ΠΡΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΛΑΜΟΓΙΑ

Το να μου γαμάτε το αυτοκίνητο, το σπίτι και τους δρόμους με αφισάκια και φυλλάδια γεμάτα από τις γαμώφατσές σας δεν είναι κάτι που θα με κάνει να σας ψηφίσω. Κάθε πρωί γεμίζω μια σακούλα από το σκουπιδαριό σας και φρικάρω όταν ωρύεστε για την βρωμιά των πόλεων. Αλλά δεν σας έφτανε αυτό. Μου ΄χετε στήσει ένα σωρό περιπτεράκια με πλαστικές καρέκλες στη μέση των πεζοδρομίων λες και θα υπήρχε ποτέ περίπτωση να με πείσει ο εκάστοτε κράχτης σας για το πόσο ικανοί είστε για δήμους και βουλευτιλίκια.

Αν ήσασταν πραγματικά όσα διατείνεστε ότι είστε ή μπορείτε να γίνετε, ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΗΔΗ ΝΑ ΣΑΣ ΞΕΡΩ ΚΑΛΑ. Θα έπρεπε ήδη να ξέρω απ΄έξω κι ανακατωτά τα έργα σας κι όχι μόνο την φάτσα σας ή το όνομά σας που ψοφάτε να λέτε και να ξαναλέτε, αν δεν αναλλώνεστε σε ομηρικούς καυγάδες σαν τελευταίες κατίνες στα κανάλια ή να ζητάτε σαν ζητιάνοι ψήφους απ΄τον κόσμο στον δρόμο. Έχετε ιδέα τί εικόνα δίνει αυτό; Τί κακομοιριά εκπέμπετε με όλες αυτές τις γελοίες κινήσεις μάρκετινγκ; Τσάμπα λεφτά δίνετε. Αν τα δίνατε για κάτι ουσιαστικό πιο πολλοί θα σας ψήφιζαν.

Είμαι περίεργη, όλοι αυτοί που φροντίζουν την εικόνα σας και την προβολή σας πού στο διάολο πήγαν και σπούδασαν όλες αυτές τις πίπες; Ο κόσμος άλλαξε και προχωράει. Δεν είμαστε δύο δεκαετίες πίσω να βλέπουμε μόνο εσάς. Τώρα βλέπουμε και παραέξω. Τώρα κλείνουμε επ΄αορίστου την τηλεόραση. Τώρα σας τα χώνουμε στα ίσια και επώνυμα χωρίς να φοβόμαστε αν αύριο διορίσετε τα παιδιά μας ή μας φακελώσετε. Και πολύ στ’ αρχίδια μας, αν θέτε να ξέρετε. Γιατί ΔΕΝ σας έχουμε ανάγκη πια. Έχουμε ανάγκη από αληθινούς πολιτικούς. Και εσείς δεν έχετε πάρει μυρωδιά.

Η εικόνα του Ψωμιάδη να κάθεται ξαπλωτός στην καρέκλα της Βουλής και να ειρωνεύεται όλους εκείνους που τον ρωτούσαν περιττές ερωτήσεις (για το δικό του κεφάλι) με φρίκαρε. Είχε γείρει πίσω και απολάμβανε το «θέατρο» γελώντας. Ήθελα να κάνω εμετό. Για το δικό του κεφάλι πάντα, όλα αυτά είναι πλεκτάνες, συνομωσίες και πόλεμος στο πρόσωπό του. Άλλη όρεξη δεν είχαμε ρε μαλάκα. Για το δικό μου είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που είχα πάντα στο μυαλό μου για τα λαμόγια της πολιτικής.

Ούτε ένα μικρό παιδί στην Βουλή των Εφήβων δεν φέρθηκε έτσι. Προτείνω μόνιμους έφηβους βουλευτές στην Βουλή των Ελλήνων. Ας μην έχουν δικαίωμα αποφάσεων, αρκεί να υπάρχουν πάντα εκεί να λένε την γνώμη τους. Να διδάξουν ήθος, κριτική σκέψη και να μάθουν σε όλα αυτά τα λαμόγια τί σημαίνει εικοστός πρώτος αιώνας και βουλευτιλίκι από ανάγκη να κάνεις πράγματα, όχι από ανάγκη να μάθω ντε και καλά την γαμόφατσά σου.