ΠΩΣ ΤΡΥΠΙΕΤΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ;

Μένω στην Αγία Βαρβάρα. Ένα πράγμα την διακρίνει. Οι ηρωινομανείς τσιγγάνοι. Σε κάθε σπίτι, σε κάθε οικογένεια, έξω στο δρόμο. Μετά τις δώδεκα, στην γωνία ακριβώς έξω από το σπίτι μου γίνεται διακίνηση. Η αστυνομία καθημερινά εδώ. Το ίδιο και η ηρωίνη. Φασαρίες, πιστολίδι, ξυλοδαρμοί, συλλήψεις και την επόμενη τα ίδια. Γενικά η περιοχή που μένω δεν φημίζεται για την ησυχία της. Κανείς τους όμως ποτέ δεν μας έχει πειράξει. Το αυτοκίνητο ξεκλείδωτο, η μηχανή χύμα και το σπίτι ορθάνοιχτο.

Στην περιοχή μου, δεν φοβάσαι μην σε κλέψουν ή μη μπλέξεις σε καυγά. Είναι πολύ εντάξει μαζί μας. Το πρόβλημα προφανώς είναι μεταξύ τους. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ηρωίνη. Κάποτε ένας γείτονας μου είχε πει ότι η ηρωίνη πάει με την κουλτούρα τους και κληρονομικά, από πατέρα σε γιο. Όπως τα ήθη και οι παραδόσεις τους. Όμως είναι καιρός να μπω στο θέμα μου και σε μια από τις μεγαλύτερες απορίες που είχα ποτέ για την ηρωίνη.

Πώς ένα παιδί πείθεται να μπλέξει με αυτήν; Και μιλάω συγκεκριμένα για την ηρωίνη ίσως γιατί την θεωρώ το χειρότερο ναρκωτικό, δεδομένου ότι κάποιες άλλες ουσίες δεν τις λαμβάνω υπ΄όψιν μου καθόλου ως ναρκωτικά (με την έννοια θανατηφόρα/εθιστικά, κ.τ.λ.). Έχεις ένα πιτσιρίκι γύρω στα 12-16 (δεν μιλάω για μεγαλύτερους γιατί τότε είναι που η απορία μου μεγαλώνει περισσότερο). Όταν λοιπόν αυτό το παιδί βλέπει την εικόνα του ηρωινομανή, πώς ακριβώς πείθεται ότι είναι “cool” να μπλέξει με όλο αυτό;

Η – ίσως – στερεοτυπική εικόνα μου ως τώρα από ηρωινομανείς είναι λιπόσαρκα πλάσματα, βρώμικα, χωρίς δόντια, μονίμως άφραγκοι και με φοβερά περιορισμένη αντίληψη και δυνατότητα επικοινωνίας. Πώς είναι δυνατόν ένα τέτοιο πλάσμα να αποτελέσει ποτέ το «πρότυπο» ενός παιδιού και να δοκιμάσει ηρωίνη; Παραπέρα, ακόμη κι αν το αποφασίσει, μου κάνει εντύπωση πώς πείθεις ένα παιδί να χώσει μια σύριγγα στο σώμα του. Θέλω να πω, δεν είναι ένα χάπι ή μια σκόνη ή ένα τσιγάρο.

Είναι μια ένεση που ακόμη και από μόνη της είναι απωθητική. Όλα αυτά τα ερωτήματα, όσο μεγαλώνει η ηλικία του χρήστη γίνονται ακόμη μεγαλύτερα στο κεφάλι μου. Τείνω να καταλήξω ότι εκείνοι που αποφασίζουν να κάνουν χρήση ηρωίνης για πρώτη φορά (είτε πιτσιρίκια είτε ενήλικες), δεν το κάνουν από περιέργεια ή για να είναι «μάγκες» ή για να μην «ξεχωρίζουν» από την παρέα τους. Τείνω να θεωρήσω άπειρα πιο πιθανό ότι θέλουν να δώσουν ένα λίγο πιο παρατεταμένο τέλος στην ζωή τους. Ίσως αυτό το «ταξίδι» να το θεωρούν έναν προθάλαμο για να συνηθίσουν τον θάνατο ή ένα χωλ αναμονής για να τους προσέξουν και να τους δώσουν το χέρι αυτοί που τους παραμέλησαν.

Ο Άκης παραδίπλα, όταν ζούσε, μου χτυπούσε συχνά το κουδούνι. Ξέμενε πάντα από ζάχαρη. Είχα κρυμμένο συνήθως ένα πακέτο στο κάτω ντουλάπι. Δεν ήθελε ποτέ να του το πετάξω από το μπαλκόνι μέσα σε σακούλα. Μου ζητούσε να κατέβω την σκάλα και να του το δώσω στο χέρι.

Το είχε έλεγε, σε κακό : «Οι σωστοί γείτονες χαιρετιούνται από την πόρτα».

ΑΠΟΚΡΥΦΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ

Ήταν να μην το πάρω απόφαση. Γιατί φίλε μου, αν θες να λέγεσαι επιστήμονας σωστός δεν αρκούν οι επιστήμες του σωρού. Πρέπει να ψάξεις καλά και να μάθεις και τις κρυμμένες ή απόκρυφες ή καταχωνιασμένες επιστήμες, τέλος πάντων. Πήγανε που λέτε κάτι τζιμάνια που τους λένε μύστες και που παίζουν τις χαζοεπιστήμες στα δάχτυλα του ενός ποδιού και κρύψανε τις αληθινές επιστήμες από τους άσχετους. Σου λέει, δεν γίνεται όλοι να είμαστε ίσα κι όμοια.

Σιγά που θα αφήνουμε τους άσχετους να τα μαθαίνουν όλα. Θα τους χώνουμε στα Πανεπιστήμια, θα τους ταίζουμε τίποτε φυσικούλες και μαθηματικάκια, άντε το πολύ πολύ τίποτε κβαντοτέτοιο σε κανέναν κολλιτσίδα φύτουκλα και θα ΄χουμε το κεφάλι μας ήσυχο ενώ εμείς μεγαλουργούμε πίσω από την πλάτη τους. Δώς΄τους εκεί πέρα κι ένα Νόμπελ ή καμμιά υποτροφία και άστους να προσπαθούν να βγάλουν άκρη με τον μαλάκα τον Αινστάιν που ούτε μια θεωρία σχετικότητας δεν κατάφερε να μας κάνει φραγκοδίφραγκα.

Γνωρίζεις κι εσύ έναν επιστήμονα και τον ρωτάς τί σόι επιστήμονας είναι. Σου λέει, φυσικός, μαθηματικός, αστρονόμος, άντε το πολύ δυό τρία τέτοια μαζί. Μεγάλο κεφάλι λες. Γιατί έτσι όπως τα κάνανε οι μύστες, μια ζωή δεν σου φτάνει για να μάθεις μιά – δυό φανερές επιστήμες. Αν δεν ασπρίσει το κεφάλι σου, «σοφός» δεν γίνεσαι. Αλλά τί να το κάνεις; Μετά ψοφάς και ταλαιπωρείς την ανθρωπότητα όπως ο Αινστάιν. Άντε τώρα να βρούμε τί είχε στο κεφάλι του ο γέρος και να το εξηγήσουμε κιόλας.

Αφήστε που τότε δεν ξέραμε ότι έπαιζε και Αλζχάιμερ οπότε το πιθανότερο είναι να το ΄χε χάσει ο παππούς. Αλλά άντε φάε μια ζωή να το τεκμηριώσεις τώρα αυτό. Έρχονται λοιπόν οι μύστες και σε κοροιδεύουν μέσα στην μούρη σου. Και όλα αυτά γιατί έτυχε να έχουν καλά κονέ ή να είναι απόγονοι ενός άλλου μύστη που τους ψιθύρισε το φωνήεντο και τώρα τα ξέρουν όλα. Κρυφά και φανερά. Οι απόκρυφες επιστήμες είναι λέει, η επιστήμη της αστρολογίας, της χειρομαντείας, της καφεμαντείας, η απόκρυφη φυσιολογία (το τρίτο μάτι μάλλον ή τίποτε χρωματιστά κομματάκια μέσα στα dna και τα τέτοι&alpha και η μαύρη μαγεία.

Ενώ η συμβατική επιστήμη «ψάχνει να απορρίψει» η απόκρυφη επιστήμη λέει, «ψάχνει να αποδείξει». Έχουν και καλή πρόθεση δηλαδή. Μάγκες, μεταξύ μας αν εμένα μου αποδείξουν την ρίζα της μαλακίας, πάει τις παράτησα τις φανερές επιστήμες. Κουτορνίθια είναι λοιπόν, να τρώνε τη ζωή τους στα βιβλία και να βγάζουν κακία απορρίπτοντας τον κοσμάκη;

Το πολύ πολύ να διαβάσουν τη Σολομωνική που είναι πιο splatter και πιο spiritual και θέλει και guts να την διαβάσεις. Το ίδιο είναι να πεις ότι έχεις τελειώσει την Οργανική Χημεία και το ίδιο την Σολομωνική; Με το δεύτερο καραστάνταρ θα βρεις και γκόμενα να γαμήσεις. Χέστηκαν και για τα Νόμπελ και για τον γεροξεκούτη τον αναμαλλιασμένο και για τα τετράγωνα της υποτίνουσας του ρημάδη του ορθογωνίου τριγώνου (sic). Ένα πλανητάκι, ένα φλυτζανάκι τούρκικος, μια ασημωμένη παλάμη και ένα κληρονομικό χάρισμα φτάνει και παραφτάνει.

Α, και καλές προθέσεις above all.