ΝΙΝΤΖΑ

Η συμμορία της γειτονιάς μου ήταν όλοι αγόρια. Με πήραν χατιρικά γιατί ήξερα καράτε και στίβο. Άμα έβλεπα τα σκούρα, τουλάχιστον ήξερα κι έτρεχα οπότε είχαν το κεφάλι τους ήσυχο. Λεγόμασταν «νίντζα». Ήταν τότε που είχε πρωτοέρθει η μόδα του βίντεο και οι πατεράδες μας είχαν μπαστακωθεί και έβλεπαν Μπρους Λι και Τσάκι Τσαν από το πρωί ως το βράδι. Με έστελναν στο βίντεο κλαμπ να πάρω τις καινούργιες κασέτες καράτε και έλεγα και το ποιηματάκι στον κυρ Γιάννη τον βιντεοκλαμπά «και ένα καουμπόικο για τον μπαμπά μου». Αυτά τα «καουμπόικα» ήταν λέει, στα γερμανικά και γι΄αυτό ποτέ δεν με άφησαν να τα δω. Αργότερα κατάλαβα ότι οι γερμανικές τσόντες ήταν πολύ μπροστά για την εποχή τους.

Η συμμορία μας ήταν ντυμένη πάντα στα μαύρα και οι μόνιμοι εχθροί μας ήταν η απάνω γειτονιά. Τα όπλα μας ήταν κάτι ξύλα που είχαμε κόψει απ΄το δασάκι παραδίπλα και πέτρες από τον δρόμο. Άσφαλτο δεν είχαμε, μόνο στον κεντρικό δρόμο παρακάτω που δεν πολυγουστάραμε. Άμα δεν είχε χώμα και πέτρες σκατά πόλεμο θα παίζαμε. Είχαμε όλοι αγοράσει παπούτσια κουγκ-φου. Ήταν κάτι άθλια λαστιχένια παντοφλέ κατασκευάσματα του πεντακοσάρικου. Άσπρο λεπτό λάστιχο κάτω και μαύρο σφιχτό λάστιχο πάνω. Τα βλέπαμε στις ταινίες του Τσάκι Τσαν και θέλαμε όσο να πεις να είμαστε αυθεντικοί.

Το πρόβλημα ήταν τα εξειδικευμένα όπλα. Τί σόι νίντζα θα είμασταν χωρίς αστεράκια; Οι άλλες συμμορίες άρχισαν τις κοροιδίες. Μας έλεγαν καλόγριες, κοράκια και άλλα κοσμητικά και δεν υπήρχε τότε μαγαζί να πουλάει αστεράκια. Μόνο κάτι άθλια πλαστικά σπαθιά, τόξα με βέλη και πιστόλια με καψούλια. Ή θα ΄σουν σαμουράι ή ινδιάνος ή καουμπόυς. Καμμία πρωτοτυπία. Τουλάχιστον να έβλεπαν τα καουμπόικα του μπαμπά, να είχαμε και καμμιά εναλλακτική, αλλά τίποτα.

Το πρόβλημα λύθηκε την Κυριακή που ο Ιωνικός είχε ένα ματς με μεγάλη ομάδα. Μαζεύτηκε κόσμος και ντουνιάς. Δεν ήταν τότε πρώτη εθνική οπότε ήταν μεγάλο γεγονός για την γειτονιά. Ήρθαν κάμερες, αυτοκίνητα και καμμιά δεκαριά πούλμαν. Γεμίσαμε αστραφτερές κούρσες και χούλιγκμαν (που έλεγε η γιαγιά). Πρώτη φορά είδαμε στην γειτονιά τα αυτοκίνητα νίντζα. Λες και το τεράστιο εργοστάσιο των νίντζα είχε φτιάξει αυτά τα αυτοκίνητα μόνο για μας. Μεγάλα, γυαλιστερά και μπροστά ένα τεράστιο ασημένιο αστέρι. Πιάσαμε αμέσως δουλειά. Βρήκαμε τέσσερα τέτοια αμάξια και ξεκολλήσαμε τ΄αστέρια. Τέσσερα ολοκαίνουργια αστέρια κατευθείαν από το εργοστάσιο των νίντζα. Γαμούσε και έδερνε η συμμορία μας.

Μας έδειξε και η τηλεόραση. Μας είπαν «βάνδαλους» και δείχνανε συνέχεια τα αυτοκίνητα χωρίς τ΄αστέρια. Μας άρεσε πολύ αυτή η λέξη και αλλάξαμε όνομα. Παρατήσαμε το «Νίντζα» και γίναμε «οι βάνδαλοι».