ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ

Δεν είναι δουλειά αυτή. Δεν είναι κατάσταση σας λέω. Μιά μέρα ήδη στο κρεβάτι, ο Τάσος να τρέχει με τα παυσίπονα κι εγώ μες τα νεύρα. Και γιατί; Γιατί ο καλός θεούλης αποφάσισε μια φορά τον μήνα να μου κάνει ένα «δωράκι». Έτσι το ΄λεγε η μάνα μου, φυσικά μετά την κλασσική χαστούκα που τότε έτρωγες όταν για πρώτη φορά είχες περίοδο. Έπρεπε λέει να κοκκινίσει τόσο το μάγουλό σου όσο …και κάτι άλλα φιλοσοφημένα (που αν είχες φάει τέτοια χαστούκα το τελευταίο που θα σε ΄νοιαζε, θα ΄ταν τί μαλακία της είχαν πει της μάνας σου και έκανε τέτοιες παπαριές).

Και δεν φτάνει αυτό. Αφού σε έκαναν ρόμπα σε όλο το σόι (οι οποίοι με κοίταζαν εντελώς ηλίθια όλη μέρα) μετά ερχόταν η ιερή στιγμή της μύησης. Ήρθε η μαμά κοντά κοντά, εγώ έκανα τρία βήματα πίσω (μην τυχόν και το έθιμο έλεγε για καμμιά κλωτσιά) και μου έδωσε τυλιγμένη τη σερβιέτα. Μου είπε να βγάλω το προστατευτικό και να την κολλήσω για να μην «λερωθώ». Οκ, εσείς τί θα καταλαβαίνατε; Αυτό ακριβώς έκανα. Μόνο που τότε δεν ήξερα για αποτριχώσεις και άλλα προχωρημένα. Ακόμα γελάνε οι γυναίκες στο σόι με την πρώτη μου σερβιέτα. Με χώσανε στην μπανιέρα και μου την ξεκολλήσανε με νερό μετά από ώρες υστερίας. Εντάξει, μετά μου εξήγησαν ότι δεν την «κολλάς», την κολλάς στο εσώρουχο. Και μετά με άφησαν στον πόνο μου και συνέχισαν την καζούρα.

Είναι από τις πιο τραυματικές εμπειρίες που μπορώ να θυμηθώ. Να σε κοιτάνε όλοι καχύποπτα και ΄συ να είσαι σίγουρη ότι δεν έκανες καμμία σκανταλιά αλλά ρε μαλάκες έχω ολόκληρη πληγή , έχουν σαπίσει σίγουρα τα άντερά μου, αιμοραγώ σας λέω και πονάωωωω και αυτοί, ψύχραιμοι, στα παπάρια τους και κάτι συνθηματικά «έγινες γυναίκα», «θα περάσει», «θα το ΄χεις κάθε μήνα», «είναι για καλό». Είστε τρελλοί;

Άλλες φορές έκαναν σαν παλαβοί, θυμάμαι τότε που είχα πρόβλημα στ’αφτί ο μπαμπάς το χουχούλιαζε όλη νύχτα και τότε που ο μικρός δεν μπορούσε να πάρει ανάσα, η μαμά έβραζε μερόνυχτα ευκάλυπτο στο δωμάτιο. Και να είσαι και έφηβη και να φας τέτοιο φτύσιμο. Για πρώτη φορά στην ζωή μου ένοιωθα ότι ήθελαν όλοι να πεθάνω.

Με τα πολλά μου έδωσαν ένα παυσίπονο και με άφησαν στον πόνο μου. Μόνο που τους την έφερα. Βλέπετε, εγώ είμαι λίγο πιο άτυχη από τις περισσότερες γυναίκες. Έπρεπε να αρχίσω να ξερνάω και να λιποθυμάω για να καταλάβουν ότι έπρεπε να ανησυχήσουν. Κάθε μήνα ενέσεις και λιποθυμίες. Τρεις -τέσσερις μέρες οι περισσότερες γυναίκες, εφτά – οχτώ εγώ. Ντεπονάκια οι άλλες, ενέσεις και κοκταίηλ παυσιπόνων εγώ.

Έγινε ο μπαμπάς εξπέρ στα γυναικεία. Πορτοκαλαδίτσες, συκώτι, σπανάκια και ότι τέλος πάντων του γυάλιζε στο μάτι μπας και γλιτώσουμε τις λιποθυμίες. Και τώρα πέρασε η κληρονομιά στον σύζυγο (και ενίοτε στους εργοδότες που όσο να πεις όταν ξαφνικά ένα πρωί γίνεις άσπρη και ταβλιαστείς, δεν την γλιτώνεις την εξομολόγηση ότι δεν παίρνεις ναρκωτικά, ούτε είσαι αλκοολική, απλά έχεις γαμωπερίοδο).

Πάει δύο τα ξημερώματα και μου έμειναν άλλα δεκαπέντε περίπου λεπτά ηρεμίας. Κάνα διήμερο ακόμα και για κάθε τρεις ώρες θα χαπακώνομαι, θα ταβλιάζομαι και θα πονάω. Ενδιάμεσα θα χαμογελάω που για λίγα λεπτά ηρεμώ – όπως τώρα – και θα καταπίνω λίγη ώρα νωρίτερα τα παυσίπονα μπας και το προλάβω. Το υπόλοιπο κομμάτι της κατάστασής μου είναι λίγο splatter και ακατάλληλο αν το στομάχι σου είναι ανάποδα όπως το δικό μου αυτή τη στιγμή. Η μάνα μου λέει «για καλό». Εγώ λέω αρχίδια.