ΤΑ ΣΤΑΘΜΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΟΥ

Δεν είχα ξαναδεί βροχή από την ημέρα που έκλεισα το μαγαζί. Την αγαπούσα την βροχή πριν ανοίξω το μαγαζί. Όχι τόσο πολύ τώρα πια. Νόμιζα ότι αυτό το συναίσθημα που μου προκαλούσε η βροχή εκείνο τον καιρό, θα έφευγε έτσι απλά. Όμως όχι. Όταν περνάς κάτι τέτοιο δεν σβήνει έτσι απλά. Πιάνω τον εαυτό μου να ξυπνάω έντρομη τα πρωινά και να σκέφτομαι ότι άργησα να ανοίξω το μαγαζί. Ανοίγω την πόρτα του σπιτιού και παρακαλάω να μην ξανασυναντήσω όλους εκείνους τους φακέλους. Μόλις νυχτώνει τρέχω να ανοίξω τα έξω φώτα του σπιτιού, νομίζοντας ότι είμαι ακόμη στο μαγαζί. Μου λείπει και λιγάκι το μαγαζάκι μου. Ίσως στο μέλλον όταν ξεχάσω τελείως τα άσχημα, να μου λείπει περισσότερο. Είναι νωρίς ακόμη.

Γίνεται ξαφνικά ένα τσαφ και αλλάζει η ζωή σου. Λες και πέρασα μια χρονοδίνη και τηλεμεταφέρθηκα στο ουτοπικό εκείνο σημείο που τα περισσότερα πράγματα είναι σε τάξη, όπως τα είχα ονειρευτεί. Ανθρώπινα. Και αν η ευτυχία είναι μικρές μικρές στιγμές, μάλλον τις ζω μαζεμένες. Είτε ως απόσβεση για όλα αυτά που πέρασαν, είτε για να προετοιμαστώ για τα επόμενα ζόρια. Μπορεί να μην είναι καν ευτυχισμένες στιγμές. Μπορεί να είναι μια μαλακία και μισή. Μπορεί για άλλους, να είναι μια συνηθισμένη κατάσταση ή ρουτίνα ή ακόμα και πηγή δυστυχίας. Ίσως κατέβασα τα standars της ευτυχίας μου. Μ΄αρέσει αυτό.

Όπου να ΄ναι φτάνουν τα φιλαράκια μου για ολονυχτία με επιτραπέζια. Θα κάνω την κουρασμένη, την συγκρατημένα χαρούμενη, την άνεργη αξιολύπητη νοικοκυρά.

Εδώ μέσα όμως, δεν μπορώ να κρυφτώ. Κι ας βρέχει.

P.s. : Αφιερωμένο στο φιλαράκι μου τον Μάνο :

«Why do you think we should suffer in silence.

When a heart is broken there’s nothing to break».

Robbie Williams, Triping.