ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

Μετά από δύωρη πολιτική κουβεντούλα και αφού επιβεβαιώθηκε ότι είμαι μια αθώα χίπισα με καθόλου ιστορικές, πολιτικές και διπλωματικές γνώσεις (και καμμία όρεξη για τέτοιες γνώσεις εδώ που τα λέμ&epsilon το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Προφανώς έχω μια επικίνδυνα αθώα άποψη για τόσο σοβαρά θέματα και απλουστεύω μέχρι μαλακίας πράγματα που είναι (και μάλλον πρέπει να είνα&iota πολύπλοκα.

Αν όμως δεν απλουστεύσω, αν δεν τα κάνω όλα λίμπα, δεν μπορώ να χτίσω πάνω τους ούτε ένα λιθαράκι γνώσης. Γι΄αυτό πάντα ξεκινάω απ΄τα χαζά. Έτσι λοιπόν, (επειδή όπως λέει και ο μπαμπάς μου σκάω γάιδαρο απ΄την φτέρνα), εγώ επιμένω να απλουστεύω και να ρωτάω:

Ως πολίτης επιτρέπεται να σιχαίνομαι την εκκλησία, ως πολιτικός όχι; Ως πολίτης επιτρέπεται να θεωρώ ανούσιες τις εθνικές επετείους ή να μην τις γιορτάζω, ως πολιτικός όχι;

Ως πολίτης επιτρέπεται να μην βλέπω το μέλλον μέσα από το πρίσμα του παρελθόντος, ως πολιτικός όχι;

Ως πολίτης επιτρέπεται να μην μισώ άλλους λαούς παρά μόνο πολιτικές, ως πολιτικός όχι; Μήπως είναι προκαθορισμένα τα στεγανά των πολιτικών ούτως ώστε ποτέ να μην τους αφήσουμε να είναι και πολίτες;

Μήπως ένας πολιτικός παύει να είναι ελεύθερος εξ ορισμού;

Μήπως πραγματικά δεν θέλουμε να έχουμε αληθινούς πολιτικούς;

Κι αν πραγματικά υπάρχουν πολίτες – πολιτικοί πού είναι;

Κρύβονται μην τους πάρουμε χαμπάρι και βγάζουμε τους σκέτους πολιτικούς στην τηλεόραση;

P.S. Κωστή μου, η Αμερική κάνει τα πάντα για να σε κρατήσει εκεί. Είστε έντεκα εκατομμύρια και η δημοτικότητα του προέδρου επιβάλλει να πάψετε να κάνετε τα φαντάσματα. Τουλάχιστον θα μπορείς να ξαναδείς την πατρίδα σου.

Έμαθα και ένα ευχάριστο σήμερα.