ΜΑΖΙ

(No fucking way!!!)

Πάντα ονειρευόμουν το – πριγκηπόπουλο – πάνω - στ΄άλογο να είναι ίδιο με εμένα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά έτσι το είχα καταλάβει από άλλα ζευγάρια. Να του αρέσουν τα ίδια πράγματα, τα ίδια φαγητά, τα ίδια βιβλία, οι ίδιες μουσικές. Και όπως ήταν φυσικό, ολόκληρο το σύμπαν συνομώτησε και μου ΄φερε το ανάποδό μου. Μα ακριβώς όμως. Και χωρίς άλογο – κάνω πως το προσπερνάω ακριβώς αυτό.

Η μουσική μου για κείνον είναι «αγριάδα» (χεχε epic metal rulez), η μουσική του για μένα είναι «αν το βίντεοκλιπ είναι flesh κάνουμε και τούμπες». Τα αναγνώσματά του είναι Ιστορίες, εικονογραφημένα, πόλεμοι και γενικώς σπαθόλουρα, τα δικά μου οτιδήποτε δεν περιέχει τα προηγούμενα (εκτός από βαβέλ και παραπέντε). Ακόμα και στο φαγητό μου τη σπάει. Απ΄το κοτόπουλο εκείνος θα φάει μόνο στήθος και εγώ μόνο μπούτι. Σπάνια βλέπουμε ταινίες μαζί.

Δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να μας αρέσουν οι ίδιες ταινίες, εκτός από σπανιότατες εξαιρέσεις που φυσικά πρέπει να έχουν έστω κι έναν πήδουλο. Για να πάρουμε οικογενειακό παγωτό πρέπει να σιγουρευτούμε ότι δεν είναι μία γεύση. Εγώ θέλω την σοκολάτα μου μόνο και εκείνος την βανίλια του μόνο. Μάλιστα εκεί που ενώνονται, τα χωρίζουμε με το μαχαίρι γιατί είναι αδύνατον να δοκιμάσω βανίλια ή να δοκιμάσει σοκολάτα. Στο μόνο που ταιριάζουμε είναι το γάλα. Δεν μπαίνει στο σπίτι μας αυτό το σιχαμερό πράγμα. Κι αν μπει αναγκαστικά (γαμώ το φραπόγαλό σας γαμώ), το πιάνουμε κλείνοντας την μύτη και το πετάμε αμέσως μετά την χρήση. Πάλι καλά. Το σύμπαν θα ξεχάστηκε στο γάλα. Αν φυσικά ξεχάσω κι εγώ το γεγονός ότι έχω κολλημένους στο στήθος δύο γαλακτοφόρους αδένες και κάποια στιγμή στο μέλλον θα ξερνάω με τον ίδιο μου τον εαυτό.

Το θέμα βέβαια, δεν είναι καθόλου οι διαφορές μας. Είναι το απίστευτο κουλό που βγαίνει μέσα από αυτές. Ο καθένας μας είναι τελείως άσχετος με τα ενδιαφέροντα του άλλου. Και τελικά δεν με νοιάζει μία. Ας πούμε, στις κυριακάτικες εφημερίδες εκείνος θα διαβάσει τα πολιτικά, τα αθλητικά και τα οικονομικά και εγώ τα πολιτιστικά και τα κουτσομπολίστικα.

Το ρεζουμέ είναι λιγάκι περίεργο. Δεν γουστάρουμε να κάνουμε – πράγματα - μαζί. Η καλύτερή μου είναι όταν πάει γήπεδο και η καλύτερή του όταν πήγαινα σε διάφορα μαθήματα (εντάξει, κοπτική ραπτική ήταν αλλά δεν το λέμε παραέξ&omega ή όταν πάω σε φίλες. Θέλω να πω, πως δεν είναι απαραίτητο να έχουμε κοινά ενδιαφέροντα και κοινές ασχολίες. Κάποτε αυτό με απασχολούσε πολύ. Εκτός δηλαδή απ΄τα ευνόητα ήθελα να κάνουμε κι άλλα πράγματα μαζί.

Έβλεπα άλλα ζευγάρια που πήγαιναν παρέα σε μαθήματα χορού ή σε αθλήματα και ψιλοζήλευα. Και άρχισα τις εκπτώσεις. Μέχρι και γήπεδο πήγα. Καλό ήταν αρκεί να μην παρακολουθούσες ποδόσφαιρο. Εκείνος αρνήθηκε όμως να μάθει κοπτική – ραπτική. Το γουρούνι. Μπαστακωνόμουν στις αθλητικές συζητήσεις και ας μην καταλάβαινα γρι. Μουρμούραγα όταν κόλλαγε στον υπολογιστή και δεν κάναμε – κάτι – μαζί, άσχετα αν δεν ήξερα τί. Μετά μου πήρε δικό μου πισί και σταμάτησα να μουρμουράω. Μετά βαρέθηκα να ζητάω πράγματα που ουσιαστικά δεν ήθελα. Γιατί έτσι είχα χρόνο να κάνω αυτά που ήθελα.

Και τώρα συνειδητοποιώ πως με βολεύει που δεν ταιριάζουμε. Στο κάτω – κάτω δεν μου παίρνει τα βιβλία μου, δεν μου χαλάει τα cd μου, μπορώ να δω ταινίες που θα διαλέξω μόνη μου, δεν είμαι υποχρεωμένη να κάτσω να δω ποδόσφαιρο και δεν μου τρώει το παγωτό μου.

Και πείτε σας παρακαλώ στις Σταχτοπούτες (και στις μεταΣταχτοπούτες – aka cosmogirls) ότι είναι ηλίθιες.

ΑΣΤΡΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΩΡΑ

Είναι ρε γαμώτο κάτι κωλόφαρδοι που έχουν σούπερ δυνάμεις. Σου λένε βέβαια για παρηγοριά ότι μπορείς με εξάσκηση να τα καταφέρεις κι εσύ, αλλά τζίφος. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι είναι πολυταξιδεμένοι. Όποτε γουστάρουν τηλεμεταφέρονται οπουδήποτε και ούτε εισιτήρια, ούτε ναυτίες (ούτε κινέζικα βραχιολάκια – ούτε δραμαμίνες κλαψ), ούτε ένα κάρο λεφτά. Και δεν φτάνει η απίστευτη κωλοφαρδία τους, αλλά μπορούν να πάνε κι όξω απ΄τη γη.

Τα ΄χουν γυρίσει όλα. Σείριους, Ανδρομέδες, Άρηδες και ότι πιο εξωτικό μπορείτε να φανταστείτε. Πάνε, κάνουν την βολτούλα τους, τα ψιλολένε με κάτι νοημοσύνες που δεν έχει δείξει το χόλυγουντ (γαμάουα δηλαδή) και γυρνάνε να μας κάνουν φιγούρα. Τους ρωτάς πώς τα κατάφεραν και αρχίζουν τις θεωρητικούρες για τον διαλογισμό. Ξάπλωσε στο κρεβάτι σου, άδειασε το κεφάλι σου, εστίασε στο πόμολο (… και αν δεν σε πάρει ο ύπνος να με χέσει&sigmaf και νοιώσε το σύμπαν να σε διαπερνά.

Γενικά με τις οδηγίες ποτέ δεν αντιμετώπιζα πρόβλημα εκτός αν μιλάμε για μαγειρική. Αλλά αυτές τις οδηγίες δεν τις κατάλαβα. Άντε να ξαπλώσω στο κρεβάτι, το κεφάλι πώς το αδειάζεις; Σου λέει, να μην σκέφτεσαι τίποτε. Άντε να το προσπαθήσω. Το «δεν σκέφτομαι τίποτε τώρα» δεν σημαίνει ότι τώρα σκέφτομαι ότι δεν σκέφτομαι τίποτα; Και όταν προσπαθώ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα πάλι δεν σκέφτομαι και μάλιστα πολύ; Τεσπα, ας μην κάνουμε και τους δύσκολους.

Σου λέει, εστίασε στο πόμολο. Ωραία κοιτάω το πόμολο, σκέφτομαι ότι δεν σκέφτομαι τίποτα που μάλλον σημαίνει ότι δεν σκέφτομαι τίποτα και περιμένω το σύμπαν να με διαπεράσει. Άφαντο. Λέω, δεν μπορεί όπου να ΄ναι έρχεται. Ψιλονοιώθω μια ανατριχίλα και τότε θυμάμαι ότι άφησα το παράθυρο ανοιχτό. Αμέσως ξε-εστιάζω από το πόμολο, γεμίζει το κεφάλι μου σκέψη, κρυώνω και λιγάκι και πάει το ταξιδάκι. Άντε φτου κι απ΄την αρχή μέχρι να ξανακολλήσω στο σημείο με το σύμπαν που όπου να ΄ναι θα περάσει.

Μ’αυτά και μ΄αυτά το σύμπαν με έφτυσε, με πήρε ο ύπνος και πάει η μέρα. Και δεν πήγα και ταξίδι. Τελικά είναι μεγάλη μαλακία να κάνεις την νοικοκυρά.

[Στις έξι ραντεβού στον οδοντίατρο. Και με απείλησε ότι θα χρειαστεί να ξαναπάω. Τρία χρόνια ήταν αυτά. Ψάχνω από το πρωί να βρω ασκήσεις διαλογισμού. Να καταφέρω μια αστρική προβολή στον Σείριο μέχρι τις εφτά το απόγευμα. Ή μια ύπνωση. Κάτι τέλος πάντων που δεν θα σταματήσει να έχει επήρρεια την στιγμή στην πόρτα του ιατρείου που θα μυρίσω το γαρυφαλέλαιο. Η χειρότερή μου. Με το που το μυρίζω θέλω να βάλω τις φωνές.]

Πάω να προσπαθήσω πάλι. Αν αδειάσω ικανοποιητικά το κεφάλι μου, αύριο θα έχω ταξιδιωτικό ποστ με τρέντι εστιατόρια, φτηνά ξενοδοχεία και πού να διασκεδάσεις - τί να μην χάσεις (sic) από το αστρικό σου ταξίδι.

Plus, συνέντευξη με οντότητα.