DESTINATION

Κάνεις όνειρα, σχέδια, προγραμματισμούς για να ανακαλύψεις ότι δεν υπάρχει λόγος. Το μόνο που μετράει είναι να αντέχεις. Όσο μπορείς. Κι αν όχι, να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου να σε κρατά και τον κρατάς. Καμμιά φορά τα αποθέματα και των δύο τελειώνουν, καμμιά φορά λιγοψυχάς. Δεν έχεις πάντα δύναμη να στηρίξεις ή να στηριχτείς.

Γραμμένα πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού, τα όνειρα και τα σχέδια για την ζωή σου, λες δεν μπορεί να τα κρατώ τσάμπα. Δεν τα σβήνεις αλλά και δεν μπορείς να κάνεις τίποτε γι΄αυτά. Άλλοι γύρω σου προχωράνε, άλλοι σέρνονται, άλλοι τρέχουν. Ο καθένας τον δικό του βηματισμό ζωής και εσύ εκεί, βήμα βήμα να αναρρωτιέσαι γιατί μένεις πάντα τόσο πίσω και γιατί προχωράς. Δεν έχεις κανέναν λόγο. Και σιγά σιγά τα όνειρα σβήνονται, ξεφτίζουν.

Κοιτάς μόνο να περπατάς πιο γρήγορα, πιο καμαρωτά, πιο στητά. Να φαίνεται ότι έχεις γερά στο κεφάλι σου ένα πλάνο, να δείχνεις ότι έχεις αποφασίσει την ζωή σου κι ας είσαι μόνο ένα άδειο κεφάλι χωρίς έστω ένα τόσο δα σχεδιάκι ζωής. Ίσως βαθιά μέσα σου, να μην θέλεις καθόλου να σχεδιάσεις άλλες ευτυχίες. Και αυτό πονάει πιο πολύ από το άσκοπο περπάτημα. Χαμογελάς, χαιρετάς, προσπερνάς και συνεχίζεις. Έτσι, απλά για να φαίνεται ότι δεν χαλάς την παρέλαση.

Για πού όμως; Πού γαμώ το κεφάλι σου; Για πόσο; Πότε θα σταματήσεις να περπατάς, πότε θα κάτσεις να σκεφτείς, να ξαναονειρευτείς, να ξαναστήσεις τα στρατιωτάκια σου και να πολεμήσεις; Αλλά πόλεμο αληθινό αυτή την φορά. Με όλες του τις μάχες.

Όχι.

Φοβάμαι.

“And I forget just why I taste

Oh yeah I guess it makes me smile

I found it hard it’s hard to find

Oh well whatever nevermind

Hello, hello, hello, hello, how low?

Hello, hello, hello, hello, how low?

With the Lights out it’s less dangerous

Here we are now entertain us

I feel stupid and contagious

Here we are now entertain us

A mullato an albino

A mosquito my libido

A denial ”