ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Θα το γράφω και θα το ξαναγράφω και δεν θα βαρεθώ ποτέ να το γράφω. Ο πόλεμος ΔΕΝ έχει στρατόπεδα. Έχει θύματα, συμφέροντα, φρίκη αλλά ΔΕΝ έχει στρατόπεδα. Τα στρατόπεδα είναι κατασκευασμένες φαντασιώσεις αυτών που θα οφεληθούν από τον πόλεμο. Είναι τελείως γελοίο να πάρεις το μέρος του ενός ή του άλλου. Ειδικά όταν η εικόνα που έχεις για τον εκάστοτε πόλεμο είναι δοσμένη σε συγκεκριμένο χρόνο και από συγκεκριμένα μέσα.

Πότε ρε αρχίδι φώναξες και αντέδρασες όταν σκότωναν παιδάκια στο Ισραήλ; Τότε δηλαδή τί ήταν; Έπρεπε να στο βαφτίσουν πόλεμο, να πάει η Καρχιλάκη και να το δείχνει ακόμα και το Star για να αγανακτίσεις; Και πόσο τσάμπα μάγκας είσαι όταν όλη σου η οργή φουντώνει μόνο όταν την καλύπτει το CNN και ο πρωθυπουργός με «μήνυμα συμπαράστασης» (sic) ενώ καλμάρεις μόνο όταν όλοι αυτοί σε ενημερώνουν πως «τώρα είναι περίοδος ειρήνης»;

Όλα αυτά, μου μοιάζουν με διαφημιστική καμπάνια. «Εκπτώσεις» φωνάζουν τα κανάλια και τρέχουμε όλοι σαν τους μαλάκες να ψωνίσουμε στις ίδιες τιμές. «Ακρίβεια» φωνάζουν τα κανάλια και ο καθένας βρίζει το αντίπαλο κόμμα μόνο. Όταν όλοι αυτοί έχουν καταφέρει να μας παραπλανούν για πράγματα που σχετίζονται με ξεκάθαρους αριθμούς τότε ένας πόλεμος είναι πυρηνική φυσική για να τον καταλάβουμε και να έχουμε άποψη. Ειδικά στην περίπτωση που δεν μας τον βαφτίσουν «πόλεμο» και τον πουν ας πούμε, «ειρήνη».

Μπράβο σας. Ευκαιρία λοιπόν, να ξαναμισήσουμε τους Εβραίους, να θυμηθούμε πάλι καμμιά Κύπρο, τίποτα Πόντιους, τίποτα Αρμένιους. Ευκαιρία να ακούσουμε συνομωσίες, εθνικιστικές παπαριές και συνθήματα εμπνευσμένα και εμψυχωτικά όπως «δεν ξεχνώ». Διάβαζα χθες ότι ο μόνος τρόπος να μην ξεχάσεις είναι συνθήματα σαν το «δεν ξεχνώ». Γιατί δεν πρέπει να ξεχάσεις. Πρέπει να μείνεις απαραίτητα εκεί πίσω. Να μην προχωρήσεις, να μην προοδεύσεις, να κλάψεις μόνο για τα θύματά σου και απαραίτητα να μάθεις να χωρίζεσαι σε στρατόπεδα. Ποτέ υπέρ όλων των θυμάτων. Πάντα μόνο απ΄την μία πλευρά.

Είστε καταναλωτές του πιο φρικτού προιόντος που όμως πουλάει σαν ζεστό ψωμάκι. Είτε λοιπόν ψωνίσετε Ισραήλ είτε Λίβανο, ένα έχω να σας πω : θα το πληρώσετε πολύ ακριβά αν δεν φροντίσετε στον δικό σας πόλεμο να είστε από την πλευρά του διαφημιστή.

ΠΑΕΙ Η ΖΑΚΥΝΘΟΣ ΚΑΙ Η ΣΕΡΙΦΟΣ

Τί πάνε δηλαδή, ακόμη βουίζει το κεφάλι μου. Αν σκεφτείτε ότι επέστρεψα τρεις μέρες νωρίτερα και ότι ο Αίολος γαμήθηκε κυριολεκτικά (φύσα ρε μαλάκα όσο θες τώρα να δω τί θα καταλάβεις). Μιλάμε, αν βάλεις στο ένα σου αφτί ένα κοχύλι και στο άλλο το κεφάλι μου, εγώ κάνω way περισσότερη ηχώ και κυμματάρες και αέρηδες. Η υπόλοιπη παρέα έμεινε πίσω στο νησί μπας και καταφέρουν να πετύχουν μια μέρα χωρίς θύελλα.

Οι ντόπιοι μας έλεγαν ότι κάθε δέκα χρόνια κάνει τέτοιο αέρα Ιούλιο και φυσικά έτυχε σε μένα. Πάντως από τα πολύ πολύ λίγα που είδα, η Σέριφος είναι ένα απίστευτα όμορφο νησί. Αλλά ρε γαμώτο, πώς να το χαρείς; Σκάει ο πόλεμος και κάθε πρωί η μέρα ξεκινούσε με απίστευτα θλιβερές φωτογραφίες στις εφημερίδες. Όσο κέφι και να ΄χεις, στο γαμάει κυριολεκτικά. Μετά, τυλιγμένη σε μπουφάν, τζηνάκια και κάλτσες, προσπαθούσα να βρω τρόπο να ανάψω ένα τσιγάρο, να σταματήσει να βουίζει το κεφάλι μου, να πιω καφέ χωρίς να έχει μέσα όλη την χλωρίδα της Σερίφου και να βρούμε μια απάνεμη παραλία στον χάρτη. Το μπάνιο στην θάλασσα ήταν άθλος αν σκεφτείς ότι έκανα μόνο ένα. Καλά που είχαμε υπεργαμάτη παρέα.

Anyway, αυτό το νησί δεν θα το αφήσω έτσι, αρκεί να μην ξαναχρειαστώ τόσες δραμαμίνες, τόσες κωλοκαθυστερήσεις και 120 ολόκληρα γαμωευρώ για δύο άτομα με αυτοκίνητο. Οι ντόπιοι όμως ήταν σπαθιά. Ο γερούλης που έχει το «μέλι» μας το ΄πε στα ίσια : «παιδιά με 78 ευρώ πάτε Πάτρα-Αγκόνα, δεν υπάρχει λόγος να έρθετε ξανά εδώ κι ας είναι δυόμιση ώρες από τον Πειραιά». Εκεί φτάσαμε κύριοι.

«Καλό χειμώνα», δε λέω. Για μια χρονιά λέω να προκαλέσω την τύχη μου αφού ούτως ή άλλως δεν βλέπω ιδιαίτερο φως. Βλέπω ανεργίες, αφραγκίες, άγχος αλλά πολύυυυ μεγάλη όρεξη για κράξιμο. Καλά να΄μαστε λοιπόν.