CRACKERS

Τί θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Η πιο σιχαμένη ερώτηση που έχω ακούσει ποτέ. Σε ένα πιτσιρίκι θα προκαλέσει αφορμή για μίμηση προτύπων, ηλίθιων στερεοτύπων και ποιηματάκια του τύπου «η μαμά θέλει να γίνω γιατρός και ο μπαμπάς δικηγόρος». Σε έναν έφηβο θα προκαλέσει τρελλό άγχος και σε έναν ενήλικο στάνταρ αυτοκτονία. Πρέπει όλοι κάτι να γίνουμε, κάτι που να είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό ή να αποτελείται από δυό τρεις ψαρωτικές λέξεις για να την βγάζουμε καθαρή.

Πρέπει να έχουμε στόχους, τίτλους και σκοπούς. Το να ψάχνεσαι είναι απαράδεκτο ή τουλάχιστον δεν το λες. Όταν με ρωτούν τί δουλειά κάνω, λέω τίποτα. Μετά, λιγάκι απογοητευμένοι και για να προχωρήσει η συζήτηση, με ρωτούν τί σπούδασα. Τους απαντώ «κολοκυθοκορφάδες» - η αγαπημένη λέξη του μπαμπά μου –και τους ξενερώνω. Τελείως αμήχανοι αμέσως μετά, με ρωτούν αν πήγα σχολείο. Τους απαντώ ότι πήγα αλλά δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Όλα αυτά αν δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη για κουβέντα.

Είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος για να σταματήσει κάποιος να ασχολείται μαζί σου. Γιατί είναι πολύ περίεργα τα πράγματα πλέον. Είμαστε οι δουλειές μας. Είμαστε οι καριέρες μας. Λες και όταν δεν δουλεύεις δεν υπάρχει τίποτε άλλο να συζητήσεις. Λες και αν δεν έχεις μια συγκεκριμένη καριέρα δεν είσαι άνθρωπος, δεν έχεις ιδέες, δεν έχεις πράγματα να πεις.

Πρόσφατα έπεσα πάνω σε μια τέτοια παρέα. Ως τώρα δεν χρειαζόταν να μου κάνουν πολλές ερωτήσεις. Μόλις άκουγαν «ψιλικατζού» άλλοι γέλαγαν νομίζοντας ότι κάνω πλάκα και άλλοι αντιδρούσαν λες και με ρώτησαν μια ερώτηση που δεν έπρεπε να κάνουν. Κάποιος βλάκας μια φορά, μου είχε ζητήσει και συγνώμη που ρώτησε. Το σίγουρο σε αυτές τις καταστάσεις, ήταν ότι δεν θα μου ξαναέδινε κανείς τον λόγο. Ανακούφιση.

Άρχιζε τότε λοιπόν η συζήτηση – cracker. Έτσι την λέω. Είναι ένα είδος άτυπου διαγωνισμού που όλοι πετάνε αγγλικές λέξεις ή ακρωνύμια σε σχέση με την ιδιότητά τους και οι υπόλοιποι είτε προσπαθούν να βρουν το crack είτε κάνουν πως κατάλαβαν και ψάχνουν για δυσκολότερες. Μόνο που απαγορεύεται να γελάσεις και αν δεν τα καταφέρεις πρέπει να τους πεις ότι θυμήθηκες ένα σόκιν ανέκδοτο. Αποκλείεται να σε βάλουν να τους το πεις, οπότε και πάλι σε αφήνουν στην ησυχία σου.

Οι ώρες περνούσαν πολύ δύσκολα – περισσότερο για τους crackers – μέχρι που ήρθε η στιγμή που όλοι εξάντλησαν τα περί επαγγελματικών. Έστριψα ένα τσιγάρο και περίμενα όλο αγωνία να χωθώ σε μια αληθινή συζήτηση. Και έπεσε το πρώτο μεγάλο θέμα. Well, βασικά ήταν και το τελευταίο. «Πρέπει να φύγω, αύριο έχω brain storm στις 7», «ναι κι εγώ. Έχω flight στις δέκα». Οκ, είπαν όλοι. Θα κατάλαβαν πόσο σπουδαίο ήταν αυτό. Οκ είπα κι εγώ «έχω να βάλω τους γίγαντες στο νερό». Κάποιοι με χτύπησαν συμπονετικά στον ώμο, κάποιοι μου πρότειναν το χέρι για χειραψία.

Έτσι χαιρετάνε οι crackers μετά από μια μεγαλειώδη αναμέτρηση επαγγελματικής σταδιοδρομίας. Οι παρέες αυτές δεν είναι σταθερές. Δεν έχει νόημα να ξαναβγείς με κάποιον που ξέρει πια τί κάνεις και πόσο σπουδαίος είσαι. Εκτός αν είναι καλύτερος από σένα και θέλεις να δώσεις άλλο ένα ματς. Και εννοείται δεν θα τους ξαναδώ. Από την στιγμή που δεν σου αρέσει το cracking δεν υπάρχεις γι΄αυτούς.

Η επόμενη έξοδός τους θα είναι με άλλους ομοίους τους. Έμαθα ότι έχουν έναν πολύ δύσκολο στόχο να επιτύχουν. Πρέπει στο πολύ σύντομο διάστημα της επίγειας ζωής τους να προλάβουν να πουν σε όσο περισσότερους γίνεται όσες περισσότερες δύσκολες λέξεις μπορέσουν. Μετά πάνε στάνταρ στον Παράδεισο.

p.s. (αυτό σημαίνει περιστερόγραφο αν δεν είσαι cracker) : Δεν φτάνει που γιορτάζει η μισή Ελλάδα και πρέπει να τρέχω σαν μαλάκας μέρα που ΄ναι, βάλανε οι μαλάκες και την eurovision. Να πήζεις και να έχεις και την υστέρω να τσιρίζει παρέα με το σόι. Λυπηθήτε με.

p.s.2 (περιστερόγραφο νάμπερ του): Γιαγιούλα πολύχρονη. Είσαι τρέλλα!!!!

Ο ΨΕΥΤΗΣ ΝΑΥΑΓΟΣ

Το σενάριο με το νησί και τον ναυαγό ήταν πάντα η χειρότερή μου. Δεν έδινα με τίποτα απάντηση στα τρία πράγματα που θα έπαιρνα μαζί μου. Με τίποτα όμως.

Εντάξει, άμα με πίεζαν έπαιρνα το κουλτουρέ ύφος και έλεγα τα βιβλία μου – την μουσική μου – και τον σύντροφό μου (sic). Όλοι συμφωνούσαν κατευχαριστημένοι. Μόνο εγώ με μούτζωνα για την πίπα που είπα.

Μιλάμε, φαντάσου να είσαι μοναδικός ναυαγός σε ένα νησί και να είσαι τόσο πολύ μαλάκας ώστε να πάρεις τέτοιες αηδίες μαζί σου. Και να θέλεις να ταλαιπωρήσεις και τον σύντροφό σου. Αλλά προφανώς είναι από τις ερωτήσεις που πρέπει να κάνεις και λίγο επίδειξη, να δείξεις ότι διαβάζεις ή ότι ακούς μουσική ή ότι αγαπάς.

Ναι ρε βλάκα, άντε και τα κάνεις όλα αυτά αλλά επέτρεψέ μου : άμα σου κάτσει μια κουφάλα και αρχίσει πονόδοντος πόσο μπορεί να σε βοηθήσει ο σύντροφός σου; Το πολύ πολύ να σου δέσει ένα βιβλίο στο λαιμό και να σε στείλει άπατο για να μην του ζαλίζεις το κεφάλι (τ΄αρχίδια ήθελα να πω, αλλά κρατήθηκα).

<>Άσε που εμείς οι γυναίκες είμαστε διπλά υποκρίτριες.Πού πας χρυσή μου χωρίς ξυραφάκι, χωρίς αποτριχωτική, χωρίς αντιηλιακή, χωρίς ταμπόν, χωρίς κονσίλερ; Μεταξύ κατεργαρέων κορίτσια, ειλικρίνεια. Τουλάχιστον πάρτε τα υπόλοιπα και αφήστε τον σύντροφο εκεί που είναι. Να του μείνει η καλή ανάμνηση. Όχι η άλλη με την μαύρη ρίζα στο γόνατο και την τρίχα στην μασχάλη πλεξούδα.

<>Ρε γαμώτο, γιατί όλες οι απαντήσεις μας πρέπει να είναι καθωσπρέπει; Γιατί για μία μόνο φορά να μην πούμε τα πράγματα όπως έχουν; Εγώ πάντως αν βουλιάξει το ρημαδοκάραβο και μπορώ να διαλέξω τρία πράγματα θα είναι ως εξής : Μια βαλίτσα να χώσω όλα τα καλλυντικά, άπειρα παυσίπονα και ένα φουσκωτό.

<>Αλλιώς δεν ναυαγώ. Πάει και τελειώσε.