ΟΙ ΕΝΟΧΕΣ

(ως όπλ&omicron

Η άποψη μου για τις ενοχές όταν μου τις προκαλούν άλλοι, είναι ότι αποτελούν ένα σημαντικότατο όπλο εναντίον μου. Από όπου κι αν προέρχονται, τις αντιμετωπίζω πολύ πολύ αρνητικά γιατί συνήθως πίσω τους κρύβονται οι πιο απαράδεκτοι σκοποί των πιο σιχαμερών ή πιο αθώων μυαλών του κόσμου. Ίσως το εξέφρασα βέβαια λίγο τραβηγμένα προσπαθώντας να εκφράσω το πόσο πολύ έχω βασανιστεί από δαύτες μέχρι να τις ξεφορτωθώ για τα καλά.

Όταν ας πούμε είσαι δεκάξι και η μάνα σου μετά από σχετική ανάκριση σε γεμίζει τύψεις του τύπου : «στο τιμόνι που κρατάει ο πατέρας σου, ορκίσου μου ότι δεν θα κάνεις τίποτα μέχρι να παντρευτείς», κι εσύ ξέρεις τον ξενοδόχο με το μικρό του όνομα ε, δεν είναι και πολύ εύκολα τα πράγματα. Και είσαι μόνο δεκάξι. Άπειρα ξενύχτα, κόμπος στο στήθος για μήνες και αποξένωση στο παιδικό δωμάτιο παρακαλώντας αυτό το «τιμόνι που κρατάει ο πατέρας σου» να μην του φέρει ατύχημα γιατί σίγουρα θα φταις εσύ. Μόνο και μόνο επειδή κάνεις σεξ με το αγόρι που είσαι ερωτευμένη σαν τρελλή. Σταματάς να τους κοιτάς στα μάτια και μετά αλυσίδα.

Ή θα το πάρεις κατάκαρδα και θα το ρίξεις σε προσευχές, τάματα και αγαμία ή θα σκεφτείς λογικά (ελπίζω να μην βασανιστείς όσο εγώ) και θα αποφασίσεις ότι η ζωή είναι δική σου και ότι η αξιοπρέπειά σου δεν είναι αναλογική με την ηλικία που πρωτοπηδήχτηκες.

Αλλάζει βέβαια εντελώς η κοσμοθεωρία σου αν καταφέρεις και απαγκιστρωθείς από τέτοια διλλήματα. Φτιάχνεις τα δικά σου σοβαρά από τα «σοβαρά» που έχει επιβάλλει η παράδοση, η θρησκεία και ένα σωρό άλλοι με ανώτερο σκοπό να χάσεις αυτά που πραγματικά σε ενδιαφέρουν. Δεν ξέρω αν τα δικά μου «σοβαρά» συμπίπτουν με του υπόλοιπου κόσμου, όμως τα ΄χω ξεγυμνώσει από «πρέπει» άλλων. Έχω και δικά μου πια. Και εκεί τα βρίσκω μπαστούνια με τους γύρω μου. Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο σημαντικές οι ενοχές για τους άλλους. Ίσως έτσι έμαθαν.

Είναι ο πιο οικείος κώδικας επικοινωνίας για έναν άνθρωπο, αν μεγάλωσε έτσι. Παράπονα από παντού, ενοχές για το παραμικρό, σκληρά όπλα εναντίον μου. Αποφεύγω συστηματικά πλέον αγαπημένους μου φίλους για να γλιτώσω τον πυροβολισμό «γιατί δεν με πήρες τηλέφωνο;», «γιατί δεν ήρθες στην γιορτή μου;», «μας ξεχνάς, δεν μας αγαπάς πια». Ο κόσμος σου να γκρεμίζεται και να πρέπει να είσαι πιο τυπική, πιο κοινωνική, πιο «πρέπει». Να έχεις ημερολόγιο και να κάνεις τα τηλέφωνά σου, τις επισκέψεις σου.

Ουφ, κουράστηκα. Αναλλώνομαι πια σε χαζές δικαιολογίες για να προχωρήσουμε την κουβέντα, μπας και προλάβω να πω επιτέλους την ουσία : «μου έλειψες πολύ και είπα να σε ακούσω λιγάκι – είσαι καλά;»