ΥΠΑΛΛΗΛΙΚΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ

Αγαπητέ Έλληνα εργοδότα, είσαι στόκος σου λέω. Αλλά επειδή πάντα μου άρεσε να μιλάω με ακριβή μεγέθη, είσαι ο Πρύτανης των Στόκων. Μου ΄χεις στρογγυλοκάτσει την κωλάρα σου στην γραφειάρα και έχεις απ΄έξω την αυλή σου να σε γλύφει. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που υπάρχουν εκεί έξω όλοι αυτοί. Γιατί αν ποτέ στην Ελλάδα είχαμε πραγματικά επιχειρηματικά μυαλά, τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά.

Ψάχνεις μια δουλειά και πριν καλά καλά την βρεις έχεις αρχίσει να αμφισβητείς γερά τον εαυτό σου. Είμαι αρκετά όμορφη; Φοράω ωραία ρούχα; Είμαι αρκετά ευγενική/δουλοπρεπής/γλυψιματίας; Γιατί το 33 είναι τόσο μεγάλη ηλικία στην αγορά εργασίας και τόσο μικρή (έχεις-όλη-τη-ζωή-μπροστά-σου) στα περιοδικά; Ένα σωρό τριγύρω μαλακίες δηλαδή, εκτός από την ουσία : ξέρω τη δουλειά πολύ καλά. Και φτάνεις στο σημείο να απορρίψεις πεντακόσιες δουλειές χεσμένη από φόβο, πριν καλά καλά πας να δεις περί τίνος πρόκειται.

Αλλά και να την πάρεις την δουλειά, η κατάσταση είναι τρίσχλωμη. Χώσου στις συγκοινωνίες, δούλεψε υπερωρίες, βολέψου με τον μισθουλάκο (που τον μισό τον τρως στα πήγαιν’ έλα), γλύφε συχνότατα και τον αφεντικό (μην τυχόν και ξεχάσει τον λόγο που βρίσκεται εκεί και αρχίσει τα γαμωσταυρίδια). Κατάντια.

Και αν έχεις να κάνεις με πελάτες να το δεχτώ. Θα πρέπει να είσαι περιποιημένη, να μιλάς ευγενικά, να να να… Μπάστα όμως. Όταν η δουλειά σου είναι να βγάλεις έναν συγκεκριμένο όγκο εργασίας, ποιός ο λόγος να πρέπει να εμφανίζεσαι στο γραφείο και να συμμετέχεις σε όλο αυτό το θέατρο;

[Θυμάμαι κάποτε είχαμε προσλάβει δέκα κοπέλες, οι μισές για telemarketing και οι άλλες μισές για καταχώρηση στοιχείων σε βάσεις δεδομένων. Πιο πολύ ήταν το άγχος τους για το πότε θα κάνουν τσιγάρο, για τις γαιδουροφωνάρες της προισταμένης, για το αν ήταν ντυμένες σύμφωνα με το dress code της εταιρείας παρά η ίδια η δουλειά. Κοροιδία σκέτη και για τις δύο πλευρές. Όταν λοιπόν μια κοπέλα χρειάστηκε να μείνει στο σπίτι για 20 μέρες (σπασμένο πόδι) και ζήτησε να δουλέψει από τον υπολογιστή της, η προισταμένη έτριβε τα μάτια της. Η δουλειά πέντε ατόμων είχε γίνει από μονάχα ένα. Αλλά η μαλακία, μαλακία. Το μόνο που διδάχτηκε η ηλίθια, ήταν να γίνει πιο σκύλα στις υπόλοιπες τέσσερις και να έχουμε καθημερινά δράματα (ικανά όμως να ταίσουν και το τελευταίο πεινασμένο κύτταρό της για αυτοεπιβεβαίωση – ξεφύγαμε όμως)].

Άμα πάρεις ένα αφεντικό, του ανοίξεις την κεφάλα και την τρίψεις καλά από μέσα με γυαλόχαρτο Νο 6 (το νούμερο 2 δεν συνίσταται – το θέμα είναι να γίνει η δουλειά σου εύκολα και αναίμακτα), ίσως και να έχεις λίγες πιθανότητες να αλλάξει νοοτροπία. Γιατί κάπου το χάσαμε στην πορεία. Ρε σεις, το μαρούλι είναι το θέμα, πώς το λένε;

Αν ο σκοπός σου είναι να βγει ο όγκος δουλειάς ξεκόλλα από τα παιχνίδια κυριαρχίας και άσε τον άλλον να δουλέψει απ΄το σπίτι του. Σε καίει μήπως κωλοβαράμε; Οκ. Δώσε deadline και ζήτα καθημερινές αναφορές. Γλιτώνεις αμέσως ρεύμα, καφέδες, νεύρα, και καταστάσεις Τομ και Τζέρι. Άστο το ανθρωπάκι όπως και να΄ναι η φάτσα του, ότι ρούχα και να φοράει, όσο μακριά κι αν μένει να σου βγάλει τη δουλειά σαν άνθρωπος. Τόσο δύσκολο είναι; Άμα δεν μείνεις ευχαριστημένος, διώχτον.

[Έχω πρόσφατο παράδειγμα ανθρώπου που η εταιρεία του, του επέβαλλε να μάθει ένα καινούργιο πρόγραμμα. Η ύλη ενός χρόνου έπρεπε να βγει σε δύο μήνες. Μιλάμε για γερά ξενύχτια. Και ξέρετε τί έκαναν οι φωστήρες; Για να τον πιστέψουν ότι διαβάζει λέει, τον υποχρέωσαν να πηγαίνει οχτάωρο στο γραφείο για διάβασμα και το υπόλοιπο στο σπίτι. Μην τυχόν και ξεφύγει από το στερεότυπο είσαι εργαζόμενος, άρα είσαι μόνο έτσι κι έτσι κι έτσι].

Αλλά τί να κάθομαι τώρα να εξηγώ. Άντε ρώτα τί είναι να είσαι 100 κιλά, κακάσχημη, με ένα σωρό πτυχία και άνω των 30, για να σου πουν πόσο μεγάλη φρίκη είναι, να ξέρεις με όλη σου την ψυχή ότι θα φυσάς σε μια συγκεκριμένη δουλειά αλλά κανείς ΠΟΤΕ να μην σου δίνει την ευκαιρία να την πλησιάσεις.