ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ,

ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΑΓΝΕΙΑΣ

«Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940, πέντε και μισή το πρωί. [...] Οι Ιταλοί μας κύρηξαν τον πόλεμο. Έλα αμέσως! [...]

Το σπίτι, σαν να είχε ξεκολλήσει από χρόνο και τόπο, έστεκε απροστάτευτο, πολιορκημένο από τη σιωπή. Ένα δρεπανηφόρο άρμα μας πλησίαζε. Να που η ζωή μας δεν ήταν πλάτανος, βαλανιδιά ή πεύκο. Χορτάρι ήταν, βρούβα ή ραδίκι, το ΄πιανες με τα δάχτυλα και το ξερίζωνες. Ξάφνου, ένα ξεφωνητό ανατριχιαστικό ξέσκισε τον αέρα και τα σωθικά μας. Η σειρήνα του Λυκαβηττού ούρλιαξε απάνθρωπα, επίμονα ως την τρέλλα. [...] Μουσική για τέρατα.[...]

Κάτω στον Πειραιά, μέσα από την πόλη και το λιμάνι ανέβαιναν θεόρατοι στύλοι καπνού στον ουρανό, ξεπηδώντας από λάμψεις και πυρκαγιές, ενώ ψηλά σαν μαύρα έντομα τριγύριζαν τα ιταλικά αεροπλάνα.[...]

Όλος ο κόσμος είχε βγει στους δρόμους, οι καμπάνες χτυπούσαν ξέφρενα όπως στην Ανάσταση, σημαίες ξεδιπλώνονταν στα μπαλκόνια, εμβατήρια έστελναν τα ραδιόφωνα από από τα παράθυρα των σπιτιών, ανοργάνωτα συνθήματα ουρλιάζονταν από οργισμένα πρόσωπα. [...]

Έχουν περάσει σαράντα χρόνια, το κορμί μου έχει στεγνώσει, έχει καθηλωθεί μέσα σ΄αυτή τη γαμημένη ξηρασία, το καλύπτει μια πέτσα αφυδατωμένη και η ανάσα μου ζέχνει σαπίλα. Όλα έχουν ξεραθεί, ιδέες, ιδεολογίες, επιθυμίες – μια μούμια χωρίς τις γάζες της, χωρίς το πορτραίτο του «Φαγιούμ» και το πορσελάνινο κιβούρι της. Θυμάμαι τώρα εκείνες τις ημέρες, εκ των υστέρων, μέσα από το φίλτρο όσων μεσολάβησαν. Τώρα ξέρω. Ο Μεταξάς ήταν ένα συμπλεγματικό ανθρωπάκι, ο βασιλιάς ένα καρκινοειδές απόστημα, η τάξη μου μια αγέλη ηλιθίων που είχε την ικανότητα να γεννάει καλούς ποιητές, καλούς ζωγράφους και καλούς μουσικούς, ο κομμουνισμός μια γιγαντιαία ονειροπόληση, ο άνθρωπος ένα ταπεινωμένο ζώο που ξέρει μόνο να ταπεινώνει. [...]

Εκείνοι έξω που είχαν στήσει ένα λαικό πανηγύρι με σημαίες, με καμπάνες, με κόρνες, με ουρλιαχτά, ποιοί ήσαν; Ξένοι, άγνωστοι, αφόρητοι».

Αποσπάσματα από το πρώτο βιβλίο της τριλογίας του Γιώργου Μιχαηλίδη «Η Μύηση» από τις εκδόσεις Καστανιώτη (δέκατη έκτη έκδοση).

[Είπα να γράψω μια βιβλιοκριτική και μετά το μετάνοιωσα. Δεν γίνεται να κρίνεις κάτι που δεν έχεις ζήσει. Ό,τι ιστορικά στοιχεία παραθέτονται στο βιβλίο αυτό είναι αληθινά και μου χαρίστηκε πριν λίγες μέρες με μια ζεστή αφιέρωση και έναν γαργαλιστικό πρόλογο  : «άνθρωποι που τα έζησαν, θεωρούν πως αυτό είναι το μόνο βιβλίο που τα περιγράφει όπως ακριβώς έγιναν».

Θα πω μόνο αυτό. Ήταν ένα εκπληκτικό ταξίδι με ένα φοβερό δίδαγμα. Ο πόλεμος δεν μπορεί σε καμμία περίπτωση να έχει γοητεία. Παρά μόνο πολύ πολύ πόνο.]