ΧΑΣΜΑ ΣΚΕΤΟ

Αυτές τις μέρες έχω λιώσει να βλέπω τα ντοκυμαντέρ τριών χρόνων που μάζευα στο μαγαζί. Ζώα, έντομα, φυσικά φαινόμενα, έμαθα και για τον Τσε, για τις αλλαγές στο κλίμα, για τα περίεργα του κόσμου, θρησκείες, κουλουβάχατα τα ΄χω κάνει. Και το χειρότερο δεν θυμάμαι σε ποιό απ΄όλα είδα έναν άνθρωπο να μιλάει για αυτό που θέλω να γράψω. Γαμώτο πουρές έχει γίνει το κεφάλι μου.

Έλεγε λοιπόν ο ανθρωπάκος ότι αυτή τη στιγμή είμαστε το πιο περίεργο, αλλοπρόσαλο και αξιομελέτητο ον στον πλανήτη. Ψιλοτσαμπουκαλεύτηκα να πω την αλήθεια, λέω τί στο διάολο δεν φτάνει ρε φίλε που κάθομαι και σε ακούω τόσες ώρες, θα μας την πεις κιόλας; Αλλά το έσωσε. Πάνω κάτω τα πράγματα έχουν ως εξής :

Τα παλιά τα χρόνια η κοινωνία ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον πράγμα. Είχες δηλαδή την οικογένεια να κάθεται στην καλύβα γύρω από το τραπέζι, έλεγε καμμιά μαλακία ο πατέρας – αρχηγός, έλεγε κάνα παραμύθι η γιαγιά, πλέκανε κάτι δύσκολα οι γυναίκες του σπιτιού, πλήξη του κερατά. Και τσουπ! πάρτε μια εφημερίδα. Σούσουρο, χαμός, συζητήσεις, χαρές, ενδιαφέρον για το νέο επίτευγμα και ξανά μανά ρουτίνα.

Μετά από πολλά χρόνια ξαναείχες την οικογένεια να κάθεται στην καλύβα γύρω από το τραπέζι διαβάζοντας εφημερίδα, ο πατέρας – αρχηγός πέταγε στάνταρ μαλακίες, οι υπόλοιποι χοντροβαριόντουσαν και τσουπ! πάρτε κι ένα ραδιόφωνο και άμα λάχει πάρτε και ένα εμβόλιο για την πανούκλα να ΄χετε. Της πουτάνας όλα. Κύριο θέμα συζήτησης, φρέσκα νέα, μουσική, υγεία, ευτυχία. Μετά πάλι ρουτίνα.

Για κάθε καινούργιο επίτευγμα, ο άνθρωπος περίμενε μια – δυό γενιές. Ήταν κάτι σαν τα καλά παπούτσια το Πάσχα και τα Χριστούγεννα μόνο που οι αλλαγές στην ζωή του ήταν πολύ μεγάλες και είχε περισσότερο χρόνο να τις αφομοιώσει, φιλοσοφήσει, χαρεί, μπλαμπλάρει, μαλακιστεί.

Έλεγε λοιπόν ο ανθρωπάκος ότι αν υποθετικά αρχίζαμε και δίναμε στην ανθρωπότητα με το σταγονόμετρο επιτεύγματα, θα είμασταν μια πολύ σοφή κοινωνία με δεδομένες τις αλλαγές που έχουμε καταφέρει. Γιατί στην εποχή μας οι αλλαγές που άλλοτε περίμεναν αιώνες, τώρα γίνονται μέρα με την μέρα με αποτέλεσμα κάποιοι άνθρωποι να τις ακολουθούν όσο μπορούν, άλλοι καθόλου, άλλοι να είναι αρνητικοί, άλλοι να δουλεύουν νυχθημερών για να τις εντάξουν στην ζωή τους και άλλοι να παίρνουν ένα κάρο με δυό άλογα και να αρνούνται ακόμη και τον ηλεκτρισμό.

Άμα κάτσεις δηλαδή και συζητήσεις με δυό ανθρώπους της ίδιας ηλικίας που μένουν στην ίδια πόλη και είναι του ίδιου φύλου, είναι απίστευτα δύσκολο να έχουν παρόμοια βιώματα και ενδιαφέροντα. Φυσικά όσο νεότεροι τόσο περισσότερο άσχετοι μεταξύ τους. Λες και ζούμε σε τελείως διαφορετικούς κόσμους.

Αυτό δηλαδή που κάποτε ονομαζόταν χάσμα των γενεών, στις μέρες μας έχει γίνει χάσμα σκέτο. Και φυσικά δεν ξέρω για σας αλλά εγώ καταγοητεύτηκα με την ανάλυση που δεν είχα σκεφτεί και που την είπε πιο επιστημονικά και πιο σοβαρά φυσικά αλλά εγώ δεν γράφω τέτοια. Είχα γουρλώσει τα μάτια, είχα παγώσει την οθόνη και έλεγα ναι ρε μαλάκα, αυτό ισχύει. Καμμιά φίλη μου δεν ακούει την μουσική μου, ούτε εγώ ξέρω τις δικές τους, κάποιες δεν ξέρουν να ανοίξουν υπολογιστή, εγώ δεν ξέρω ράφτινγκ και ιππασία, άλλες δεν ξέρουν καθόλου τα βιβλία που μου αρέσουν και εγώ δεν έχω ιδέα πώς κονταίνει μια κουρτίνα και πώς γίνεται το μπαλού.

Και μετά λέω μπα η ιδέα μου, θα έχουμε διαφορετικά ενδιαφέροντα. Και μετά λέω, μπα σκατά έτσι είναι. Και μετά λέω, αν είναι έτσι με τις φίλες σου, δηλαδή φαντάσου πώς θα είναι να ψάχνεις άντρα. Και μετά λέω σκατά. Θα μάθω μπαλού.