ΜΑΙΕΥΤΗΡΙΑ – ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΑ

Τρίτη φορά που την είδα και πάλι δεν μου έφτασε. Όταν πήγα να την πρωτοδώ πριν εφτά μήνες στο μαιευτήριο, δεν μου το επέτρεψαν. Ήταν σε απομονωμένο δωμάτιο με άπειρα «κατασκευαστικά» λάθη. Οι γιατροί εντόπιζαν κι ένα καινούργιο κάθε μέρα δίνοντας όλο και λιγότερες ελπίδες για την ζωή της. Αλλά και πάλι, ποτέ δεν συμφωνούσαν μεταξύ τους. Άλλοι υποστήριζαν ότι δεν θα ζήσει, άλλοι ότι θα ζήσει με χοντρά προβλήματα και άλλοι ότι όλα θα είναι μια χαρά. Ανάλογα σε τί βάρδια θα έπεφτες.

Η αδελφή μου ένα ράκος. Άπειρα τεστ πριν γεννηθεί για να μας πουν τρεις μέρες μετά την γέννα (και μετά τα συγχαρητήρια για το υγιέστατο μωράκι) ότι η υπάλληλος που παραλάμβανε τόσους μήνες τα τεστ, τα έκλεινε σ΄ ένα συρτάρι χωρίς να τα ελέγξει, θεωρώντας ότι όλα είναι μια χαρά. Ο μαιευτήρας πίστευε την υπάλληλο και τώρα έπεφτε απ΄τα σύννεφα κάθε φορά που οι γιατροί του μαιευτηρίου ένας προς έναν τον έπαιρναν στην άκρη για να τον ενημερώσουν για τα προβλήματα της μικρής.

Εδώ και ένα μήνα έχει σταματήσει τα πολλά φάρμακα. Σ΄αυτήν την επίσκεψη δεν χρειάστηκε να αποστειρωθώ για να την δω. Έχουν προγραμματιστεί δύο χειρουργεία για αρχές Οκτώβρη και ένα ακόμη μετά από δύο χρόνια. Πλέον όλοι συμφωνούν ότι θα ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Η μικρή έκανε μάγουλα και τα μάτια της τώρα δεν φαίνονται τόσο μεγάλα. Μοιάζει πια με αληθινό μωρό. Γελάει κιόλας.

Η αδελφή μου είναι εξουθενωμένη. Η ιδέα της μήνυσης προς το μαιευτήριο, της φαίνεται πια ανούσια και κουραστική. Ο μαιευτήρας που ήταν και κολλητός δεν της φαίνεται πια τόσο ένοχος (ακόμα κι αν δεν σήκωσε ποτέ το κουλό του να δει ΜΙΑ γαμημένη εξέταση). Το μόνο που θέλει εκείνη είναι να πάνε καλά τα χειρουργεία για να χαρεί λίγο την μικρή. Το μόνο που θέλω εγώ είναι να πάω να τους βάλω μια χειροβομβίδα και να τους κάνω κομμάτια.