UNDER MY SKIN

Η ηλικία είναι κάτι που απλά δηλώνεις για να χωθείς κάπου. Το είχα υποψιαστεί, το ορκίζομαι, ήμουν σχεδόν σίγουρη πως η ηλικία είναι κάτι έξω από εμάς. Άκουγα «νοιώθω παιδί», «νοιώθω πάντα νέος» ή «προσποιούμαι τον γέροντα αφού έτσι φαίνομαι». Όλα αυτά πια δεν ακούγονται τόσο κλισέ στα γερασμένα παιδικά μου αυτιά.

Αν μπορούσα να μιλήσω σε ένα παιδί που απορεί πώς είναι να είσαι ενήλικος θα έσκυβα και θα του ψιθύριζα στ΄αυτί το μεγάλο μυστικό : θα είσαι πάντα όπως είσαι τώρα. Θα αλλάξουν τα ρούχα, οι σχέσεις, οι λέξεις που θα επιτρέπεται να λες, ακόμη κι αν μέσα σου καίγεσαι να ουρλιάξεις «θέλεις να παίξουμε;», «θέλεις να γίνουμε φίλοι;», «δεν σε παίζω», «θέλω την μαμά μου».

Θα αλλάξει η ζωή σου, θα χάσεις για πάντα πολλούς αγαπημένους, θα μάθεις πράγματα αλλά θα είσαι πάντα μέσα σου αυτό που είσαι τώρα. Ένα παιδί. Ίσως ένα λίγο πιο λυπημένο παιδί.

Κάθε τόσο θα ξαφνιάζεσαι κοιτώντας τον καθρέφτη και σύντομα θα κρύβεις όλο και περισσότερο την παιδική σου φύση. Ότι προστάζει ο καθρέφτης, αυτό θα κάνεις για να μην σε καταλάβουν. Θα παίζεις όλων των ειδών τα θέατρα. Δεσποινίς, γκόμενα, σύζυγος, καριερίστα, σοβαρή.Τίποτα απ΄όλα αυτά όμως δεν θα είναι αυτό που είσαι μέσα σου.

Μέσα σου θα θέλεις την ελευθερία να κλαις, να γελάς και να ουρλιάζεις όπου και όποτε θέλεις. Μέσα σου θα θέλεις μια κρυφή κουταλιά γλυκό κυδώνι, μια κούκλα και την αγκαλιά της μάνας σου.