ΚΟΚΚΙΝΟ

Έχουν περάσει τρία χρόνια από τότε που ήμουν στην θέση που θα είμαι σε λίγες μέρες. Πρωινό ξύπνημα, γραφείο, συνάδελφοι, εταιρεία, γραμματέας. Τί γαμάτα που γίνονται τα πράγματα καμμιά φορά. Έτσι, τόσο εύκολα. Το άγχος εκεί σα μαλάκας να σου τραβάει τ’ άντερα και να τα στρίβει κοντοσούβλι γύρω απ΄το λαιμό σου αλλά τουλάχιστον λίγο φως.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά ξέροντας ότι επιτέλους μετά από τόσους μήνες τρέξιμο, βιογραφικά και συνεντεύξεις έχω βρει μια δουλίτσα, μπορώ να αράξω σαν άνθρωπος τις δύο εβδομάδες που μένουν. Να χαρώ ρε γαμώτο λιγάκι το «νοικοκυρά». Γιατί τελικά άλλο είναι να είσαι νοικοκυρά από επιλογή και άλλο από ανεργία. Έχει μεγάλη διαφορά. Οι νοικοκυρές από επιλογή ξυπνούν το πρωί, μπιστάνε τσίτα τα ραδιόφωνα, βουτάνε τον πλάστρη, ζυμώνουν κάνα τυροζαμποσκατοπιττάκι και άμα λάχει σιδερώνουν κάνοντας παράλληλα πάουερ πιλάτες για τους γλουτιαίους. Κάποιες άκουσα ότι καθαρίζουν ακόμα και τις φακές. Τέτοια προκοπή σας λέω. Εγώ τις βράζω μαύρες.

Οι άλλες οι άνεργες είμαστε κλάφτα χαράλαμπε. Μπίχλα παντού και ΄μεις χωμένες σε μια καρέκλα περιμένοντας να βρωμίσει το πτώμα. Χτυπάει το ξυπνητήρι κι αντί να πεταχτούμε επάνω να τρέξουμε στην κουζίνα, να φτιάξουμε πρωινό και καφεδάκι για τον σύζυγο που φεύγει στην δουλειά αποχαιρετώντας τον με ένα φιλί, εμείς κρυβόμαστε κάτω απ΄τα σεντόνια απ΄τις τύψεις. Καλά, όχι μόνο τύψεις. Άμα κωλοβαράς όλη μέρα το πιθανότερο είναι να έχεις καταφέρει να κοιμηθείς γύρω στις πέντε τα ξημερώματα (άμα είσαι τυχερή), οπότε είναι κομματάκι δύσκολο να σηκώνεσαι πρωί πρωί και να το παίζεις χαρωπή νοικοκυρά. Γιατί δεν είσαι ούτε το ένα ούτε το άλλο (καλά το δεύτερο δεν ήμουν ποτέ, μην λέμε κι ότι θέλουμε).

Σας λέω παράδεισος. Έχω φτιάξει ρολό στο φούρνο με πατάτες, ξεσκόνισα γραφείο με σαλοτραπεζαρία και έκανα ότι πανικοβλήθηκα όταν πλημμύρισε ολόκληρη την κουζίνα για εκατοστή φορά το σιφόνι. Έτσι κάνουν οι νοικοκυρές λέει. Πανικοβάλονται. Αφήστε που εδώ και λίγες μέρες χάλασε το πλυντήριο πιάτων και πλένω στο χέρι. Με μουσική. Νιρβάνα του κερατά και να το δοκιμάσετε.

Στα σκληρά δεν έχω πέσει ακόμη. Ελένες, Τατιάνες, Γρηγόρηδες και λαικά δεν έχει το πρόγραμμα. Μία είναι η εκπομπή που βλέπω, έβλεπα και θα βλέπω γιατί είναι η καλύτερη εκπομπή του κόσμου (και μην ρωτάτε ούτε εγώ ξέρω πώς κόλλησα έτσι) : Μαμαλάκης. Μου έχει σχεδόν μεταδώσει την αγάπη του για την ζωή, τους ανθρώπους και τα μικρά αυτού του κόσμου, ακόμη κι αν είναι μια χούφτα μαιντανός ή ένα λουλουδάκι σε μια γλάστρα.

Ένα ψιθυριστό γιούπι στο μπλογκ μου και ένα σατανικό κόκκινο χαμόγελο στην αγχωμένη φάτσα στην μαύρη μου οθόνη που μου ΄χει σπάσει τ΄αρχίδια τόσους μήνες η σιχαμένη.