HOSTEL

Έκανα την χοντρή μαλακία και είδα το hostel. Την καινούργια ταινία του Ταραντίνο που πρέπει να είσαι χειρουργός ή χασάπης για να την αντέξεις. Και δεν είναι λόγω του splatterίστικου mood που έχει καβαλήσει τόσα χρόνια τον Ταραντίνο, όσο η φρίκη της ωμής βίας που προκύπτει από τον κορεσμό του σύγχρονου ανθρώπου και την ανάγκη του για νέες συγκινήσεις (όπως θα έλεγε και ο Κουτσογιαννόπουλος).

Χοντρικά*, πρόκειται για ένα μυστικό οίκημα σε ένα χωριό όπου πληρώνεις αστρονομικό αντίτιμο για να «διασκεδάσεις». Well, το «διασκεδάσεις» είναι πάνω κάτω να σου δέσουν σε μια καρέκλα ένα τυχαίο θύμα και να το βασανίζεις ζωντανό με όποιον τρόπο γουστάρεις. Και βλέπεις πάμπλουτους ασυγκίνητους να κόβουν σάρκες στην ψύχρα, να βγάζουν μάτια, να πειραματίζονται πάνω σε ζωντανούς ανθρώπους που ουρλιάζουν, ξερνάνε και ένα σωρό άλλα (που ΔΕΝ πάνε με κόκα κόλα και ποπ κορν).

Υποτίθεται ότι αυτό το είδος διασκέδασης προκύπτει αμέσως μετά τον σεξοτουρισμό, την παιδοφιλία και είναι λίιιιγο πιο πέρα από τις γνωστές διαστροφούλες. Σαφώς πρόκειται για φανταστικό σενάριο αλλά αν εξαιρέσεις εντελώς τις φρικιαστικές εικόνες (που είναι παραπλανητικές γιατί ο σκοπός δεν είναι φαντάζομαι να βρίζεις τον Ταραντίνο και όλο του το σόι), έχει ένα point. Αν ας πούμε δεν είχαμε πολέμους να πορωθούμε, τρομοκράτες να φοβηθούμε, στιγερά εγκλήματα να διαλευκάνουμε και σαπουνόπερες να κολλήσουμε, θα έλεγα ότι αυτή η συγκίνηση θα ήταν the next best thing.

*Στην περίπτωση που θέλατε να το δείτε και σας χαλάω το suspense, σας ενημερώνω ότι δεν είναι καθόλου έτσι. Συνήθως δεν τα κάνω αυτά αν σκεφτείτε ότι ποτέ δεν είπα σε κάποιον που ήθελε να δει τους «Συνήθεις ύποπτους» ότι ο ένοχος είναι ο κουτσός. Ποτέ. Τα σέβομαι συνήθως εγώ αυτά τα πράγματα. Απλά στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν μετράει καθόλου το suspense αλλά η ύψιστη αποτύπωση του πώς είναι για παράδειγμα, να κόβεις τους τένοντες των ποδιών ενός ξυπνητού ανθρώπου (αφού φυσικά έχεις πάρει ένα νυστέρι και έχεις κόψει βυζιά και κομμάτια κοιλιάς) και μετά να λες στο θύμα ότι είναι και καλά ελεύθερο. Και ο μαλάκας το πίστεψε και πήγε να τρέξει! Πολλά γέλια, σας λέω.

Τέλος πάντων. Αυτό που μετράει λοιπόν, είναι πόσο μαλάκας μπορεί να γίνει κάποιος αν έχει πολλά λεφτά και βαριέται να πηδήξει.