ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ

(και των πεσόντων και άλλων πολλώ&nu

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ερμηνεύσεις τα πράγματα. Η Ιωνία, ο Πόντος, τα Ίμια, ο Οτσαλάν και τώρα ο Ηλιάκης (sic). Έχεις συγκεκριμένα γεγονότα, με τις δυστυχίες τους, τα συμφέροντα, τους συμμάχους, τους εχθρούς, την πατρίδα,τα θύματα.

Η ερώτηση που μου απευθύνουν σε τέτοιες φάσεις είναι πάντα συγκεκριμένη : «Μα δεν θυμάσαι; Γιατί επιλέγεις να ξεχνάς;» Δεν είναι καθόλου θέμα μνήμης σας πληροφορώ. Είναι πώς βλέπω τα γεγονότα αυτά.

Όταν όλοι ωρύονται ότι «το αίμα του Ηλιάκη δεν θα πάει χαμένο, δεν θα τ΄αφήσουμε», ακριβώς αυτό ωρύομαι κι εγώ. Απλά για το δικό μου κεφάλι υπάρχουν εκατομμύρια άλλα πράγματα να κάνω αντί να χύσω νέο αίμα για να ξεπλύνω το παλιό. Έχω κι εγώ προγόνους. Και είμαι υπερήφανη γι΄αυτούς.

Η μόνη διαφορά μας είναι, ότι οι δικοί μου πρόγονοι δεν αγωνίστηκαν για να δείξουν τον δρόμο του θανάτου και του μίσους στους μεταγενέστερους. Και μάλιστα στο όνομά τους.

Οι δικοί μου πρόγονοι θα προτιμούσαν να ξεχαστούν αν καταλάβαιναν ότι χρησιμοποιώντας τα φρικτά που τους συνέβησαν, το μόνο που θέλουν οι νέες γενιές είναι να εκδικηθούν, να μισούν και να φανατιστούν.

Οι δικοί μου πρόγονοι θα έφτυναν την εκκλησία που συμφωνεί σε οτιδήποτε φρικαλέο αρκεί να περιέχει τον όρο «αλλόθρησκοι».

Οι δικοί μου πρόγονοι έχασαν την ζωή τους για να ζω και να σκέφτομαι ελεύθερη.

Οι δικοί μου πρόγονοι ΔΕΝ είναι σαν τους δικούς σας.

Οι δικοί σας πρόγονοι θα σας κρατούν αιώνια δέσμιους σε ένα «ιερό» καθήκον, που απώτερο σκοπό έχει να αποδείξετε στους «εχθρούς» ποιός είναι πιο κακός και ποιός την έχει πιο μεγάλη.

Το δικό μου καθήκον είναι να σας κρατήσω ζωντανούς για μπορείτε ελεύθερα να υποστηρίζετε την άποψή σας μπας και μάθετε από τους προγόνους μου ότι Η ΖΩΗ αξίζει πολύ παραπάνω από πατρίδες, θρησκείες, σημαίες και άλλα καταναλωτικά προιόντα.