ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΣΜΟΣ

Ελάτε τώρα, αφού ξέρετε ότι και οι δύο θεωρείες χάσκουν από μόνες τους. Είναι ποτέ δυνατόν ο θεός να έφτιαξε τον άνθρωπο και τα ζώα την πέμπτη μέρα; Μιλάμε, πρέπει να ξεσκίστηκε στο τρέξιμο για εκατομμύρια χρόνια να βγάζει αβέρτα ζώα από την θάλασσα στην στεριά, να κολλάει φτερά, να μετατρέπει βράγχια σε πνεύμονες και να τα ψοφάει πάνω σε πέτρες με ρετσίνια για να βρούμε εμείς απολιθώματα μην τυχόν και τον υποψιαστούμε. Απ΄την άλλη ο μαλάκας ο Δαρβίνος έπεσε στην λούμπα και δεν τον υποψιάστηκε καθόλου, λες και είναι ποτέ δυνατόν να φτάσει η εξέλιξη εδώ που έφτασε (ΕΜΑΣ δηλαδή) χωρίς ένα θεικό κωλοδάχτυλο. Η αλήθεια είναι πάντα στην μέση κυρίες και κύριοι.

Πριν εκατομμύρια χρόνια με την βοήθεια του Θεού δημιουργήθηκε στην γη το πρώτο πρώτο είδος ζωής στον βυθό της θάλασσας. Κακομούτσουνο λιγάκι αλλά με όλα τα εφόδια για να εδραιώσει την ζωή και να κατακτήσει όλο τον πλανήτη. Ο Θεός ήταν πάντα από δίπλα. Αργούσαν λιγάκι τα πράγματα αλλά η αίσθηση του χρόνου στο κεφάλι του Θεού δεν έχει καμμία σχέση με τον χρόνο όπως τον καταλαβαίνουμε εμείς. Jack Daniels – εκεί όλα κυλούν αργά.

Έπιασε λοιπόν δουλειά το Θεικό ον και ξεσκίστηκε στην εξέλιξη (στον δικό του χρόνο ήταν υπερωρίες του κερατά). Πήρε ένα αρθρόποδο και του ΄κανε την ζωή πατίνι. Τί το ξεκλήριζε, τί του έσπαγε τ΄αυγά, τί έβαζε κάτι άλλα θηρία να το τρώνε, ταλαιπωρία μαύρη. Θα μπορούσε φυσικά να το βουτήξει και να το βγάλει απ΄την θάλασσα απ΄την αρχή αλλά ήθελε να νομίζουμε ότι αναγκάστηκε να τα κάνει όλα μόνο του για να επιβιώσει. Κάποια κακόμοιρα αρθροποδάκια ξετσούνισαν σιγά σιγά και άρχισαν να γεννάνε στην στεριά για να γλιτώσουν τ΄αυγά τους. Κάποια άλλα ανακάλυψαν φύκια στην επιφάνεια της θάλασσας και ανέβηκαν να ρημαδοφάνε και να κρυφτούν.

Πήγαινε στην ζούλα ο Θεός και άρχιζε τα γενετικά πειράματα. Εκεί που τρώγανε αμέριμνα τα φυκάκια τους, τσουπ! πήγαινε και τους κόλλαγε ένα μεγάλο πόδι. Βζζζζίου έκαναν τα αρθροποδάκια (που στην γλώσσα τους σημαίνει σε ακριβή μετάφραση : είμαστε και γαμώ τους οργανισμούς, όπου να΄ναι θα φυτρώσουν και αρχίδια), και χοπ χοπ άρχισαν να πηδάνε πάνω στα βράχια. Μόλις νύχτωνε πήγαινε στα άλλα που γεννούσαν και τσουπ! κόλλαγε στα μικρά τους δύο φτερά.

Για εκατομμύρια χρόνια (γήινου πάντα χρόνου – πέμπτη ημέρα για τους ψιλιασμένους) ό,τι μαλακία του ερχόταν στο κεφάλι, πήγαινε ο θεός και την κόλλαγε πάνω στα αρθρόποδα. Ε, δεν θέλανε και πολύ μεταξύ μας για να κυριαρχήσουν στην στεριά και σε όλο τον πλανήτη. Σειρά τώρα, είχαν τα θηλαστικά. Τα γνωστά. Τους έκανε την ζωή πατίνι, τα έβγαλε απ΄την θάλασσα, τους κόλλησε βυζιά, πέη, αρχίδια και ό,τι τέλος πάντων πέρναγε απ΄το διεστραμμένο του μυαλό (γιατί τόσες χιλιετηρίδες αγαμίας βλέποντας αρθρόποδα να ζευγαρώνουν, κι εσύ βυζιά πέη και αρχίδια θα κόλλαγες αριστερά δεξιά σαν μανιακός) και τα έβαλε να ζήσουν παρέα με τα αρθρόποδα.

Κάποια στιγμή βαρέθηκε. Ήθελε να ξεκουραστεί λιγάκι. Έστριψε ένα αστρικό νόμισμα [πλανήτης απ΄τη μια (κορώνα) – εξωγήινες βάσεις απ΄την άλλη (γράμματα)] και στο μεγάλο δίλλημα ποιός θα κυριαρχήσει, κέρδισαν τα θηλαστικά. Την συνέχεια την ξέρουμε. Ευφυία, μεγαλύτερα αρχίδια και Άνθρωπος. Ο Θεός πλέον ξεκούραστος άρχισε πάλι τα γενετικά πειράματα, που δεν μπορεί να τα διακρίνει όποιος κι όποιος. Εκεί που κάθεσαι τσουπ! πάρε έναν υπολογιστή, τσουπ! πάρε κι έναν καναπέ, τσουπ! πάρε και ίντερνετ, τσούπ! πάρε τ’αρχίδια μου.

Αυτή την χρονική στιγμή (σε γήινο πάντα χρόνο) το αστρικό νόμισμα στροβιλίζεται πάνω απ΄τα κεφάλια μας και λάμπει κάθε φορά που κάνει μια περιστροφή. Το δίλημμα είναι προφανές : Άνθρωπος ή Χάος. Οι πιθανότητές μας είναι 50-50.