FAQ

(OFF)

Έχουμε και λέμε : Γραφείο έχουμε, υπολογιστή έχουμε, dsl βάλαμε, ελεύθερο χρόνο έχουμε, γαμάτα παιχνιδάκια αντιγράψαμε, τί μας λείπει ε; Τί έχει το έρμο και ψοφάει;

Fuck 1: Ο dsl δουλεύει όποτε του καβλώσει. Όλο μου λέει server not found (τί διάολο πού πάνε και τους κρύβουνε), όλο try again (σαν να παίζεις αυτά τα παιχνίδια για μαλάκες που όλη η φάση είναι να κάνεις κλικ ξανά και ξανά και αυτό να σου λέει try again) όλο σούρνεται, όλο βογγάει. Πήρα μια καλή κυρία στον OTE και με ρώτησε τί firewall έχω. Ε, της είπα κι εγώ norton και raxevsky. Ακόμα γελάει. Μου είπε (αφού περίμενα να πάρει ανάσα απ΄τα γέλια) να το διαβάσω προσεκτικά, ααα… συγνώμη…kaspersky (μα τί ηλίθια, ρόμπα έγινα πάλι). Μου είπε να τσεκάρω το firewall και αν δεν φταίει ο kaspersky ή ο norton τότε θα στείλει τεχνικούς. Πήγα και έκανα κάτι allow και κάτι block και τα ΄κανα πιο σκατά. Τώρα βρήκε να ερωτευτεί κι ο μικρός (αν διαβάζεις, να τσακιστείς να έρθεις και να μην μου κάνεις εμένα τον ψόφιο κοριό στο msn ερωτύλε νεανία).

Fuck 2: Α δεν σας είπα, έβαλα και msn. Άαααλη μαλακία. Μα τί περίεργο μπλιμπλίκι είναι αυτό! Εκεί που κάθεσαι πλακώνουν κάτι άγνωστοι και γεμίζει η μπάρα από ανοιχτά παράθυρα που είναι και μπλε. Και αναβοσβήνουν κιόλας. Δηλαδή άντρα θέλω τώρα τονε θέλω. Έβαλα busy, αρχίδια. Έβαλα away, σκατά. Πάλι τα ίδια. Τώρα δεν τους απαντάω και γράφουν κάτι μπινελίκια και όλο ανοίγουν μπλε παράθυρα που κλείνω σαν τον μαλάκα (ρε kat, μεγάλη η χάρη σου).

Fuck 3: Και δεν φτάνουν όλα αυτά, έχω και το wordpress που doesn’t let my friends comment (are you reading me? Hello? WordPress we have a problem!). Τους παίρνει για spam και άντε μετά να ξεσπαμάρεις, άντε να εξηγήσεις ότι δεν έχεις comment moderation γαμώτο αλλά μαλακισμένο blog (ή πάρα πολύ έξυπνο χε χε).

The wildest fuck: Και φτάνουμε στο πιο σπασαρχίδικο. Ξέρεις τί είναι να έχεις χτίσει την πιο γαμιστερή πόλη ever της δυναστείας των Qin, να people worship you like god, να έχεις χτίσει κοτζάμ Underground Vault ΚΑΙ Grand Tumulus, να έχεις και γαμώ τα delian ΧΩΡΙΣ cheatάκια, να trade like hell και το μαλακισμένο κωλοπαίχνιδο να έχει κολλήσει και να μην αλλάζει mission ΔΥΟ μέρες;

Σιχτήρ !!!

ΧΑΣΜΑ ΣΚΕΤΟ

Αυτές τις μέρες έχω λιώσει να βλέπω τα ντοκυμαντέρ τριών χρόνων που μάζευα στο μαγαζί. Ζώα, έντομα, φυσικά φαινόμενα, έμαθα και για τον Τσε, για τις αλλαγές στο κλίμα, για τα περίεργα του κόσμου, θρησκείες, κουλουβάχατα τα ΄χω κάνει. Και το χειρότερο δεν θυμάμαι σε ποιό απ΄όλα είδα έναν άνθρωπο να μιλάει για αυτό που θέλω να γράψω. Γαμώτο πουρές έχει γίνει το κεφάλι μου.

Έλεγε λοιπόν ο ανθρωπάκος ότι αυτή τη στιγμή είμαστε το πιο περίεργο, αλλοπρόσαλο και αξιομελέτητο ον στον πλανήτη. Ψιλοτσαμπουκαλεύτηκα να πω την αλήθεια, λέω τί στο διάολο δεν φτάνει ρε φίλε που κάθομαι και σε ακούω τόσες ώρες, θα μας την πεις κιόλας; Αλλά το έσωσε. Πάνω κάτω τα πράγματα έχουν ως εξής :

Τα παλιά τα χρόνια η κοινωνία ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον πράγμα. Είχες δηλαδή την οικογένεια να κάθεται στην καλύβα γύρω από το τραπέζι, έλεγε καμμιά μαλακία ο πατέρας – αρχηγός, έλεγε κάνα παραμύθι η γιαγιά, πλέκανε κάτι δύσκολα οι γυναίκες του σπιτιού, πλήξη του κερατά. Και τσουπ! πάρτε μια εφημερίδα. Σούσουρο, χαμός, συζητήσεις, χαρές, ενδιαφέρον για το νέο επίτευγμα και ξανά μανά ρουτίνα.

Μετά από πολλά χρόνια ξαναείχες την οικογένεια να κάθεται στην καλύβα γύρω από το τραπέζι διαβάζοντας εφημερίδα, ο πατέρας – αρχηγός πέταγε στάνταρ μαλακίες, οι υπόλοιποι χοντροβαριόντουσαν και τσουπ! πάρτε κι ένα ραδιόφωνο και άμα λάχει πάρτε και ένα εμβόλιο για την πανούκλα να ΄χετε. Της πουτάνας όλα. Κύριο θέμα συζήτησης, φρέσκα νέα, μουσική, υγεία, ευτυχία. Μετά πάλι ρουτίνα.

Για κάθε καινούργιο επίτευγμα, ο άνθρωπος περίμενε μια – δυό γενιές. Ήταν κάτι σαν τα καλά παπούτσια το Πάσχα και τα Χριστούγεννα μόνο που οι αλλαγές στην ζωή του ήταν πολύ μεγάλες και είχε περισσότερο χρόνο να τις αφομοιώσει, φιλοσοφήσει, χαρεί, μπλαμπλάρει, μαλακιστεί.

Έλεγε λοιπόν ο ανθρωπάκος ότι αν υποθετικά αρχίζαμε και δίναμε στην ανθρωπότητα με το σταγονόμετρο επιτεύγματα, θα είμασταν μια πολύ σοφή κοινωνία με δεδομένες τις αλλαγές που έχουμε καταφέρει. Γιατί στην εποχή μας οι αλλαγές που άλλοτε περίμεναν αιώνες, τώρα γίνονται μέρα με την μέρα με αποτέλεσμα κάποιοι άνθρωποι να τις ακολουθούν όσο μπορούν, άλλοι καθόλου, άλλοι να είναι αρνητικοί, άλλοι να δουλεύουν νυχθημερών για να τις εντάξουν στην ζωή τους και άλλοι να παίρνουν ένα κάρο με δυό άλογα και να αρνούνται ακόμη και τον ηλεκτρισμό.

Άμα κάτσεις δηλαδή και συζητήσεις με δυό ανθρώπους της ίδιας ηλικίας που μένουν στην ίδια πόλη και είναι του ίδιου φύλου, είναι απίστευτα δύσκολο να έχουν παρόμοια βιώματα και ενδιαφέροντα. Φυσικά όσο νεότεροι τόσο περισσότερο άσχετοι μεταξύ τους. Λες και ζούμε σε τελείως διαφορετικούς κόσμους.

Αυτό δηλαδή που κάποτε ονομαζόταν χάσμα των γενεών, στις μέρες μας έχει γίνει χάσμα σκέτο. Και φυσικά δεν ξέρω για σας αλλά εγώ καταγοητεύτηκα με την ανάλυση που δεν είχα σκεφτεί και που την είπε πιο επιστημονικά και πιο σοβαρά φυσικά αλλά εγώ δεν γράφω τέτοια. Είχα γουρλώσει τα μάτια, είχα παγώσει την οθόνη και έλεγα ναι ρε μαλάκα, αυτό ισχύει. Καμμιά φίλη μου δεν ακούει την μουσική μου, ούτε εγώ ξέρω τις δικές τους, κάποιες δεν ξέρουν να ανοίξουν υπολογιστή, εγώ δεν ξέρω ράφτινγκ και ιππασία, άλλες δεν ξέρουν καθόλου τα βιβλία που μου αρέσουν και εγώ δεν έχω ιδέα πώς κονταίνει μια κουρτίνα και πώς γίνεται το μπαλού.

Και μετά λέω μπα η ιδέα μου, θα έχουμε διαφορετικά ενδιαφέροντα. Και μετά λέω, μπα σκατά έτσι είναι. Και μετά λέω, αν είναι έτσι με τις φίλες σου, δηλαδή φαντάσου πώς θα είναι να ψάχνεις άντρα. Και μετά λέω σκατά. Θα μάθω μπαλού.

Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΩΝ ΔΙΑΖΥΓΙΩΝ

Το 2004 στην Ευρώπη υπήρξαν 2.2 εκατομμύρια γάμοι και 1 εκατομμύριο διαζύγια. Φρεσκότερα νέα δεν έχω αλλά μάλλον κατά διαόλου πάει το πράγμα. Φταίει λέει η έλλειψη επικοινωνίας, η επιπολαιότητα, η απιστία και κάτι θρησκευτικές ελλείψεις που δεν τις γράφω γιατί την ξέρουμε την κασετούλα. Κατά τους αναλυτές του φαινομένου, έχουμε μπροστά μας μια μάστιγα που ολοένα και θεριεύει βάζοντας σε κίνδυνο τις αξίες των ανθρώπων, που θα μας αφανίσει, που μπλα μπλα μπλα.

Δηλαδή εξηγήστε μου κάτι κύριοι αναλυτές, κοινωνιολόγοι, γαμολόγοι και ηθικολόγοι για να το εμπεδώσω. Έχεις μια «αξία» που την βλέπεις να φθίνει. Βλέπεις ρε παιδάκι μου ότι δεν την γουστάρει ο κόσμος, βγάζει σπυριά ή τέλος πάντων δεν του κάθεται. Γιατί ντε και καλά πρέπει αυτό να είναι κακό; Γιατί ντε και καλά καταστρεφόμαστε; Αφού η αξία σου είναι κοινωνική, πλαστή δηλαδή. Και μεταξύ μας, ξέρουμε ότι δεν είναι και από τα ευκολότερα πράγματα που βάζεις τον άνθρωπο να καταφέρει. Γιατί λοιπόν δεν ανοίγεις τα στραβά σου να δεις ότι εξελισσόμαστε;

Χίλιες φορές να έχεις πέντε ευτυχισμένους γάμους παρά δύο εκατομμύρια δυστυχισμένους που τρέχουν σε συμβούλους, που βασανίζονται για να ανακαλύψουν τελικά ότι έφαγαν την ζωή τους για κάτι που δεν γουστάρουν. Φωνάζετε παντού όλοι σας για την ελευθερία του λόγου, την ελευθερία της βούλησης, για το κυνήγι της ευτυχίας, για την αυτογνωσία και χαίρεστε που ο άνθρωπος αρχίζει δειλά δειλά και τα διεκδικεί. Κι όταν όλα αυτά φέρνουν διαζύγιο, ξαφνικά έχουμε μια μάστιγα. Με άλλα λόγια, να είστε ελεύθεροι, να κυνηγήσετε την ευτυχία σας αλλά μέσα στον γάμο, να βγάλετε τον σκασμό.

Θεωρείτε δηλαδή ότι τα παλιά τα άγια χρόνια που δεν χώριζαν, δεν υπήρχαν προβλήματα επικοινωνίας, απιστίας, ασυμβατότητας; Της πουτάνας γινόταν. Αλλά ήταν ένας τεράστιος Γολγοθάς να τα παραδεχτείς και να τα αντιμετωπίσεις.

Το διαζύγιο είναι κάτι γαμάτο. Υπεργαμάτο για την ακρίβεια αν είσαι δυστυχισμένος. Έπειτα, η κοινωνία μας προχώρησε τόσο που τα παιδιά χωρισμένων γονιών δεν είναι κοινωνικά απόβλητα παρά μόνο οικογενειακά. Έχουν τόσες τύψεις οι χωρισμένοι γονείς που δυστυχούν αντί να προχωρήσουν και συμπαρασύρουν στις ενοχές τους και τα πιτσιρίκια. Θεωρούν ότι απέτυχαν σε κάτι που ντε και καλά έπρεπε να *δουλέψει* μέχρι να πεθάνουν.

Ε λοιπόν, ΔΕΝ είναι έτσι. Καθόλου όμως. Αν δουλεύει το συνεχίζεις, αν όχι το κόβεις και προχωράς. Καμμία αμαρτία, καμμία έλλειψη επικοινωνίας, καμμία κοινωνική αναπηρία. Αν απ΄την άλλη το επισημοποιήσεις με χαρτιά και νυφικά η διαφορά θα είναι ότι αν χωρίσεις θα ενταχθείς στα στατιστικά των διαζυγίων. Αυτό είναι όλο. Γιατί οι κύριοι κοινωνιοτέτοιοι, μετρούν τα επίσημα διαζύγια. Αν μπορούσαν να καταγράψουν και τις σχέσεις που ναυαγούν καθημερινά, θα τις είχαν κάνει γαργάρα τις φιλοσοφίες τους για μάστιγες, λιμούς και καταποντισμούς.

ΤΟ ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ


Είναι τόσο τρομερό να χάσεις την βέρα σου; Και είναι δυνατόν αυτό, να είναι λόγος χωρισμού; Η συγκεκριμένη είναι με τον γκόμενο τρία χρόνια, πέρσι της έκανε πρόταση, του χρόνου θα παντρευτούν. Η φιλενάδα πάει με τον νόμο : στα τόσα ραντεβού θα μου πιάσει το μπούτι, στα τόσα θα μου πει «σ΄αγαπώ», στα τόσα θα συζήσουμε, μόλις κλείσουμε δύο χρόνια θα μου κάνει επίσημη πρόταση και μετά γάμος.

Από πιτσιρίκα το λέει το ποίημα. Και επειδή φυσικά κανένας γκόμενος δεν μπορούσε να της ανοίξει το κεφάλι να δει το μυστικό πλάνο, έμενε πάντα με το μουνί στο χέρι. Ο πρώτος σουταρίστηκε γιατί πήγε να την πηδήξει απ΄το πρώτο ραντεβού. «Απαράδεκτο και πρόστυχο» φώναζε η προγραμματισμένη. Έπρεπε να εγκριθεί πρώτα στα προηγούμενα στάδια. Που αν το σκεφτόταν στ΄αλήθεια με πρόγραμμα, θα γλίτωνε καμμιά εικοσαριά ραντεβού αν ήξερε π.χ. ότι ο τύπος δεν λέει στο κρεβάτι. Δεν με έπαιρνε ποτέ όμως να πω γνώμη γιατί έτρωγα πάλι στην μάπα τα γνωστά «μιλάς εκ του ασφαλούς». Λες και υπάρχει ποτέ «εκ του ασφαλούς» σ΄αυτά τα θέματα.

Εκείνο που μου είχε κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ότι ακόμα και να καιγόταν για γκόμενο, ακόμα και να είχε βρει τον τέλειο εκείνη έτρωγε χοντρά κολλήματα. Ας πούμε, ήταν απαράδεκτο να είναι με γκόμενο και να μην την ζητήσει σε γάμο στα δύο χρόνια. Ακόμα και κάποιος κακομοίρης που τα κατάφερε και το μάντεψε (ε..εντάξει του το σφύριξα γιατί τον συμπαθούσα) πάλι έφαγε πόρτα γιατί δεν έκανε πρόταση με δαχτυλίδι αλλά με πήδημα. Εντάξει, εδώ είχε και ένα δίκιο. Άμα την ρωτούσαν τα παιδιά της μετά από χρόνια «μαμά πώς σου έκανε πρόταση ο μπαμπάς;» ε, δεν γινόταν να δείξει το μουνί της.

Αυτή τη φορά όμως άρχισε να χώνει και μεταφυσική στο πράγμα. Αυτό το γαμωδαχτυλιδάκι έχει καταστρέψει τελικά πολύ κόσμο. Της είπα να πάει να πάρει άλλο και με είπε πεζή. Της είπα να παντρευτεί χωρίς δαχτυλίδι και μόνο που δεν με έδειρε. Είναι κακό σημάδι, φώναζε. Πήρε τηλέφωνο τον γκόμενο και του είπε να χωρίσουν. Απαρηγόρητος ο Γ. Πώς να σώσει μια σχέση που κρέμεται από ένα κομμάτι πλατίνα. Γενικώς δηλαδή, πώς σώζεις μια σχέση που κρέμεται από κάτι υλικό;

Και τότε έφαγα την φλασιά. Άμα δηλαδή κάποιος έρθει και με ρωτήσει στα πόσα ραντεβού μου έπιασε μπούτι, στα πόσα πηδήχτηκα, πότε συζήσαμε, πότε έγινε η πρόταση γάμου και το κυριότερο πούντο πούντο το δαχτυλίδι, τη γάμησα. ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Θέλω να πω, ψιλοφαντάζομαι αλλά δεν χρειάστηκε ποτέ να συζητηθούν όλα αυτά, ούτε υπήρχε περίπτωση με τις αφραγκίες μας τότε, να κολλήσουμε στο δαχτυλίδι. Τώρα για τον γάμο και τα λοιπά ξέρω ΄γω, ήρθαν μόνα τους μάλλον.

Το πιθανότερο είναι να έχουμε χάσει μερικές ροματζάδες με όλα αυτά τα φρου φρου αλλά η όλη φάση μου κάνει λίγο ξενέρα. Ξέρεις, σαν τις γκόμενες που δεν παντρεύονται σε δίσεκτο έτος αλλά δεν πρόκειται με καμμία παναγία να ανοίξουν ποτέ τα στραβά τους και να δουν ότι δεν θα είναι το έτος δίσεκτο αλλά ο γάμος τους.

ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

(και άλλες αρετές)

Το σκέφτηκα πολύ σοβαρά και αποφάσισα τί είμαι. Δεν θέλω κουβέντα. Ιδού η πλήρης ανάλυση : “αφελής ή δόλιος υποστηρικτής του νεοταξικού καπιταληστρικού σχεδίου γενοκτονίας των εθνών και μετατροπής του παγκόσμιου πληθυσμού σε ανέστια μάζα δουλοπαροίκων και καταναλωτών” (sic). Βέβαια, σε όλα αυτά χώστε μπόλικες ψιλές, δασείες και περισπωμένες και αρκετή ελληνική παράδοση, για να έχει ο ξεπεσμός μου περισσότερο κύρος.

Το ότι δέχτηκα στην πόρτα μου και φιλοξένησα όσους περισσότερους πεινασμένους μετανάστες ζήτησαν την βοήθειά μου, αυτό με έκανε όλα αυτά. Μα, υπάρχουν Νόμοι και Κανόνες μου λένε. Ναι. Αλλά σύμφωνα με την δική μου λογική, κάποια πράγματα δεν επιδέχονται κανόνες.

Σκέψου για παράδειγμα να σου λέγανε, ξέρεις, η δολοφονία επιτρέπεται και μάλιστα πάρε και μια χατζάρα και βγες στους δρόμους και σφάξε όσους τραβάει η ψυχούλα σου. Κόβω το χέρι μου ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ΔΕΝ θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό. Σκέψου τώρα να σου λέγανε, ξέρεις, αν δεν πάρεις την χατζάρα κινδυνεύει ο πολιτισμός σου, η παράδοση, η γλώσσα και η επιβίωσή σου. Ξέρεις ανθρωπάκι, αν δεν σκοτώσεις μερικούς θα φτωχύνεις, θα αλλοιωθεί η ομογένεια του πληθυσμού σου, θα ξεχαστούν η γλώσσα σου και οι παραδόσεις σου, εκείνοι είναι ο εχθρός, απλά δεν έρχονται με όπλα αλλά ύπουλα και με παρακάλια. Κόβω το χέρι μου ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ΔΕΝ θα μάσαγαν.

Σκέψου τώρα, να έφταναν οι αναλύσεις μεγάλων πανεπιστημίων και να σου έλεγαν ξέρεις ανθρωπάκι, εσύ φταις που ήρθαν όλοι αυτοί οι μετανάστες και μας πήραν τις δουλειές, μας μπαστάρδεψαν τον πολιτισμό μας, μας γέμισαν παιδιά τους. Και τώρα ανθρωπάκι είναι η τελευταία σου ευκαιρία να πάρεις την χατζάρα και να τους διώξεις όλους από ΄δω μέσα αλλιώς χάθηκε ο Έλληνας για πάντα. Εδώ θα μασήσουν πολλοί, αλλά και πάλι κάποιοι ΔΕΝ θα το κάνουν.

Και φτάνουμε τώρα στον χαρακτηρισμό που μου δώσατε για να το τελειώνουμε μια και καλή : Δεν μπορεί κύριοι Έλληνες απ΄την μια να μου είστε φιλόξενοι, φιλεύσπλαχνοι, χριστιανοί και με μια καρδιά αγκινάρα και από την άλλη ψυχροί λογιστές απέναντι σε τόσο ταλαιπωρημένους ανθρώπους. Πρέπει επιτέλους να αποφασίσετε τί θέλετε. Γιατί Παράδοση, Πολυτονικό, Αρχαία και Έλληνες ΔΕΝ πάνε μόνα τους.

Είτε θα επιλέξετε όλο το πακετάκι (Ξένιος Δίας, Χριστιανική Αγάπη, Δασείες και άλλες παραδοσιακές αρετές), είτε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα παραδεχτείτε ανοιχτά το “πας μη Έλλην βάρβαρος” και δεν θα μου κρύβεστε πίσω από μαλακισμένους αφορισμούς για όλους εκείνους που βάζουν τους Ανθρώπους (όλους όμως) πάνω από τις γλοιώδεις απάνθρωπες θεωρίες σας.-

ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Είναι μερικές φορές που έχεις φτιάξει στο κεφάλι σου το Πλάνο, έχεις συμμορφωθεί, έχεις προσπαθήσει πολύ και έχεις πείσει σώμα και ψυχή να ακολουθήσουν. Είναι τόσο καλά όλα σχεδιασμένα που δεν μπορεί να πάει κάτι στραβά. Απλά δεν μπορεί. Κάπου μέσα σου σκέφτεσαι τα χειρότερα, κάπου ακούς κάτι, κάπου αμφιβάλλεις. Αλλά όχι, προτιμάς να ζεις στην πλάνη ενός τέλειου σχεδίου γιατί εσύ είσαι μια ωραία καλολαδωμένη μηχανή και όλα είναι θέμα μόνο προσπάθειας και επιμονής όπως συνηθίζουν να σου φωνάζουν μέσα στα μούτρα σου όλη σου τη ζωή.

Παίρνεις τα γραναζάκια σου και τα βάζεις να δουλέψουν. Κάποια με την μία σκαλώνουν, άλλα σπάνε, άλλα σκούριασαν. Κι εσύ εκεί, να πιστεύεις σαν μαλάκας ότι δεν μπορεί, όλα ήταν σχεδιασμένα άψογα. Και τότε γίνεται το θαύμα. Η μηχανή σου δουλεύει ρολόι. Ακούς τα γρανάζια να γυρίζουν και όλα δείχνουν ότι τα κατάφερες. Μόλις έπιασες επιτέλους το σύμπαν απ΄τα αρχίδια. Μόλις το έβαλες να σου παίρνει πίπες. Με προσπάθεια και επιμονή.

Μέχρι την στιγμή που μαθαίνεις ότι πάλι κατάφερες να κοροιδέψεις τον εαυτό σου. Όλα ήταν μια αυθυποβολή. Αυλαία.

Τώρα πρέπει να σταματήσεις να ακούς τον ψεύτικο θόρυβο των γραναζιών σου. Η προσπάθεια και η επιμονή δεν είναι αρκετές. Θέλει και δύναμη. Πολύ περισσότερη από όση σου δόθηκε.

Και μετά σε πιάνει το παράπονο. Σχεδόν ουρλιάζεις για ισότητα ή μια τόσο δα ευκαιριούλα. Δεν γίνεται για όλο τον υπόλοιπο κόσμο να δουλεύουν όλα ρολόι και μάλιστα χωρίς καμμία προσπάθεια – πολλές φορές χωρίς καμμία απολύτως χαρά - και για σένα να είναι όλα τόσο δύσκολα. Δεν γίνεται.

Και μετά εύχεσαι να είχες λίγη παραπάνω δύναμη. Μόνο αυτό.   :’(

3006

Η παιδική ηλικία, η προεφηβεία και η εφηβεία είναι υποχρεωτικές. Οι γονείς που συμπεριφέρονται συγχέοντας τα όρια αυτών των ηλικιών, φυλακίζονται. Είναι υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούν συγκεκριμένο λεξιλόγιο, συμπεριφορά και γνώσεις ενώ τα παιδιά τους υποβάλλονται σε ειδικά τεστ κάθε εβδομάδα για να διαπιστωθεί ότι μεγαλώνουν αυστηρά μέσα σε αυτά τα όρια. Για κάθε λέξη, εικόνα ή γνώση που έλαβαν κατά λάθος από το περιβάλλον τους, χρησιμοποιούνται ειδικές τεχνικές αμνησίας και ο επαναπρογραμματισμός τους γίνεται αποκλειστικά από ειδικούς κρατικούς συμβούλους.

Η κατανομή επαγγέλματος γίνεται έπειτα από μηνιαία τεστ δεξιοτήτων. Τα τεστ αυτά περιλαμβάνουν κρατικούς διαγωνισμούς με σκοπό να επιλεχθούν τα κατάλληλα άτομα για το κατάλληλο επάγγελμα. Το μικρό ποσοστό των ατόμων που δεν έχουν καμμία δεξιότητα, χρησιμοποιούνται ως δότες ψυχής και σώματος στην κρατική υπηρεσία πειραματισμού για να βελτιωθούν οι τεχνικές προγραμματισμού του πολίτη. Οι συγγενείς επιπλήττονται για την αδυναμία τους να παράγουν άτομα με δεξιότητες και τους αφαιρείται για τρεις γενιές το δικαίωμα της τεκνοποίησης.

Η ηλικία συνταξιοδότησης είναι τα 90. Το κράτος φροντίζει ώστε όλοι να ακολουθούν πιστά τους κανόνες μακροζωίας και τιμωρεί αυστηρά εκείνους που βάζουν σε κίνδυνο την νιότη τους, διασφαλίζοντας ότι θα είναι παραγωγικοί μέχρι την σύνταξη. Όποιος δέχεται να συνταξιοδοτηθεί, παράλληλα υποχρεώνεται να πληρώνει για την χορήγηση του χαπιού «+10», ώστε να καταφέρει να γεράσει και να πεθάνει σε δέκα χρόνια. Όσοι το αρνιούνται εργάζονται υποχρεωτικά μέχρι τον θάνατό τους στα 180 τους.

Εάν το άτομο παρουσιάσει συμπτώματα κατάθλιψης κατά την διάρκεια της ζωής του, το κράτος αποφασίζει για τις λύσεις που θα δοθούν, έπειτα από ειδικά τεστ αξιολόγησης του προβλήματος. Συνήθως του αφαιρείται ο σεξουαλικός σύντροφος και του παραχωρείται καινούργιος. Αν ωστόσο έχει και άλλες δεξιότητες τοποθετείται σε νέο επάγγελμα. Σε περίπτωση που η κατάθλιψή του δεν πηγάζει από μη ικανοποιητικό σεξ ή από μη ικανοποιητική εργασία, ενθαρρύνεται να τερματίσει την ζωή του. Αν δεν το πράξει, δωρίζεται αυτομάτως στην κρατική υπηρεσία πειραματισμού.

Κάθε νέα σκέψη που προκύπτει έξω από τα ελεγχόμενα προγράμματα διδασκαλίας, σβήνεται από την μνήμη ακαριαία.Καμμία νέα σκέψη δεν επιτρέπεται από το σύστημα καθώς μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την ζωή και την υγεία των πολιτών μετά από τις ολέθριες συνέπειες της θεωρίας του Χάους. Η κρατική υπηρεσία πειραματισμού έπειτα από πειράματα νέων σκέψεων σε αδέξια πειραματόζωα κατέληξε ότι το σύστημα είναι αλάνθαστο ως έχει. Ο κάθε πολίτης υποβάλλεται σε ανίχνευση φαιάς ουσίας. Κάθε ίχνος αυτής βομβαρδίζεται ηλεκτρονικά και ο πολίτης θεραπεύεται.

Το συναίσθημα της ευτυχίας είναι ελεγχόμενο καθότι επικίνδυνο. Η σεροτονίνη διοχετεύεται στον οργανισμό των πολιτών για δέκα μέρες κάθε έτος, όπου τους δίνεται άδεια από την εργασία. Κατά την διάρκεια της άδειας χορηγούνται υπνωτικές ουσίες παράλληλα με την σεροτονίνη ώστε το άτομο να είναι ευτυχές αλλά όχι επικίνδυνα ευτυχές για τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας του. Τα όνειρά του ελέγχονται και σβήνονται πριν το άτομο επανέλθει στην εργασία του. Σε ελάχιστες περιπτώσεις που τα όνειρα δεν σβήστηκαν επαρκώς, το άτομο κρίθηκε επικίνδυνο και δόθηκε στην κρατική υπηρεσία πειραματισμού με την ένδειξη «σεροτονοεξαρτώμενος».

ΤΟ ΜΟΝΙ

Είχα μια δασκάλα που μίλαγε συνεχώς σαν αυτόν τον κολλημένο με τους λεξάριθμους που σε διακόπτει κάθε τρεις και λίγο, για να σου πει την αντιστοιχία κάθε λέξης σου με αριθμούς. Πέταγες μια φράση και στην έκανε νιανιά στο λεπτό. Αλλά χωρίς σταματημό. Προφανώς είχε κόλλημα με αυτό το πράγμα και σίγουρα ήξερε καλά την γλώσσα. Δεν είχε καθόλου πλάκα φυσικά. Για κάποιον άσχετο όμως, το θεματάκι έχει πολύ φάση. Έτσι, για έναν καιρό το βρήκα παιχνίδι. Έκανα νιανιά ότι λέξη μου καθόταν χωρίς φυσικά να προσπαθώ να είμαι σωστή. Απλά για να γελάσω λιγάκι με την κουλή επεξήγηση που προέκυπτε και για να παιδέψω μερικούς μερικούς.

Μου έλεγε ας πούμε η μάνα μου : «Θέλεις να σου μαγειρέψω ομελέτα;» Της έλεγα εγώ ξαφνιασμένη, ρε μαμά είναι σίχαμα αυτό που θες να κάνεις, είσαι και μεγάλη γυναίκα». Μαλάκας η μάνα μου. «Γιατί παιδάκι μου;» Γιατί μαμά, στο σχολείο μας μάθανε (εδώ ψάρωνε) ότι η λέξη μαγειρεύω βγαίνει από το μαγεία + ρεύομαι και σημαίνει κάτι πολύ σιχαμένο. Με κοίταγε απορημένη, το σχολείο ήταν τοτεμ πάντα για κείνη και άρχιζε κάτι περίεργα μουρμουρητά.

Μου έλεγε μετά από μέρες «πήγαινε τώρα να συμμαζέψεις το αχούρι σου, τσαπατσούλα». Ψευτολυπημένη εγώ της έλεγα, μα ρε μάνα πότε θα μάθεις επιτέλους να μιλάς όμορφα; Τί είναι αυτά τα πράγματα που λες στο παιδί σου; Κόλλαγε. «Τί είπα δηλαδή;» Ε να, με είπες τσαπατσούλα. Ξέρεις τώρα τί σημαίνει αυτή η λέξη και την πετάς έτσι απλά στα παιδιά σου; Άμα σε ακούσει κάνας μορφωμένος άνθρωπος, θα μας χώσουνε στο ίδρυμα και θα σου απαγορέψουνε να μας βλέπεις. «Γιατί ρε αγάπη μου, τί είπα πάλι;» Το τσαπατσούλα βγαίνει από το τσάπα + τσούλα. Δηλαδή δεν φτάνει που με λες πουτάνα, μου κολλάς από δίπλα και μια τσάπα για να μου ρίξεις στάχτη στα μάτια; Στο παιδί σου; «Μα κι εμένα έτσι με έλεγε η γιαγιά σου». Ωραίες δικαιολογίες μαμά. Και μετά μου λες να μην επαναλαμβάνω κακιές λέξεις! Έβαζε κάτω το κεφάλι και έψαχνε την επόμενη να βρει σωστές λέξεις για να με βάλει να καθαρίσω το δωμάτιό μου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά την λέξη «καθαρίζω» δεν την ξεστόμιζε ποτέ.

Εντάξει, το παιχνιδάκι παρατράβηξε όταν μια μέρα που ήταν όλο το σόι στο σαλόνι άρχισα πάλι να εξηγώ λέξεις με την γνωστή δικαιολογία «στο σχολείο μας μάθανε» και την γιαγιά να βγάζει καπνούς. Κάτι είχε πάθει εκείνες τις μέρες και μας έλεγε ότι αν δεν πήγαινε στον γιατρό, σίγουρα θα πάθαινε πνευμονία. Αμάν ρε γιαγιά, της λέω, εσύ φταις που μιλάει έτσι η μαμά. «Τί λες παιδί μου;» Να, στο σχολείο μας μάθανε ότι η λέξη πνευμονία βγαίνει από τις λέξεις πνεύμα + μονία. Και μονία είναι ο πληθυντικός της λέξης «μουνί» στην καθαρεύουσα. Η μάνα μου πετάχτηκε πάνω και μου ΄κλεισε το στόμα. Με έπιασε στα κρυφά και μου είπε ότι θα ερχόταν την άλλη μέρα στο σχολείο.

Και ήρθε γαμώτο. Και έκατσε και είπε στην δασκάλα μου και για την πνευμονία. Δυστυχώς, είχα προλάβει να της μάθω και πώς κλίνεται κιόλας: Το μονί, τα μονία, ω μονία…

OF ALL THIEVES…

….fools are the worst; they rob you of time and temper.

Τί ακριβώς θα μπορούσα να υποθέσω όταν ένα απόγευμα ρέχλας χτύπησε το τηλέφωνο και η γνωστή μου επέμενε να πεταχτούμε το Σάββατο στις 4 ακριβώς από το σπίτι της, γιατί μας είχε μια έκπληξη; Εντάξει φαντάστηκα τίποτε γενέθλια, κάνα παρτάκι αλλά…στις 4; Όσες φορές και αν την ρωτούσα τί συμβαίνει άρχιζε τα γελάκια και τα μυστήρια «είναι για το καλό σου», «έλα και δεν θα χάσεις» και κάτι άλλα περίεργα. Όχι, το να την βρίσω δεν ήταν επιλογή. Σκεφτόμουν ότι ένα γαμωσαββατοκύριακο έχω, δεν είναι δυνατόν να το χαλαλίσω χωρίς να ξέρω τί παίζει, τίποτα αυτή. «Θα χάσεις την ευκαιρία της ζωής σου» και άλλα περίεργα. Τεσπα πήγα.

Είχαν μαζευτεί καμμιά δεκαριά γνωστοί και φίλοι, όλοι με εκείνο το παγωμένο χαμόγελο και μπόλικα νεύρα. Ανάμεσά μας ήταν και μια κυρία που μας συστήθηκε ως Τ. δικηγόρος, οικογενειακή φίλη. Την κλάσαμε βασικά και αρχίσαμε τον χαβαλέ μεταξύ μας, είχαμε να τα πούμε καιρό, μέχρι που η κυρία ήρθε απότομα στην μέση του σαλονιού, βούτηξε το τραπεζάκι με τα φραπεδάκια μας, το ΄σουρε στην άκρη και στην θέση του έβαλε έναν πίνακα με τρίποδο. Μείναμε μαλάκες να την κοιτάμε να μιλάει ξαφνικά και να ζωγραφίζει σχήματα στον πίνακα για μια «καριέρα» χωρίς καν να ρωτήσει αν γουστάρουμε να μας γαμάει έτσι το χαβαλέ.

Η φίλη μας, μας ζήτησε να ακούσουμε ήσυχα την δικηγορίνα και μας έδωσε μπλοκάκια να σημειώσουμε απορίες. Δέχτηκα με την προυπόθεση να χρησιμοποιήσω ότι φρασεολογία γουστάρω στις απορίες μου. Μου είπε να είμαι κόσμια και ότι αυτά είναι «πολύ σοβαρά πράγματα» και ότι θα «μου αλλάξει το μέλλον μου». Βασικά, το μέλλον μου πάνω κάτω τα ίδια έμεινε αλλά είπα να παρακολουθήσω.

Τρεις ώρες και κάτι ψιλά άκουγα την ενημέρωση που έμοιαζε κατά 90% με πίπες καλής ψυχολογίας και κατά 10% με τα σεμινάρια πώλησης που είχα φάει στην μάπα οχτώ ολόκληρα χρόνια. Χωρίς φυσικά να έχει πει λέξη για το προιόν και τονίζοντας ξανά και ξανά πόσο γαμάτο είναι να δουλεύεις όσο θέλεις και να βγάζεις δισεκατομμύρια. Αισχρές αμερικανιές μεν, για γνήσιους νεοέλληνες δε. Οι απορίες όλων στο τέλος, ήταν για το δια ταύτα, ενώ οι απαντήσεις της κυρίας (προκάτ πάντα) για τα δισεκατομμύρια και μια πρόσκληση για το τάδε ξενοδοχείο την άλλη μέρα που θα τα εξηγούσε όλα πλήρως.

Ναι, τόσο μαλάκες. Πληρώσαμε και πήγαμε. Μας έπρηξε η φιλενάδα ότι χρειάζεται να φέρει άτομα, ότι είναι η καινούργια της καριέρα και άλλα απελπισμένα. Πρωί πρωί, σε μια κωλοαίθουσα, μαζί με ένα τσούρμο κόσμο και ανάμεσά μας κάτι γελαστά ζόμπι με ειδικές καρφίτσες στο πέτο. Ένας Αμερικάνος (σώωωπα) έβγαλε λόγο σε σπαστά Ελληνικά τύπου «εγκώ έκανα το ντριμ μου πραγκματικότις» και από κάτω χειροκροτούσαν τα ζόμπι, χειροκροτούσαμε κι εμείς. Μετά μια αναφορά στους αρχαίους θεούς μας, στην ευφυία των Ελλήνων (ξανά μανά χειροκροτήματα) και μετά τραγούδι(!). Όλοι μαζί πιάστηκαν χέρι χέρι (ναι, κι εμείς γαμώτο) και αυτοί τραγούδαγαν και εμείς λέγαμε πάει το γαμήσαμε το Σαββατοκύριακο.

Δεν γράφω τίποτε άλλο. Τα σκέφτομαι και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Η φίλη μου άντεξε ένα μήνα και για άλλο ένα μήνα μου κλαιγόταν για όλα αυτά που την έβαλαν να αγοράσει και να μάθει, και πόσο άσχημα ένοιωθε που ενοχλούσε γνωστούς και φίλους να αγοράσουν όλες αυτές τις παπαριές που πούλαγε η εταιρεία.

Το μόνο που θέλω να πω στα ηλίθια ζόμπι που ασχολούνται με όλα αυτά είναι ΣΥΝΕΛΘΕΤΕ ΒΛΑΜΕΝΟΙ. Όταν μια εταιρεία υποτιμά τόσο τους αγοραστές της είναι δεδομένο ότι χρειάζεται πέντε φορές πιο ηλίθιους πωλητές.

p.s. Όλα αυτά, μου τα θύμισε αυτό το blog που με οδήγησε σε ένα γαμάτο site που φυσικά απειλείται με μηνύσεις.

ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ΤΡΟΦΙΜΑ (3)

(VS Συμβατικές και Βιολογικές Καλλιέργειες)

Οι προσπάθειες για βελτίωση σε φυτά και ζώα ξεκίνησαν ουσιαστικά δέκα χιλιάδες χρόνια πριν. Αυτές οι αλλαγές, μαζί με την φυσική εξέλιξη των ειδών βοήθησαν να προκύψουν τα είδη τροφής που δεν έχουν καμμία σχέση γενετικά, με τα αρχικά είδη. Οι λόγοι των προσπαθειών αυτών ήταν να βελτιωθούν οι σοδειές, η γεύση, η ποσότητα και να μειωθούν οι απώλειες λόγω ασθενειών των αρχικών ειδών. Η εργαστηριακή γενετική τροποποίηση είναι ουσιαστικά η εξειδικευμένη και πιο καταρτισμένη συνέχιση της προσπάθειας που έκαναν από πάντα οι άνθρωποι.

Η πιο εύκολη μέθοδος που χρησιμοποιούσαν οι νομάδες πρόγονοί μας και συνεχίζεται έως σήμερα, είναι η απλή επιλογή. Οι σπόροι από τα καλύτερα φυτά σπείρονταν για να δημιουργηθεί μια καινούργια γενιά φυτών που θα περιείχαν τα καλύτερα χαρακτηριστικά. Για μεγάλες περιόδους αυτοί οι σπόροι αποθηκεύονταν για να ξαναχρησιμοποιηθούν και έτσι να φτάσουμε στο σημείο να έχουμε συγκεκριμένα «ανώτερα» φυτά. Αυτή είναι μια από τις κύριες μεθόδους που χρησιμοποιεί και η τωρινή τεχνολογία.

Το γνωστό μας σιτάρι είναι αποτέλεσμα συνδιασμού των γονιδίων τριών διαφορετικών φυτών και απλής επιλογής, που ανά τα χρόνια υπερίσχυσε λόγω της ανθεκτικότητάς του και είναι το κυρίαρχο είδος σταριού αυτήν την στιγμή.

Κάθε φορά που τα γονίδια ενός είδους μεταλλάσονται ή διασταυρώνονται (κάτι που συμβαίνει είτε στις συμβατικές μεθόδους είτε στις εργαστηριακές) η πιθανότητα δημιουργίας μιας νέας επικίνδυνης ουσίας είναι υπαρκτή. Τα ίδια αποτελέσματα προκύπτουν είτε μέσω τεχνολογίας rDNA είτε απλώς διασταυρώνοντας στα τυφλά, εί