SAVOIR…

Αγοράζεις ένα απλό μπλιμπλίκι και έχεις ένα ολόκληρο βιβλίο να διαβάσεις για την χρήση του. Έχω ένα συρτάρι γεμάτο τέτοια, από όλες αυτές τις συσκευές που αγοράζω. Εντάξει, χρήσιμα είναι αλλά το ΄χουμε παραγαμήσει.

Έχουμε πια εγχειρίδια για το κάθε τι στην ζωή μας και πρέπει να τ΄ακολουθούμε κατά γράμμα. «Πώς να μεγαλώσετε το παιδί σας», «πώς να αδυνατίσετε τρώγοντας», «πώς να πετύχει ο γάμος σας», «γιατί δεν πέτυχε ο γάμος σας», «πώς να πετύχει ο δεύτερος γάμος σας», «πόσο μαλακία είναι ο γάμος σας» και άλλα πιο κουλτουρέ πασπαλισμένα με φιλοσοφική χρυσόσκονη τύπου Κοέλιο. Χωρίς εγχειρίδιο δεν κάνουμε τίποτα. Και τώρα, βγήκαν και εγχειρίδια συμπεριφοράς. Τους δώσαμε και σικ ονοματάκι «savoir vivre» και δεν λείπουν από κανένα σπίτι, λέει.

Μόνο που όλο αυτό δεν είναι καθόλου «να ξέρεις να ζεις». Είναι «να ξέρεις να ζεις όπως θέλουμε εμείς». Είναι «είσαι μεγάλος μαλάκας έτσι όπως είσαι και πρέπει οπωσδήποτε να μοιάζουμε». Είναι «άλλαξε αμέσως γιατί επειδή όλοι οι άλλοι μαλάκες θα φέρονται όπως λέμε, σε λίγο θα είσαι σαν την μύγα μες στο γάλα». Και να πεις ότι προορίζονται για τίποτε ιθαγενείς σε καμμιά μαύρη ζούγκλα που θέλεις ντε και καλά να τους εκπολιτίσεις για να τους κλέψεις τα σώβρακα, άντε να το καταπιούμε. Μα είναι δυνατόν να αναφέρεσαι σε όλο τον κόσμο; Πόσο ζόμπι θεωρείς πως είμαστε και θα ακολουθήσουμε όλοι τους ίδιους ηλίθιους κανόνες; Πώς να τρώμε, πώς να μιλάμε, πώς είναι σωστό να φερόμαστε.

Λες και είμαστε τίποτε ρομποτάκια που πρέπει κάποιος να μας προγραμματίσει απ΄την αρχή. Αν και από την απήχηση, προφανώς όλα τα παραπάνω ισχύουν. Σε καλούν σε ένα ρημαδοτραπέζι και πρέπει να έχεις προβάρει τί λέξεις ακριβώς θα πεις στην οικοδέσποινα, τί δώρο θα της πας, ποιά πηρούνια θα χρησιμοποιήσεις, πώς θα φας την κάθε μπουκιά και πόσο θα γελάσεις. Και μετά αν περάσεις καλά μετά από όλο αυτό το μαρτύριο, έλα να με χέσεις. Καλύτερα κάτσε σπίτι σου να μάθεις όλο το Α στο λεξικό του Μπαμπινιώτη παρά όλους αυτούς τους κανόνες.

Άσε που όλοι λένε τα ίδια. «Θα μου περάσεις το αλάτι;» Μιλάμε, όταν ξεστόμιζα τέτοιες μαλακίες στο μάθημα των αγγλικών, η καθηγήτρια με πετούσε όξω απ΄την τάξη με κλωτσιές. Και τώρα έγινε και τρέντι η μετάφραση από αγγλικά σε ελληνικά. Όοοοχι, δεν είναι σωστό να πεις «δώσε το αλάτι ρε μάστορα», όχι. Πρέπει να το πεις όπως ο αστοιχείωτος το μετάφρασε στο βιβλίο, από «pass me the salt» σε «πέρασέ μου το αλάτι». Για να δείξεις φυσικά ότι το διάβασες το ρημάδι.

Εγώ πάντως την επόμενη φορά που θα πάω σε τέτοιο τραπέζι με κολλημένους σε κανόνες εγγλέζουρες, θα τα πω τα πράγματα όπως θέλουν να τ΄ακούσουν. Στα ελληνικά, φυσικά. Θα ζητήσω το εθνικό γλυκό της Αγγλίας. Είναι λέει της μόδας στα savoir vivre. Το spotted dick ντε. Αλλά θα είμαι μέσα στα savoir. Μετάφραση στα ελληνικά δε θέτε; Θα το ζητήσω «σπιλωτό μπούτσο».

Κι ας τολμήσει να μου μιλήσει κάνας μαλάκας απ΄αυτούς που περνάνε αλάτια.

Στα διάλα!