Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΩΝ ΔΙΑΖΥΓΙΩΝ

Το 2004 στην Ευρώπη υπήρξαν 2.2 εκατομμύρια γάμοι και 1 εκατομμύριο διαζύγια. Φρεσκότερα νέα δεν έχω αλλά μάλλον κατά διαόλου πάει το πράγμα. Φταίει λέει η έλλειψη επικοινωνίας, η επιπολαιότητα, η απιστία και κάτι θρησκευτικές ελλείψεις που δεν τις γράφω γιατί την ξέρουμε την κασετούλα. Κατά τους αναλυτές του φαινομένου, έχουμε μπροστά μας μια μάστιγα που ολοένα και θεριεύει βάζοντας σε κίνδυνο τις αξίες των ανθρώπων, που θα μας αφανίσει, που μπλα μπλα μπλα.

Δηλαδή εξηγήστε μου κάτι κύριοι αναλυτές, κοινωνιολόγοι, γαμολόγοι και ηθικολόγοι για να το εμπεδώσω. Έχεις μια «αξία» που την βλέπεις να φθίνει. Βλέπεις ρε παιδάκι μου ότι δεν την γουστάρει ο κόσμος, βγάζει σπυριά ή τέλος πάντων δεν του κάθεται. Γιατί ντε και καλά πρέπει αυτό να είναι κακό; Γιατί ντε και καλά καταστρεφόμαστε; Αφού η αξία σου είναι κοινωνική, πλαστή δηλαδή. Και μεταξύ μας, ξέρουμε ότι δεν είναι και από τα ευκολότερα πράγματα που βάζεις τον άνθρωπο να καταφέρει. Γιατί λοιπόν δεν ανοίγεις τα στραβά σου να δεις ότι εξελισσόμαστε;

Χίλιες φορές να έχεις πέντε ευτυχισμένους γάμους παρά δύο εκατομμύρια δυστυχισμένους που τρέχουν σε συμβούλους, που βασανίζονται για να ανακαλύψουν τελικά ότι έφαγαν την ζωή τους για κάτι που δεν γουστάρουν. Φωνάζετε παντού όλοι σας για την ελευθερία του λόγου, την ελευθερία της βούλησης, για το κυνήγι της ευτυχίας, για την αυτογνωσία και χαίρεστε που ο άνθρωπος αρχίζει δειλά δειλά και τα διεκδικεί. Κι όταν όλα αυτά φέρνουν διαζύγιο, ξαφνικά έχουμε μια μάστιγα. Με άλλα λόγια, να είστε ελεύθεροι, να κυνηγήσετε την ευτυχία σας αλλά μέσα στον γάμο, να βγάλετε τον σκασμό.

Θεωρείτε δηλαδή ότι τα παλιά τα άγια χρόνια που δεν χώριζαν, δεν υπήρχαν προβλήματα επικοινωνίας, απιστίας, ασυμβατότητας; Της πουτάνας γινόταν. Αλλά ήταν ένας τεράστιος Γολγοθάς να τα παραδεχτείς και να τα αντιμετωπίσεις.

Το διαζύγιο είναι κάτι γαμάτο. Υπεργαμάτο για την ακρίβεια αν είσαι δυστυχισμένος. Έπειτα, η κοινωνία μας προχώρησε τόσο που τα παιδιά χωρισμένων γονιών δεν είναι κοινωνικά απόβλητα παρά μόνο οικογενειακά. Έχουν τόσες τύψεις οι χωρισμένοι γονείς που δυστυχούν αντί να προχωρήσουν και συμπαρασύρουν στις ενοχές τους και τα πιτσιρίκια. Θεωρούν ότι απέτυχαν σε κάτι που ντε και καλά έπρεπε να *δουλέψει* μέχρι να πεθάνουν.

Ε λοιπόν, ΔΕΝ είναι έτσι. Καθόλου όμως. Αν δουλεύει το συνεχίζεις, αν όχι το κόβεις και προχωράς. Καμμία αμαρτία, καμμία έλλειψη επικοινωνίας, καμμία κοινωνική αναπηρία. Αν απ΄την άλλη το επισημοποιήσεις με χαρτιά και νυφικά η διαφορά θα είναι ότι αν χωρίσεις θα ενταχθείς στα στατιστικά των διαζυγίων. Αυτό είναι όλο. Γιατί οι κύριοι κοινωνιοτέτοιοι, μετρούν τα επίσημα διαζύγια. Αν μπορούσαν να καταγράψουν και τις σχέσεις που ναυαγούν καθημερινά, θα τις είχαν κάνει γαργάρα τις φιλοσοφίες τους για μάστιγες, λιμούς και καταποντισμούς.