GETTING NASTY

Οι φάσεις με τα πολλά λόγια με χαλάνε άσχημα. Όλα αυτά τα χιλιόμετρα λέξεων με μόνο σκοπό να σου εξηγήσουν (αλλά με τελικό σκοπό να σου σπάσουν τ΄αρχίδια) και στο τέλος να μην καταλάβεις γρι ή να μη θέλεις να καταλάβεις γρι. Όλα αυτά τα σκατά σκέψης που συνήθως έχουν να κάνουν με σου ΄πα – μου ΄πες ή περιλαμβάνουν τα βαρετά, σου έκανα – μου έκανες – θυμάσαι τότε που – όταν εγώ – εγώ για σένα - και άλλα δημιουργικά ξεχυλώματα της κάθε προσωπικής διαδρομής.

Συνήθως όμως τα πράγματα είναι απλά. Κάθε προσπάθεια λεπτομερούς ανάλυσης, μοναδικό σκοπό έχει, την απολογία, την λύπηση και στο τέλος, την αθώωση. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Ποιός φταίει και ποιός όχι. Λες και θα λυθεί το πρόβλημα. Άσε που τις περισσότερες φορές το πρόβλημα έχει λυθεί, έχει περάσει, έχει ξεχαστεί και η ανάλυση σε περιμένει εκεί, ξανά και ξανά μπας και ο κακομοίρης κολλημένος ακούσει ένα «ήρωας» ή ένα «εύγε» για να συνεχίσει την ζωή του. Αλλιώς, η ζωή του κολλάει σε αυτό το σημείο και δεν προχωράει με τίποτα.

Και δεν φτάνει αυτό. Μετά ο «ήρωας» καλομαθαίνει και σε κάθε μικρό στραπατσάρισμα θέλει κι άλλα χειροκροτήματα, αλλιώς θα είναι εκεί, μπάστακας των αρχιδιών σου, μην τυχόν και σου ξεπρηστούν κατά λάθος.

I got news for you then. Όλων μας η ζωή έχει τα πάνω της και τα κάτω της. Όλοι έχουμε ζήσει κάποια φρίκη με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ενώ έχουμε μπόλικες ακόμη μπροστά μας. Και εδώ, σ΄αυτό το μπλογκάκι έχω γράψει ανά καιρούς για τις φρίκες μου, άσχετα αν αυτή την εποχή είμαι λίγο πιο ευτυχισμένη και το ΄χω ρίξει στις επιστημονικές μαλακίες μου.

Το θέμα όμως είναι να ξέρουμε από πού αρχίζει και πού σταματάει ένα πρόβλημα. Πότε ακριβώς συνέβη και πότε το λήξαμε. Ναι, εμείς το λήγουμε. Ναι, με κόστος. Αλλά επεμβαίνουμε. Χωρίς να είναι ιδιαίτερα σημαντικό να καεί στην κόλαση ο εκάστοτε φταίχτης.

Οι άνθρωποι που με κυκλώνουν, είναι επιλογή μου. Έχουν φταίξει και έχω φταίξει. Αλλά ποτέ κανείς τους δεν θα με κρατήσει πίσω με την δικαιολογία ότι μου κατέστρεψαν την ζωή, ότι με χαντάκωσαν, ότι με αδίκησαν. Γιατί ακόμη κι αν μου τα κάνουν όλα αυτά, έχω και μια αξιοπρέπεια που δεν μου επιτρέπει να κάτσω να κλαψομουνιάζω για όλη την υπόλοιπη ζωή μου, μέχρι να με σώσουν, να με αθωώσουν ή να με λυπηθούν.

ΓΛΥΚΕΣ

Κουτουλάω σας λέω. Από τις οχτώ το πρωί κάθε μέρα όλη την εβδομάδα, τρίζουν τα τζάμια. Έπεσε έρωτας στην γειτονιά μαζί με καρπούζια. Και όταν πέφτουν ο έρωτας μαζί με τα καρπούζια, θα το υποστείς, θες δε θες.

Τα αυτοκίνητα εδώ είναι λιγάαακι διαφορετικά από αυτά που ξέρετε για αυτοκίνητα. Βέβαια, έχουν όλα αυτά που τα κάνουν να μοιάζουν με αυτοκίνητα αλλά βασικά, δεν είναι μόνο αυτοκίνητα. Είναι και Τέχνη. Φανταστείτε τα, σχεδόν να ακουμπούν το πάτωμα, με φιμέ τζάμια και λάστιχα φαρδιά γεμάτα κυτταρίτιδα τρίτου βαθμού / όψη πορτοκαλέας και τα τέτοια. Οι ζάντες είναι φωσφοριζέ ενώ έχουν όλα τους, φώτα γύρω γύρω ΚΑΙ από κάτω. Κάθε αυτοκίνητο εκπέμπει μια γαλάζια λάμψη κάτω από τις ρόδες. Βοηθάει πολύ στην απογείωση. Ή στα κουνούπια, θα σας γελάσω.

Το κύριο χαρακτηριστικό των αυτοκινήτων της Αγίας Βαρβάρας είναι το πορτ μπαγκάζ. Που δεν είναι για μπαγκάζια. Είναι για το γούφερ. Μάλλον θα ΄πρεπε να το λένε γουφ μπαγκάζ. Γιατί έρωτας χωρίς αυτοκίνητο, δεν γίνεται. Γιατί αυτοκίνητο χωρίς στερεοφωνικό, δεν γίνεται. Γιατί στερεοφωνικό χωρίς γούφερ δεν γίνεται. Γκατ ιτ τώρα; Και όταν μάλιστα μοιάζει με μπαούλο, πού θα το βάλεις κοτζάμ γούφερ; Ράιτ. Επιπλέον το ειδικό στερεοφωνικό συνδέεται με κάτι πολύχρωμα φωτάκια στο πίσω τζάμι, στην οροφή και καμμιά φορά στο καπό. Και όλο αυτό, δεν είναι μόνο Τέχνη. Είναι ανάγκη. Η ανάγκη να ακουστείς.

Μια τύπισσα που λέτε, κάπου εδώ τριγύρω στην γειτονιά, το τσάκισε το παιδί με το αυτοκίνητο / Τέχνη. Κάτι του ΄κανε και εκείνος είπε ν΄ανταποδώσει. Τρεις – τέσσερις φορές τη μέρα, συνήθως ξημερώματα, μεσημέρια και μαύρα μεσάνυχτα βάζει το αυτοκίνητο, να της πει τον πόνο του. Με Τέχνη φυσικά. Στανίση. «Δεν σε νοιάζει για ΄μας / μόνο εσένα αγαπάς / όλα ήτανε ψέεεεεμααααα».

Το βάζει δυό τρεις φορές, λίγο πριν αρχίσουν και τρέχουν αίμα τ΄αφτιά μας και εξαφανίζεται. Ίσα να τρίξουνε τα τζάμια της αγαπητικιάς, να πιάσει το υπονοούμενο και μετά μπουχός. Μόνο που κάθε φορά φεύγει σαν σίφουνας και δεν τον προλαβαίνω. Να βγω ρε παιδάκι μου, να του πω άστην την άκαρδη, πλέον όλη η γειτονιά νοιάζεται βρε αγόρι μου, το πιάσαμε σου λέω το υπονοούμενο, αλλά πού.

Σήμερα είχαμε διασταύρωση πυρών. Ο Γλύκας ο Γνήσιος με τον Γλύκα τον σκέτο και ο πιτσιρικάς με το αυτοκίνητο / διαστημόπλοιο / Τέχνη. Οι δύο πρώτοι είναι μεγάλοι ανταγωνιστές. Καρπουζοανταγωνιστές. Ο Γλύκας σκέτος προσφέρει Τέχνη και καρπούζια στην γειτονιά με το εξής ποίημα : «Ο Γλύκας. Ο εγγυημένος. Ο καθημερινός. Ο Γλύκας». Και τούμπαλιν. Ρίμα δεν έχει, αλλά έχει φτηνά καρπούζια.

Ο Γλύκας ο Γνήσιος, την έχει δει σε πιο μεταμπλόγκιν καταστάσεις : «Ένας είναι ο Γλύκας. Εγώ. Ο Αυθεντικός. Ο Γνήσιος. Ο πραγματικός. Με την ταμπέλα». Έχει βάλει και ταμπέλα «Ο Γλύκας ο Ορίτζιναλ» στο φορτηγάκι για να μην τον μπερδεύουν με τον άλλον.

Και ενώ τόσα χρόνια νόμιζα ότι οι δυό Γλύκες άμα συναντηθούν θα γίνει της πουτάνας, μόλις έπεσαν πάνω στον πιτσιρικά με την Στανίση, τα ξέχασαν όλα. Κούνησαν το κεφάλι συμπονετικά πήραν τα μεγάφωνα και τραγουδούσαν και οι τρεις μαζί στην άπονη : «Δεν σε νοιάαααζει για ΄μααααας/ μόνο εσένα αγαπάααααας».

Μετά από λίγο ένας γείτονας παραδίπλα, απάντησε : «Το νινί / το νινί / το νινί σέρνει καράβι».

Η γειτονιά το΄ριξε στο μεταμπλόγκινγ. Πάω να τους βάλω λινκμπλόγκ.