ΤΟ ΜΟΝΙ

Είχα μια δασκάλα που μίλαγε συνεχώς σαν αυτόν τον κολλημένο με τους λεξάριθμους που σε διακόπτει κάθε τρεις και λίγο, για να σου πει την αντιστοιχία κάθε λέξης σου με αριθμούς. Πέταγες μια φράση και στην έκανε νιανιά στο λεπτό. Αλλά χωρίς σταματημό. Προφανώς είχε κόλλημα με αυτό το πράγμα και σίγουρα ήξερε καλά την γλώσσα. Δεν είχε καθόλου πλάκα φυσικά. Για κάποιον άσχετο όμως, το θεματάκι έχει πολύ φάση. Έτσι, για έναν καιρό το βρήκα παιχνίδι. Έκανα νιανιά ότι λέξη μου καθόταν χωρίς φυσικά να προσπαθώ να είμαι σωστή. Απλά για να γελάσω λιγάκι με την κουλή επεξήγηση που προέκυπτε και για να παιδέψω μερικούς μερικούς.

Μου έλεγε ας πούμε η μάνα μου : «Θέλεις να σου μαγειρέψω ομελέτα;» Της έλεγα εγώ ξαφνιασμένη, ρε μαμά είναι σίχαμα αυτό που θες να κάνεις, είσαι και μεγάλη γυναίκα». Μαλάκας η μάνα μου. «Γιατί παιδάκι μου;» Γιατί μαμά, στο σχολείο μας μάθανε (εδώ ψάρωνε) ότι η λέξη μαγειρεύω βγαίνει από το μαγεία + ρεύομαι και σημαίνει κάτι πολύ σιχαμένο. Με κοίταγε απορημένη, το σχολείο ήταν τοτεμ πάντα για κείνη και άρχιζε κάτι περίεργα μουρμουρητά.

Μου έλεγε μετά από μέρες «πήγαινε τώρα να συμμαζέψεις το αχούρι σου, τσαπατσούλα». Ψευτολυπημένη εγώ της έλεγα, μα ρε μάνα πότε θα μάθεις επιτέλους να μιλάς όμορφα; Τί είναι αυτά τα πράγματα που λες στο παιδί σου; Κόλλαγε. «Τί είπα δηλαδή;» Ε να, με είπες τσαπατσούλα. Ξέρεις τώρα τί σημαίνει αυτή η λέξη και την πετάς έτσι απλά στα παιδιά σου; Άμα σε ακούσει κάνας μορφωμένος άνθρωπος, θα μας χώσουνε στο ίδρυμα και θα σου απαγορέψουνε να μας βλέπεις. «Γιατί ρε αγάπη μου, τί είπα πάλι;» Το τσαπατσούλα βγαίνει από το τσάπα + τσούλα. Δηλαδή δεν φτάνει που με λες πουτάνα, μου κολλάς από δίπλα και μια τσάπα για να μου ρίξεις στάχτη στα μάτια; Στο παιδί σου; «Μα κι εμένα έτσι με έλεγε η γιαγιά σου». Ωραίες δικαιολογίες μαμά. Και μετά μου λες να μην επαναλαμβάνω κακιές λέξεις! Έβαζε κάτω το κεφάλι και έψαχνε την επόμενη να βρει σωστές λέξεις για να με βάλει να καθαρίσω το δωμάτιό μου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά την λέξη «καθαρίζω» δεν την ξεστόμιζε ποτέ.

Εντάξει, το παιχνιδάκι παρατράβηξε όταν μια μέρα που ήταν όλο το σόι στο σαλόνι άρχισα πάλι να εξηγώ λέξεις με την γνωστή δικαιολογία «στο σχολείο μας μάθανε» και την γιαγιά να βγάζει καπνούς. Κάτι είχε πάθει εκείνες τις μέρες και μας έλεγε ότι αν δεν πήγαινε στον γιατρό, σίγουρα θα πάθαινε πνευμονία. Αμάν ρε γιαγιά, της λέω, εσύ φταις που μιλάει έτσι η μαμά. «Τί λες παιδί μου;» Να, στο σχολείο μας μάθανε ότι η λέξη πνευμονία βγαίνει από τις λέξεις πνεύμα + μονία. Και μονία είναι ο πληθυντικός της λέξης «μουνί» στην καθαρεύουσα. Η μάνα μου πετάχτηκε πάνω και μου ΄κλεισε το στόμα. Με έπιασε στα κρυφά και μου είπε ότι θα ερχόταν την άλλη μέρα στο σχολείο.

Και ήρθε γαμώτο. Και έκατσε και είπε στην δασκάλα μου και για την πνευμονία. Δυστυχώς, είχα προλάβει να της μάθω και πώς κλίνεται κιόλας: Το μονί, τα μονία, ω μονία…