ΤΑ ΣΥΚΑ ΣΥΚΑ

Λοιπόν, τα ΄χω πάρει άσχημα αλλά θα το πάω μέσω Λαμίας για να μην στερήσω το κείμενο από λογοτεχνική αξία (πουτάνα θα τον κάνουμε πάλι τον Τολστόι).

Όταν έχεις κάποια πράγματα στο κεφάλι σου που θεωρείς σωστά, πράττεις βάσει αυτών μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα που θα τα αλλάξεις ή μέχρι να ψοφήσεις και να μην χρειαστεί να ακουμπήσεις ούτε μια αρχιδότριχά τους. Σπάνιο το δεύτερο και μακριά από ΄μας. Αλλά τελικά δεν ισχύει για την πλειοψηφία. Συζητάς, συζητάς, βράζεις, επιχειρηματολογείς και φτάνεις στο σημείο να καταλάβεις ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν αποφασίσει για τις απόψεις τους και δεν θέλουν με καμμία παναγία να τις αλλάξουν. Το αγαπημένο τους τι-σέρτ, ένα πράμα.

Ο λόγος που συζητούν, δεν είναι κανένας άλλος εκτός από το να ανοίξουν την κεφάλα τους, να σου απλώσουν ένα ένα τα πολύτιμα διαμαντάκια τους, να σ΄αφήσουν να τα χαιδέψεις και απαλά απαλά να τα ξαναβάλουν μέσα μην τυχόν και τους τα βουτήξεις. Άσε βρε άνθρωπε να δεις και τα δικά μου, έλα να τ΄ανταλλάξουμε λιγάκι, βάλε λίγο χρώμα στην ζωή σου (sic), τίποτα. Το σεντουκάκι κλείνει απαλά, κλειδώνει και περιμένει τον επόμενο μανιώδη συλλέκτη να τα επιδείξει.

Έχεις και τους άλλους τους μαλάκες, απ΄αυτούς που ούτε έκαναν ποτέ τον κόπο να πάρουν το ρημάδι τους και να το γεμίσουν απόψεις, παρά πήραν έτοιμες απ΄αυτές που πουλάνε στις τηλεοράσεις και όλο σε διακόπτει για διαφημίσεις. -Α, αυτό να κάνεις.- Γιατί ρε φίλε; - Α, το ΄πε ο τάδε. -Οκ.

Και κάθομαι μετά εγώ να παρακολουθήσω συζήτηση. Και τρώω τα πατσαβούρια του καθενός γιατί έχω αποφασίσει να μην μιλάω σε κολλημένους. Αλλά δεν είναι δουλειά αυτή. Κουράστηκα. Στις δέκα συζητήσεις, οι εννιά είναι σικέ. Από μέσα μου ξέρω πια, τα σος θέματα και μία μία τις απαντήσεις τους. Είναι σαν τα κομματικά περίπου. Ο Νεοδημοκράτης θα υποστηρίξει τον Κωστάκη και ο Πασόκος τον Γιωργάκη. Πέρα από αυτά, το υπόλοιπο του εγκεφάλου, αδρανές (που λένε και οι φίλοι μας οι επιστήμονες). Μόνο που σε αυτή την περίπτωση είναι εκούσια αδρανής ο μυαλός. Δεν θέλει κάτι άλλο ο άνθρωπος ρε παιδί μου, τέλος.

Ακόμη όμως και να σεβαστείς μια τέτοια στάση, δεν σε σέβεται εκείνη. Θα σου πιάσει τ΄αυτί και θα σου χώσει το σουβλί βαθιά, μέχρι να χύσει τα μυαλά σου στο πάτωμα (πάει και ο Κάφκα).

Πάμε τώρα στα δικά μας. Και μετά σας ενοχλεί ρε ΄σεις το μεταμπλόγκινγ ή που σας τη λένε γραπτώς. Δεν σας θίγουν όλα αυτά τα σκατά εκεί έξω που σας τη λένε στη μούρη χωρίς να μπορείτε να πείτε λεξούλα και βρήκατε εδώ να θιχτείτε; Υποκριτές.

Να είστε ευτυχείς που υπάρχει και ακόμη πιο ευτυχείς που το συστηματάκι εδώ είναι ερωτησούλα – απαντησούλα – αποψούλα – επιχειρηματάκια – ΔΙΑΛΟΓΟΣ.

Ούτε φωνές, ούτε να σε διακόπτει ο κάθε μαλάκας, έχεις όλο τον χρόνο να σκεφτείς, να ψάξεις πηγές, να μάθεις, να ρωτήσεις. Ο κολλημένος κάνει μπαμ από μακριά και τον τυλίγεις σε δέκα λινκς να έχει να διαβάζει.

Πότε δηλαδή το ξαναείδατε αυτό στην πραγματική σας ζωή; Πότε είπατε ακριβώς αυτά που είχατε στο κεφάλι σας ΑΛΛΑ ΑΚΡΙΒΩΣ; Πότε βρε Έλληνες μιλήσατε χωρίς να σας διακόψουν, χωρίς να κρύψετε τα πολιτικά σας πιστεύω, χωρίς να φοβάστε να βγάλετε τα άπλυτά σας και τις πιο κρυφές σκέψεις σας;

Λοιπόν, εσείς οι μάγκες που θίγεται η φοβερή προσωπικότητά σας, να πάτε να κάνετε live διάλογους. Αληθινούς και ειλικρινείς όμως.

Αλλιώς ξεπεράστε την εγωμανία σας και κοιτάχτε να το εκμεταλλευτείτε πριν μας πάρουν χαμπάρι και αρχίσουν να μας διακόπτουν για «διαφημίσεις».

ΨΥΧΟ-ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Είναι τρελλή η εποχή μας και παράλληλα αφόρητη. Ίσως και προκλητική αν έχεις βέβαια το σθένος να ψάχνεις, να διαβάζεις και να προτάσσεις την λογική σου έναντι σε ένα μάτσο δήθεν πρωτοπόρους. Γιατί όταν η κριτική σκέψη γίνεται μόνο και μόνο για να πρωτοπορήσεις ή γιατί σιχάθηκες κάποιες πρακτικές ανθρώπων ή διότι σε εκμεταλλεύτηκαν, τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα.

Η ψυχολόγος Δρ. Τάνα Ντινήν έγραψε το βιβλιαράκι της ακυρώνοντας την επί είκοσι χρόνια δουλειά της. Δεν μπορεί αυτή η γυναίκα να μην ξέρει τί λέει. Βγήκε λοιπόν θαρραλέα με το βιβλίο της και ξεσκεπάζει την συνομωσία πίσω από την ψευδοεπιστήμη της ψυχολογίας λέγοντας πόσο επικίνδυνη είναι και που «το «προϊόν» της τελικά είναι: χαλασμένοι άνθρωποι, διαλυμένες οικογένειες, στρεβλή Δικαιοσύνη, κατεστραμμένες εταιρείες και ένα αποδυναμωμένο Έθνος». Αυτό με το Έθνος με γαργάλησε λιγάκι αλλά δεν θα το σχολιάσω, όπως και το πόσο πειστικό βρίσκουν το βιβλίο της μερικοί εδώ μέσα που φυσικά μας παροτρύνουν να εντρυφήσουμε – στα – υψηλά – νοήματα – της – θεολογίας και τονίζουν το γεγονός ότι οι πνευματικοί δεν πληρώνονται ενώ οι ψυχολόγοι τα παίρνουν κανονικά. Γιατί προφανώς είναι και οι δύο επιστήμονες. Θα μου επιτρέψετε μόνο μια παρατήρηση κύριοι. Οι πνευματικοί πληρώνονται μια χαρά από το κράτος άρα από τον καθένα μας / να μην αναφερθώ στην ταρίφα τους από τον πολυέλαιο μέχρι το κάθε μερεμετάκι στους ναούς. Ως προς τα πνευματικά τους καθήκοντα, ε ξέρω και ΄γω να βαφτίζω αμαρτωλούς, να ακούω προβλήματα και να συστήνω πέντε μετάνοιες και δέκα ευχές πρωί μεσημέρι βράδι. Απ΄την άλλη, εξορκισμό δεν ξέρω να κάνω, οπότε εδώ έχετε ένα δίκιο. Δεν το συνεχίζω, άλλο είναι το θέμα μου.

Η κριτική στην επιστήμη της ψυχολογίας έχει εδώ και καιρό αποκτήσει οπαδούς. Όπως και η κριτική στην ψυχιατρική. Είναι πάρα πολύ ωραίο να βγει κάποιος ξαφνικά, έχοντας κάποιες αντιρρήσεις για μια επιστήμη ή έστω για κάποιους ανεύθυνους γιατρούς και να ισοπεδώνει τα πάντα. Και όσο οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι επιμένουν ότι όλα αυτά δεν έχουν απολύτως καμμία επιστημονική βάση, τόσο ο απλός κόσμος δείχνει να πείθεται. Μικρό παράδειγμα η εκκλησία της Σαιεντολογίας που διεισδύει σιγά σιγά στα σχολεία ενημερώνοντας γονείς και πείθοντας καθηγητές να σταματήσουν να παρέχουν φάρμακα στα παιδιά.

Το φαινόμενο συνεχίζεται και από οργανώσεις «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» που έχουν ως απώτερο σκοπό να αποκαλύψουν ότι δεν υπάρχουν ψυχικές ασθένειες και ότι τα ψυχοφάρμακα είναι ουσιαστικά ένας ακόμη τρόπος για να μας ελέγχουν.

Και λές και τί έγινε, καλό είναι να υπάρχει αντίλογος και κριτική στα πάντα. Στην τελική, αν ισχύει αυτό και για παράδειγμα, η σχιζοφρένεια δεν υπάρχει καθόλου ως ασθένεια γιατί να δίνουμε φάρμακα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους και να τους έχουμε ισοβίως ναρκωμένους. Έπειτα, όλοι αυτοί οι γιατροί που ξέρουν το αντικείμενο και παρόλα αυτά συμφωνούν πως η επιστήμη αυτή είναι ψευδοεπιστήμη δεν μπορεί, κάτι θα ξέρουν.

Και μετά, θυμάμαι εκείνη την επίσκεψη στο ψυχιατρείο. Και τους λόγους που με οδήγησαν σ΄εκείνη την επίσκεψη. Θυμήθηκα εκείνη την κοπέλα που κατέληξε εκεί έχοντας περάσει όλα τα μοναστήρια της Ελλάδας και χωρίς κανείς να μπορεί να την βοηθήσει. Θυμήθηκα τον Νικολάκη με την μαθητική τσάντα γύρω στα πενήντα του που νόμιζε ότι ακόμη πάει σχολείο. Θυμήθηκα την «σβούρα». Εκείνο τον κύριο που όλη μέρα γύριζε γύρω γύρω. Θυμήθηκα τα μάτια του γερούλη παραδίπλα που ήταν μόνιμα καρφωμένα στον τοίχο χωρίς ποτέ να μιλάει.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν ψέμα. Δεν κατέληξαν εκεί λόγω φαρμάκων. Το πρόβλημά τους δεν ήταν θέμα διατροφής, ή αλλεργίας όπως υποστηρίζουν οι πολέμιοι της ψυχιατρικής ανάμεσα σε άλλα. Ούτε κανείς από αυτούς πλήρωνε χρήματα για να θεωρήσω ότι έπεσαν θύματα εκμετάλλευσης. Και μετά θυμήθηκα έναν παιδικό φίλο. Που είχε μεγάλο πρόβλημα. Στο Γυμνάσιο. Αυτοκτόνησε. Τώρα θα μπορούσε να ζει αν πείθονταν από τους καθηγητές οι γονείς του να αποτανθούν σε ειδικό.

Δεν ξέρω που θα μας πάνε όλα αυτά. Στα άπειρα άρθρα που διάβασα αυτές τις μέρες για το θέμα, είδα πόσο πολύ της μόδας είναι να αρνείσαι οτιδήποτε έχει να κάνει με την ιατρική αν είσαι γιατρός. Και πόσο πολύ της μόδας είναι να «επινοείς» δική σου ιατρική (λιγάκι πιο ακριβή και με πιο ωραίο όνομα) πατώντας όμως πάνω σε κατακτήσεις της ιατρικής, τονίζοντας αδυναμίες της και βγάζοντας πάρα πάρα πολλά λεφτά.

Ίσως αυτή η συζήτηση θα έπρεπε να είναι μεταξύ γιατρών. Ειλικρινά κάθε φορά νοιώθω άσχημα να γράφω για τέτοια θέματα όντας τόσο πολύ άσχετη αλλά ένα μεγάλο μειονέκτημα των γιατρών είναι τελικά και η υπεροψία. Τα θεωρούν αυτονόητα και τελείως ηλίθια για να ασχοληθούν. Ίσως όταν αρχίζουν και πέφτουν φυλλάδια και στα δικά μας σχολεία «psychiatry : no science, no cures» και όταν οι γονείς κόψουν τα φάρμακα στα παιδιά τους, να αποφασίσουν να ασχοληθούν.