OF ALL THIEVES…

….fools are the worst; they rob you of time and temper.

Τί ακριβώς θα μπορούσα να υποθέσω όταν ένα απόγευμα ρέχλας χτύπησε το τηλέφωνο και η γνωστή μου επέμενε να πεταχτούμε το Σάββατο στις 4 ακριβώς από το σπίτι της, γιατί μας είχε μια έκπληξη; Εντάξει φαντάστηκα τίποτε γενέθλια, κάνα παρτάκι αλλά…στις 4; Όσες φορές και αν την ρωτούσα τί συμβαίνει άρχιζε τα γελάκια και τα μυστήρια «είναι για το καλό σου», «έλα και δεν θα χάσεις» και κάτι άλλα περίεργα. Όχι, το να την βρίσω δεν ήταν επιλογή. Σκεφτόμουν ότι ένα γαμωσαββατοκύριακο έχω, δεν είναι δυνατόν να το χαλαλίσω χωρίς να ξέρω τί παίζει, τίποτα αυτή. «Θα χάσεις την ευκαιρία της ζωής σου» και άλλα περίεργα. Τεσπα πήγα.

Είχαν μαζευτεί καμμιά δεκαριά γνωστοί και φίλοι, όλοι με εκείνο το παγωμένο χαμόγελο και μπόλικα νεύρα. Ανάμεσά μας ήταν και μια κυρία που μας συστήθηκε ως Τ. δικηγόρος, οικογενειακή φίλη. Την κλάσαμε βασικά και αρχίσαμε τον χαβαλέ μεταξύ μας, είχαμε να τα πούμε καιρό, μέχρι που η κυρία ήρθε απότομα στην μέση του σαλονιού, βούτηξε το τραπεζάκι με τα φραπεδάκια μας, το ΄σουρε στην άκρη και στην θέση του έβαλε έναν πίνακα με τρίποδο. Μείναμε μαλάκες να την κοιτάμε να μιλάει ξαφνικά και να ζωγραφίζει σχήματα στον πίνακα για μια «καριέρα» χωρίς καν να ρωτήσει αν γουστάρουμε να μας γαμάει έτσι το χαβαλέ.

Η φίλη μας, μας ζήτησε να ακούσουμε ήσυχα την δικηγορίνα και μας έδωσε μπλοκάκια να σημειώσουμε απορίες. Δέχτηκα με την προυπόθεση να χρησιμοποιήσω ότι φρασεολογία γουστάρω στις απορίες μου. Μου είπε να είμαι κόσμια και ότι αυτά είναι «πολύ σοβαρά πράγματα» και ότι θα «μου αλλάξει το μέλλον μου». Βασικά, το μέλλον μου πάνω κάτω τα ίδια έμεινε αλλά είπα να παρακολουθήσω.

Τρεις ώρες και κάτι ψιλά άκουγα την ενημέρωση που έμοιαζε κατά 90% με πίπες καλής ψυχολογίας και κατά 10% με τα σεμινάρια πώλησης που είχα φάει στην μάπα οχτώ ολόκληρα χρόνια. Χωρίς φυσικά να έχει πει λέξη για το προιόν και τονίζοντας ξανά και ξανά πόσο γαμάτο είναι να δουλεύεις όσο θέλεις και να βγάζεις δισεκατομμύρια. Αισχρές αμερικανιές μεν, για γνήσιους νεοέλληνες δε. Οι απορίες όλων στο τέλος, ήταν για το δια ταύτα, ενώ οι απαντήσεις της κυρίας (προκάτ πάντα) για τα δισεκατομμύρια και μια πρόσκληση για το τάδε ξενοδοχείο την άλλη μέρα που θα τα εξηγούσε όλα πλήρως.

Ναι, τόσο μαλάκες. Πληρώσαμε και πήγαμε. Μας έπρηξε η φιλενάδα ότι χρειάζεται να φέρει άτομα, ότι είναι η καινούργια της καριέρα και άλλα απελπισμένα. Πρωί πρωί, σε μια κωλοαίθουσα, μαζί με ένα τσούρμο κόσμο και ανάμεσά μας κάτι γελαστά ζόμπι με ειδικές καρφίτσες στο πέτο. Ένας Αμερικάνος (σώωωπα) έβγαλε λόγο σε σπαστά Ελληνικά τύπου «εγκώ έκανα το ντριμ μου πραγκματικότις» και από κάτω χειροκροτούσαν τα ζόμπι, χειροκροτούσαμε κι εμείς. Μετά μια αναφορά στους αρχαίους θεούς μας, στην ευφυία των Ελλήνων (ξανά μανά χειροκροτήματα) και μετά τραγούδι(!). Όλοι μαζί πιάστηκαν χέρι χέρι (ναι, κι εμείς γαμώτο) και αυτοί τραγούδαγαν και εμείς λέγαμε πάει το γαμήσαμε το Σαββατοκύριακο.

Δεν γράφω τίποτε άλλο. Τα σκέφτομαι και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Η φίλη μου άντεξε ένα μήνα και για άλλο ένα μήνα μου κλαιγόταν για όλα αυτά που την έβαλαν να αγοράσει και να μάθει, και πόσο άσχημα ένοιωθε που ενοχλούσε γνωστούς και φίλους να αγοράσουν όλες αυτές τις παπαριές που πούλαγε η εταιρεία.

Το μόνο που θέλω να πω στα ηλίθια ζόμπι που ασχολούνται με όλα αυτά είναι ΣΥΝΕΛΘΕΤΕ ΒΛΑΜΕΝΟΙ. Όταν μια εταιρεία υποτιμά τόσο τους αγοραστές της είναι δεδομένο ότι χρειάζεται πέντε φορές πιο ηλίθιους πωλητές.

p.s. Όλα αυτά, μου τα θύμισε αυτό το blog που με οδήγησε σε ένα γαμάτο site που φυσικά απειλείται με μηνύσεις.