ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ

Τα μάτια μου τσούζουν απ΄τον πονοκέφαλο. Δύο ασπιρίνες σε συνδυασμό με τον τρίτο δυνατό καφέ και παγωμένες κομπρέσες δεν έχουν κάνει τίποτε. Πριν κάποια χρόνια το θεράπευα διαφορετικά. Τηλεφωνούσα στην μητέρα μου και με ξεμάτιαζε. Ακόμη και την γιαγιά μου είχα ξυπνήσει ένα βράδι για να το κάνει. Έλεγαν τα «μυστικά» λόγια και μετά από μία – δύο – τρεις, το πολύ τέσσερις ώρες ήμουν περδίκι. Αφού φυσικά πριν το ξεμάτιασμα είχα πιει τις ασπιρίνες μου και είχα αποφασίσει ότι δεν θα κάνουν τίποτε. Όταν τελείωναν την τελετουργία με έφτυναν τηλεφωνικώς και μου έλεγαν να κουνηθώ. Αν τύχαινε και ήμουν στο γραφείο, πήγαινα και κουνιόμουν στην τουαλέττα.

Πριν πολλά χρόνια έκανα και άλλα πράγματα που κάνει ο υπόλοιπος κόσμος. Έκανα προσευχή κάθε βράδι, είχα και μια συλλογή από μερικές σπάνιες εικόνες αγίων που μου χάριζαν πελάτισσες απ΄όλη την Ελλάδα. Μια φορά, μια πελάτισσα από την Πάτμο μου έφερε μία εικόνα χειροποίητη που την έκλεψε από τον παππού της που ήταν μοναχός σε ένα μοναστήρι. Έφτιαχνε μόνο εφτά τέτοιες εικόνες τον χρόνο, ειδικά διαβασμένες, θαυματουργές και κάτι άλλα που δεν τα συγκράτησα.

Πριν πολλά χρόνια βάφτισα ένα μωρό που λατρεύω και έφερα σπίτι μου έναν παπά για αγιασμό που μου έκανε κύρηγμα μην τυχόν και κάνω παρέα με παλιοημερολογίτες. Δεν ήξερα τί ήταν οι παλιοημερολογίτες αλλά δεν του το ΄πα. Μετά που έμαθα, δεν μου φάνηκαν καθόλου σατανάδες που θέλουν να μου κλέψουν την ψυχή. Όλα αυτά λειτουργούσαν μια χαρά. Οι περισσότερες ευχές μου πραγματοποιούνταν, οι προσευχές μου με προστάτευαν, το μάτιασμα έφευγε.

Κάποια στιγμή πατήθηκε ένα άσχημο κουμπί στην ζωή μου. Ένα κουμπί που τα έφερε όλα τούμπα. Και τότε άρχισα και παρατηρούσα καλύτερα τα πράγματα γύρω μου. Διαπίστωνα ότι όλα αυτά που έκανα ήταν περισσότερο μηχανικά παρά ανάγκη ή πίστη. Ότι συνέχιζα παθητικά όλα αυτά που είχα μάθει χωρίς ποτέ να αναρρωτηθώ γιατί. Όταν κάτι «λειτουργεί» ποτέ δεν σε νοιάζει ο τρόπος.

Όταν κάτι πάει λάθος αρχίζει το ψάξιμο. Ανακάλυψα ότι το ξεμάτιασμα δεν είχε πάντα αποτέλεσμα. Ειδικά αν δεν είχα καταπιεί ασπιρίνες. Ότι οι προσευχές μου με αποσπούσαν από την λογική. Ήθελα όση περισσότερη λογική γινόταν. Ήθελα λύσεις και γνώσεις. Ήθελα αποτέλεσμα συνδεδεμένο με τα αίτια και όχι αόριστα αφημένο σε λέξεις όπως «πίστη», «ελπίδα», «αισιοδοξία».

Ήθελα πειράματα που θα έφερναν ΚΑΘΕ φορά αποτέλεσμα και όχι όποτε ήμουν εντάξει στα «ιερά» καθήκοντά μου και αν ήταν ανοιχτοί οι ουρανοί. Ήθελα η ζωή μου να μην είναι ένας διαρκής αγώνας για να καταλήξω παρέα με αγγέλους στον παράδεισο. Ήθελα να ζήσω όπως όριζε ο δικός μου εγκέφαλος, η δική μου λογική, η δική μου αισθητική, η δική μου καρδιά. Όχι όπως μου είχε ορίσει ένας γέρος σε μια πήλινη πλάκα πάνω σε ένα βουνό με δέκα φράσεις πολλούς αιώνες πριν.

Η ζωή μου ήθελα να είναι πλημμυρισμένη από πειράματα, από λάθη και αμαρτίες. Ανθρώπινα πράγματα και όχι ιερά, όσια και αναμάρτητα. Η αμαρτία είχε περισσότερη σοφία να μου δώσει από όλη την αυτοσυγκράτηση του κόσμου. Η τριβή με το κατώτερο είναι σπουδαίο πράγμα αν του δώσεις σημασία και αν το λάβεις υπ΄όψιν. Αρκεί να σκύψεις να το δεις. Αρκεί να μην κυνηγάς αιώνια το τέλειο, φορώντας παρωπίδες στο φθαρτό. Τότε ακριβώς ήταν που αγάπησα τις αμαρτίες μου και την λογική μου. Αυτή που είχα.

Και τότε ήταν που έκανα συνειδητά λάθη. Ξανά και ξανά. Όχι αληθινά λάθη. Ψεύτικα. Αυτά που είχαν φτιάξει για να με τρομάξουν. Τότε ακριβώς έμαθα ποιά ήταν τα πραγματικά λάθη μου. Αυτά δεν θα τα δεις ποτέ μέσα σε «ιερές» εντολές. Και τα ξεφορτώθηκα.

Είμαι ανάποδη, το ξέρω. Άλλοι γίνονται πιστοί στα δύσκολα. Όταν δεν έχεις λύσεις περιμένεις το θείο, το μαγικό, το θαύμα. Εγώ όχι. Δεν θέλω άλλο σκοτάδι.

Προτιμώ την στατιστική.