε κάτι τέλος πάντων να σε θυμόμαστε!