VIE

Ήρθε η μέρα της επίσκεψης. Μιλούσαμε κάνα μισάωρο με την μάνα μου στο τηλέφωνο. Άρχισε πάλι τα παράπονα για τις απουσίες που μου έβαλε τόσο καιρό. Μου έλειψαν αρκετά και όταν της ανακοίνωσα ότι θα περάσουμε για καφέ το απόγευμα, καταλάβαινες ότι η φωνή της γελούσε. Μετά από τρία παιδιά και ένα σπίτι μες στην φασαρία και τις φωνές, έμειναν ξαφνικά οι δυό τους. Πήραν σκυλιά, πήραν καναρίνια, φόρτωσαν το μπαλκόνι με γλάστρες και χάρισαν μια γάτα στην γιαγιά στον κάτω όροφο. Αλλά και πάλι η φασαρία δεν ήταν αρκετή. Τα σκυλάκια έγιναν φίλοι με την γάτα και οι γλάστρες θέριεψαν αλλά δεν είναι και τόσο κοινωνικές για να κάνεις μια κουβέντα της προκοπής. Όλα αυτά τα ζώα και τα φυτά, όση φροντίδα και να χρειάζονται δεν αναπληρώνουν όλη αυτή την την φροντίδα που έχουν κάνει δεύτερη φύση τους.

Κάθε φορά που πηγαίνουμε συνειδητοποιώ πόσο μου λείπουν, πόσο μου λείπει το σπίτι μου. Και δεν είναι ακριβώς στεναχώρια, αλλά μια γλυκιά νοσταλγία για όλα αυτά που έζησα εκεί. Μα πιο πολύ για εκείνους. Που ζουν πλέον μόνοι περιμένοντας ένα τηλέφωνο ή μια επίσκεψη. Και που ποτέ όλα αυτά δεν είναι αρκετά για να γεμίσουν την καρδιά τους. Δεν έχουμε πια χρόνο για διαφωνίες, για απόψεις, για τα καθημερινά. Λες και αυτοί οι άνθρωποι φορτίζονται με αγκαλιές και χάδια και χωρίς να τους φορτίσεις είναι τελείως ανίκανοι να αρθρώσουν έστω μια λέξη.

Ο μπαμπάς με ενημερώνει τηλεφωνικά για τα καινούργια ψαρευτικά του. Τα ΄χει απλώσει στην ταράτσα και τα πασπατεύει κάθε μέρα. Σχεδόν ένα μήνα πριν τις διακοπές. Έτσι είχε γίνει και πέρσι. Μόνο που λίγες μέρες πριν φύγουν άρχισε ο πεντάμηνος γολγοθάς της οικογένειας στα νοσοκομεία καταλήγοντας άδικα σε διπλή κηδεία. Και μετά ξανά νοσοκομεία, εγχειρήσεις και ανίατες ασθένειες. Τσακίστηκαν και οι δύο. Φέτος τους πείσαμε να πάνε διακοπές. Ο μπαμπάς θέλει μόνο μια ακρούλα να ψαρεύει και η μαμά μια καρέκλα να ξεκουραστεί.

Σε έναν εξωφρενικά ουτοπικό κόσμο θα ήθελα να μην υπήρχε λόγος να γράψω για όλα αυτά.