ΦΘΟΝΕΙΣΤΕ ΜΕ

(κάνει καλό)

Έμαθα πολλά πράγματα αυτές τις μέρες. Έμαθα ότι κάθε συναίσθημα δυσαρέσκειας, αμφισβήτησης και διαφωνίας σημαίνει τελικά φθόνο που με την σειρά του σημαίνει μύρια άλλα ψυχολογικά προβλήματα που με την σειρά τους καταλήγουν σε μια επικίνδυνη και πρωτόγονη κοινωνία γεμάτη κακούς ανθρώπους. Και μάλιστα, ότι το «κακό» μας έχει κυκλώσει όλους και στο τέλος θα μας πνίξει*. Που μας έχει πνίξει δηλαδή. ΜΠΟΥ!

[Περίεργο, κάτι τέτοια μου ΄λεγαν και στο κατηχητικό όταν ρώταγα τον παπά απλά πραγματάκια όπως για παράδειγμα, γιατί όλοι οι παπάδες είναι χοντροί αφού νηστεύουν συνέχεια ε; Ε;;; Σκοτείνιαζε και μου εξυμνούσε την «μεγάλη δύναμη της σιωπής», της «εγκράτειας» και της δύναμης που έχει η «αγάπη εις αλλήλους». Εγώ ήθελα να τον πω μαλάκα γιατί στην τελική ούτε σε μια ερώτηση δεν μου ΄χε απαντήσει τόσους μήνες ο μούργος αλλά δεν γινόταν γιατί έπρεπε πρώτα να εξασκήσω την «ανωτέρα δύναμη της σιωπής». Έπειτα αυτούς που δεν μίλαγαν καθόλου, πολύ τους γούσταρε ο χοντροπαππάς και είχαν – έλεγε - όλες τις αρετές του κόσμου. Έξω τους. Μέσα τους δεν είμαι και τόσο σίγουρη. Φυσικά με σούταρε απ΄το κατηχητικό με μια δικαιολογία που ακόμη και τώρα η γιαγιά δεν την έχει καταλάβει : «δεν είναι δεκτική στα θεία». Με ρώταγε η γιαγιά για ποιά θεία έλεγε ο παππάς, εγώ της έλεγα μάλλον τη θεία Νίτσα που ήταν γιαχωβού].

Έμαθα επίσης ότι όποιος «σκάβει τον λάκο του άλλου πέφτει στη φάβα του φθόνου». Ωραίο ακούγεται και πολύ μου αρέσει. Η μεταφυσική νομοτέλεια που λέει ότι «εδώ πληρώνονται όλα» συμπληρώνεται εφεξής με το σοφό «κι αν δεν πληρωθούν, θα πάθεις κάτι πολύ χειρότερο : θα γίνεις μνησίκακος και θα πέσεις στην λούμπα του κακού». Φαντάσου δηλαδή, να σου ΄χουν κάνει τη ζωή πατίνι, να περιμένεις να γυρίσει ο γαμίδης ο τροχός, να μην γυρίζει με καμμία παναγία και να καταλήξεις να πάθεις και μνησικακία. Όοοχι, πρέπει να είμαστε χαρούμενα καλοπροαίρετα προβατάκια. Ακόμη κι αν δεν γυρίσει ο γαμίδης ο τροχός, ακόμα κι όταν σε πνίγει η αδικία από όλα αυτά τα σκατά που τρως στη μάπα καθημερινά.Oooops,είπα «σκατά»;

Σκατολογίες λοιπόν κομμένες γιατί έμαθα ότι και αυτό είναι «σύμπτωμα σοβαρών ψυχικών παθήσεων». Σκατά γαμώτο. Κι αυτό θα μου το κόψουν; Έτσι λοιπόν ό,τι δεν σου αρέσει, ό,τι σε πνίγει, ό,τι δεν γουστάρεις ρε αδελφάκι μου, μην το βαφτίζεις κριτική γιατί η καραμέλα της Δημοκρατίας σε αρώστησε στην τελική. Όοοοχι, κατάπιε τα και κάνε την ερωτευμένη και χαρούμενη κότα. Και προς Θεού μην πεις Σκατά!

Σκατά ρε γαμώτο!

* Και όλα αυτά γιατί αποφάσισες να διαφωνήσεις με μια μπαρούφα που διάβασες. Σιγά δηλαδή μην φοβηθώ να πω ότι διάβασα πίπες στο τάδε μπλογκ. Και σιγά που αυτό θα χαλάσει ή θα φτιάξει την εικόνα μου ή σιγά που θα με βουλιάξει στο κακό. Αλλά αυτό που δεν έχω καταλάβει, είναι γιατί η μνησικακία εντοπίζεται μόνο όταν συνοδεύεται από κλαψομούνικα ποστ ενώ δεν υφίσταται καν όταν ο άλλος αντιδράσει με χιούμορ και επιχειρήματα. Υφίσταται δηλαδή μόνο αν κάποιος σε βαφτίσει μνησίκακο. Ξέρετε, βαφτίζεται η δούλη του θεού έτσι κι έτσι κι έτσι. Εγώ αυτά τα λέω στερεότυπα.

Ο ΠΙΠΗΣ

Τα ΄χα σχεδιάσει όλα πολύ προσεκτικά. Ήμουν είκοσι και δούλευα δεκατετράωρα. Το μαλλί μια ζωή μακρύ, κατάμαυρο και πρόκα. Σε διάφορες προσπάθειες να κατσαρώσει είχα αφήσει μαλάκες μπόλικους κομμωτές. Ο τελευταίος, ο Ζακίμ στην Σωτήρος ορκιζόταν ότι θα τα καταφέρει. Μου ΄κανε περμανάντ με το ζόρι. Του το ΄λεγα εγώ ότι το μαλλί μου είναι αδιάβροχο, εκείνος ντουβάρι. Του ΄λεγα ότι σ΄ένα βράδι έκανα έξι ντεκαπάζ και έγινα μια ξανθιά αλλά το μαλλί νταβανόπροκα. Του ΄λεγα ότι έχω δοκιμάσει όλα τα χρώματα αλλά κατσαρό ποτέ. Αυτός τίποτα. «Αγάπη μου, εγώ δεν έχω αποτύχει ποτέ». Είκοσι χιλιάρικα. Οκ. Δυό βδομάδες μετά, πήγα από ΄κει για καφέ με το μαλλί πρόκα. Έμεινε ο καλλιτέχνης. «Πού είναι η περμανάντ;» Έλα μου ντε!

Εκείνο το πρωί δεν είχα πει σε κανέναν πού πάω. Ο γκόμενος ζουλιάρης έπαιρνε τηλέφωνα κάθε τρεις και λίγο αλλά η μάνα μου βράχος. Της είχα πει ότι πάω σε μια φίλη, του το ΄πε και εκείνος θύμωσε. Τότε δεν είχαμε κινητά. Μόνο Εμπιστοσύνη και Ανάκριση. Τί γαμάτες εποχές! Είχα κλείσει ραντεβού στη Τζο τρεις βδομάδες πριν. Άμα είναι για μαλλί και ρούχο δεν δέχομαι γνώμη από κανέναν. Μιά φορά είχε τολμήσει γκόμενος να μου πει για την τζην φουστίτσα μου που φόρεσα στο σχολείο. Την γάμησε. Για τρεις μήνες την φόραγα κάθε μέρα. Μετά το πήρε απόφαση και τώρα με παρακαλάει να τις φοράω αλλά δεν έχει και τόσο γούστο άμα στο επιτρέπουν.

Πήγα στην Τζο και άρχισε τα γνωστά :

-Πώς τα θέλεις;

-Κοντά.

-Πόσο κοντά;

-Ξέρω γω, ξυρισέ τα.

Αυτή τη φάση την έχω ζήσει πολλές φορές από τότε. Είναι μια πολύ κουραστική συζήτηση περί του πόσο σέξι είναι τα μακριά μαλλιά, πόσο κρίμα είναι να τα κόψεις, τί θα γίνει αν το μετανοιώσεις, αν δεν αρέσει στον γκόμενο. Άκυρες όλες οι ερωτήσεις. Αλλά άντε να πείσεις την κομμώτρια. Ποιός ξέρει τί βρισίδια και κλάμματα έχουν φάει κι αυτές από πελάτισσες. Με τα πολλά, την έπεισα.

Μετά έρχεται το δεύτερο κύμα.

-Θέλεις να τα κόψεις σήμερα;

-Ε, γι΄αυτό ήρθα.

-Δεν μπορείς να περιμένεις μέχρι το άλλο Σάββατο που έχω μια επίδειξη;

-Όχι.

-Μα πρέπει να προβάλλω την δουλειά μου, που θα είναι τσάμπα, που…

-Όχι.

Ωραία. Πάει κι αυτό.

Και πάμε τώρα στην τρίτη και τελευταία φάση μέχρι επιτέλους να κάνεις τα γαμωμαλλιά σου όπως θες.

-Θέλεις να μην πληρώσεις τίποτα;

-Δηλαδή; -Να με αφήσεις να χρησιμοποιήσω τα μαλλιά σου για ποστίς.

-Τί είναι ποστίς;

-Κάτι σαν περούκα. Απλά θα αργήσει λίγο το κούρεμα γιατί θα τα κόβουμε προσεκτικά τούφα τούφα και θα τα τοποθετούμε σε αλουμινόχαρτο.

Αυτή η φάση είναι η καλύτερη. Οικονομικώς, δηλαδή. Το ΄χω κάνει άλλες τρεις φορές και μάλιστα την τελευταία, τα μαλλιά μου πήγαν σε μια κοπέλα που είναι φαλακρή και πολύ το φχαριστήθηκα γιατί ζήτησα από την κομμώτρια που ήταν φίλη μου να της τα δώσει δωρεάν. Η Τζο άρχισε το κούρεμα και ήταν πάρα πολύ περίεργο πράγμα. Έβλεπες ένα άδειο κεφάλι και μόνο το πρόσωπό σου. Χάιδευα συνέχεια το κεφάλι μου και δεν το πίστευα.

Η Τζο ήταν διστακτική. Προφανώς περίμενε να βάλω τα κλάμματα, να το μετανοιώσω. Όταν είδε φυσικά ότι μου άρεσε άρχισε να αναστενάζει ανακουφισμένη. Η πιο ωραία αίσθηση που έχω νοιώσει ποτέ ήταν όταν περπατούσα στον γυρισμό και το πρόσωπό μου ήταν τελείως άδειο, δεν μάσαγα τρίχες και το κεφάλι μου ανάλαφρο.

Πήγα κατευθείαν στο σπίτι του γκόμενου. Δούλευε βράδι και το πιθανότερο ήταν ότι κοιμόταν. Μου ΄χε δώσει κλειδιά του σπιτιού και άραζα τα Σαββατοκύριακα στον υπολογιστή μέχρι να ξυπνήσει. Είχα αρχίσει να έχω ενδοιασμούς. Του άρεσαν τα μακριά μαλλιά στις γυναίκες και ήταν περίπου σαν να είχα κάνει μια μεγάλη διαολιά. Αλλά χέστηκα. Το πήρα πατριωτικά. Αυτή είμαι κύριε και αν με γουστάρεις θα με γουστάρεις όπως θέλω εγώ.

Ο γκόμενος γενικά, δεν ήταν για απότομα ξυπνήματα. Άμα έκανες πως ακουμπούσες έστω και ένα δάχτυλο πάνω του την ώρα του ύπνου, πεταγόταν σαν να τον χτυπούσε ρεύμα. Ακόμα δηλαδή. Γδύθηκα και ξάπλωσα απαλά δίπλα του. Άλλαξε πλευρό και άνοιξε τα μάτια του. Μετά τα ξανάκλεισε και μετά τα γούρλωσε. Μετά γέλασε και φώναξε «Πίπη μου». Ουφ, του άρεσαν. Πολύ δηλαδή, αλλά θα γίνει πολύ γκαβλωτικό το κείμενο για να το γράψεις τσάμπα.

Στην δουλειά μου είχα χοντρό πρόβλημα. Φαινόμουν πολύ μικρότερη απ΄ότι θα ΄πρεπε και έφαγα ένα ξεγυρισμένο χέσιμο. Πρέπει να παραδεχτώ ότι η εικόνα μου με ταγιέρ ήταν το λιγότερο γελοία. Αλλά κι εκεί χέστηκα. Τους έκανα κάτι πωλήσεις που έτριβαν τα μάτια τους και παραιτήθηκα με μια γερή μεταγραφή.

Ο γκόμενος από τότε μόλις μάκραιναν αρκετά τα μαλλιά μου με έπρηζε. Τον έχω βάλει πια στο τριπάκι και είναι ή του ύψους ή του βάθους. Θέλει μεγάλες αλλαγές. Όλα του αρέσουν. Και οι μελαχροινές και οι ξανθιές και οι κοκκινομάλλες και τα αγοροκόριτσα. Τώρα που το σκέφτομαι στο θεματάκι αυτό, πρέπει να έχω κάνει μαλακία.