ΤΟ ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ


Είναι τόσο τρομερό να χάσεις την βέρα σου; Και είναι δυνατόν αυτό, να είναι λόγος χωρισμού; Η συγκεκριμένη είναι με τον γκόμενο τρία χρόνια, πέρσι της έκανε πρόταση, του χρόνου θα παντρευτούν. Η φιλενάδα πάει με τον νόμο : στα τόσα ραντεβού θα μου πιάσει το μπούτι, στα τόσα θα μου πει «σ΄αγαπώ», στα τόσα θα συζήσουμε, μόλις κλείσουμε δύο χρόνια θα μου κάνει επίσημη πρόταση και μετά γάμος.

Από πιτσιρίκα το λέει το ποίημα. Και επειδή φυσικά κανένας γκόμενος δεν μπορούσε να της ανοίξει το κεφάλι να δει το μυστικό πλάνο, έμενε πάντα με το μουνί στο χέρι. Ο πρώτος σουταρίστηκε γιατί πήγε να την πηδήξει απ΄το πρώτο ραντεβού. «Απαράδεκτο και πρόστυχο» φώναζε η προγραμματισμένη. Έπρεπε να εγκριθεί πρώτα στα προηγούμενα στάδια. Που αν το σκεφτόταν στ΄αλήθεια με πρόγραμμα, θα γλίτωνε καμμιά εικοσαριά ραντεβού αν ήξερε π.χ. ότι ο τύπος δεν λέει στο κρεβάτι. Δεν με έπαιρνε ποτέ όμως να πω γνώμη γιατί έτρωγα πάλι στην μάπα τα γνωστά «μιλάς εκ του ασφαλούς». Λες και υπάρχει ποτέ «εκ του ασφαλούς» σ΄αυτά τα θέματα.

Εκείνο που μου είχε κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ότι ακόμα και να καιγόταν για γκόμενο, ακόμα και να είχε βρει τον τέλειο εκείνη έτρωγε χοντρά κολλήματα. Ας πούμε, ήταν απαράδεκτο να είναι με γκόμενο και να μην την ζητήσει σε γάμο στα δύο χρόνια. Ακόμα και κάποιος κακομοίρης που τα κατάφερε και το μάντεψε (ε..εντάξει του το σφύριξα γιατί τον συμπαθούσα) πάλι έφαγε πόρτα γιατί δεν έκανε πρόταση με δαχτυλίδι αλλά με πήδημα. Εντάξει, εδώ είχε και ένα δίκιο. Άμα την ρωτούσαν τα παιδιά της μετά από χρόνια «μαμά πώς σου έκανε πρόταση ο μπαμπάς;» ε, δεν γινόταν να δείξει το μουνί της.

Αυτή τη φορά όμως άρχισε να χώνει και μεταφυσική στο πράγμα. Αυτό το γαμωδαχτυλιδάκι έχει καταστρέψει τελικά πολύ κόσμο. Της είπα να πάει να πάρει άλλο και με είπε πεζή. Της είπα να παντρευτεί χωρίς δαχτυλίδι και μόνο που δεν με έδειρε. Είναι κακό σημάδι, φώναζε. Πήρε τηλέφωνο τον γκόμενο και του είπε να χωρίσουν. Απαρηγόρητος ο Γ. Πώς να σώσει μια σχέση που κρέμεται από ένα κομμάτι πλατίνα. Γενικώς δηλαδή, πώς σώζεις μια σχέση που κρέμεται από κάτι υλικό;

Και τότε έφαγα την φλασιά. Άμα δηλαδή κάποιος έρθει και με ρωτήσει στα πόσα ραντεβού μου έπιασε μπούτι, στα πόσα πηδήχτηκα, πότε συζήσαμε, πότε έγινε η πρόταση γάμου και το κυριότερο πούντο πούντο το δαχτυλίδι, τη γάμησα. ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Θέλω να πω, ψιλοφαντάζομαι αλλά δεν χρειάστηκε ποτέ να συζητηθούν όλα αυτά, ούτε υπήρχε περίπτωση με τις αφραγκίες μας τότε, να κολλήσουμε στο δαχτυλίδι. Τώρα για τον γάμο και τα λοιπά ξέρω ΄γω, ήρθαν μόνα τους μάλλον.

Το πιθανότερο είναι να έχουμε χάσει μερικές ροματζάδες με όλα αυτά τα φρου φρου αλλά η όλη φάση μου κάνει λίγο ξενέρα. Ξέρεις, σαν τις γκόμενες που δεν παντρεύονται σε δίσεκτο έτος αλλά δεν πρόκειται με καμμία παναγία να ανοίξουν ποτέ τα στραβά τους και να δουν ότι δεν θα είναι το έτος δίσεκτο αλλά ο γάμος τους.