ΕΓΩ, Η ΚΥΡΙΑ

Είναι πολύ περίεργο αυτό που συμβαίνει όταν είσαι σπίτι. Και όταν λέω σπίτι, δεν εννοώ να τύχει να μείνεις σπίτι, εννοώ να κοπροσκυλιάζεις (το «κοπροσκυλιάζεις» φυσικά απ΄ότι λένε κάτι άλλοι, γιατί σας πληροφορώ ότι έχω άπειρα σοβαρά πράγματα να ασχοληθώ). Κατά έναν περίεργο τρόπο λοιπόν, όλα σε απασχολούν και όλα μεγενθύνονται. Ο κώλος σου, τα νύχια σου, τα μικροπροβλήματά σου, η σκόνη κάτω από τον καναπέ, τα κουτσομπολιά στην Τατιάνα. Αλλά αυτά δεν είναι πράγματα που δεν θα ξεπεράσεις. Λίγο γυμναστικούλα, ένας καλός νυχοκόπτης, λίγος σταρχιδισμός και μια καλή σκούπα τα εξανεμίζουν τουλάχιστον μέχρι την επόμενη το πρωί (εντάξει, η Τατιάνα δεν εξανεμίζεται με τίποτα, το παραδέχομαι).

Το περίεργο λοιπόν είναι οι ανασφάλειες. Αρχίζεις και σκέφτεσαι κάτι κουλά που ούτε πέρναγαν απ΄το κεφάλι σου όσο έτρεχες σαν μαλάκας. Όπως ας πούμε «γιατί δεν μου τηλεφώνησε; Έχει να με πάρει εδώ και ΜΙΑ ολόκληρη ώρα». Ή «τώρα τελευταία δεν μου μιλάει πάρα πολύ» και «δεν νοιώθει την ανάγκη να επικοινωνήσουμε;;;» και άλλα περίεργα που σκέφτομαι πού στο διάολο μου ήρθαν. Βέβαια, δεν πρόκειται ποτέ να γίνω από αυτές τις αξιολύπητες γκόμενες που ικετεύουν για προσοχή. Α, όχι. Θέλεις κύριε να μας πάρεις τηλέφωνο; Καλώς. Αλλιώς δεν πρόκειται με τίποτα να στο δείξουμε.

Καμμιά φορά (μεταξύ μας αυτό) υποτροπιάζω και παίρνω εγώ. Χτυπάει τρεις τέσσερις φορές, το σηκώνει μια τσαπερδόνα και μου λέει όλο νάζι : «είναι σε meeeeting, δεν ξέρω τί ώρα θα τελειώσει». Μπα;;;; Καλά χρυσή μου, σιγά που με ένοιαξε. Ας λύσει το Κυπριακό του και ας αφήσει την γυναικούλα του να πήζει μόνη της. Και τότε είναι που κλείνω σαν κυρία το ακουστικό αφήνοντας ΠΑΝΤΑ μήνυμα να με πάρει, αλλά τονίζω τσαχπίνικα κι εγώ, ότι «σιγά, δεν είναι και κάτι τόοοοσο επείγον».

Μην μας πάρουν και για τίποτα αξιολύπητες γκομενίτσες.

ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΡΕΜΑΛΙΑ!

Το νέο blog έχει υψηλά standards:

Dress code : Black tie & red pants.

Και σκουπίστε τα παπούτσια σας στο χαλάκι.

TRIBUTE TO DSL

Τί γαμάτο που είναι να έχεις dsl. Έχω χαθεί μιλάμε. Εντάξει, κι απ΄τα μπλογκ έχω ψιλοχαθεί αλλά όπου να ΄ναι το σώζω. Τόσα χρόνια άχτι το είχα. Έχω δει άπειρες φωτογραφίες, έχω ανοίξει σε δευτερόλεπτα site που έκαναν ώρες και στο τέλος κόλλαγαν σε κάτι που το λένε «google analytics» (και όποιος τους ξέρει να τους πει ότι πηδιούντα&iota και έχω ανοίξει όοοοολα τα μπλογκ σε tab που τα κάνω refresh όποτε γουστάρω.

Βέβαια, συνέχεια εμφανίζεται ένα γαμοπαραθυράκι κάτω δεξιά που λέει low virtual memory ή κάτι τέτοιο (και που το κλείνω γιατί με νευριάζει), οπότε σύζυγε επειδή με έχεις γράψει τελείως στ΄αρχίδια σου σήμερα, φρόντισέ το μέχρι το βράδι. Πίριοντ. Ναι, ξέρω meeting και χαζομάρες. Και ΄γω έχω πλέον dsl αλλά ούτε το φωνάζω δεξιά αριστερά ούτε θα σ΄αφήσω χωρίς φαγητό. Καθήκοντα είναι αυτά λέμε. Καταλαβαίνετε ότι είναι απίστευτο για μένα που όλη μου τη ζωή είχα μια κακομοιρούλα 56άρα συνδεσούλα τώρα να τσεκάρω συνέχεια αν είμαι offline γιατί μου φαίνεται τελείως κουλό να φορτώνει τόσο γρήγορα μια σελίδα πίτα στις φωτογραφίες.

Να μην πω ότι δεν περιμένω πια πέντε ώρες να τραγουδάει το μόντεμ για να καταφέρει να συνδεθεί και όποτε του καβλώσει να μου εμφανίζει error τάδε, modem failure και ένα σωρό σπαστικά. Είδα πρώτη φορά πώς πραγματικά είναι κάποια μπλογκ που βαριόμουν να περιμένω ν΄ανοίξουν και τα διάβαζα όπως όπως. Κατέβασα καμμιά τριανταριά τραγουδάκια (κύριοι μπάτσοι να σας υπενθυμίσω να μην πιστεύετε λέξη από τις μαλακίες που γράφουμε στα μπλογκ&sigmaf και το επόμενο βήμα είναι να δω κάνα βιντεάκι και κάτι site που τα ΄χω γράψει σε ένα doc για να τα διαβάσω όταν θα είχα dsl.

Κάποιος με είχε πει εξαρτημένη από το ίντερνετ. Πίπες. Τώρα θα δει τί σημαίνει εξάρτηση.