ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Μάιος 14, 2006
Ποτέ δεν μου άρεσε το μάθημα της Ιστορίας. Ίσως επειδή έχω γενικότερα πρόβλημα με πράγματα που θέλουν μνήμη και επεξεργαστή άνω του μετρίου. Αυτά που συγκρατούσα μόνο ήταν περιστατικά κοσμογονικά που είναι αδύνατον να αφήσεις να ξεχαστούν. Παράδειγμα, ο Καποδίστριας με τις πατάτες. Μέγας ευεργέτης. Ή ιστορικές τοποθεσίες που είχα φροντίσει να τις αποστηθίσω σαν ποίημα και μου μείνανε : «Εσκί Σεχίρ Κιουτάχεια Αφιόν Καραχισάρ – δεν γουστάρω χίστορι, της θειάς σας το σερβάν». Αρκεί να θυμόμουν να μην έγραφα ολόκληρα τα ποιήματά μου στα διαγωνίσματα.
Η χειρότερή μου ήταν οι τοποθεσίες και τα ονόματα. Σαν να είσαι μάγειρας και η χειρότερή σου να είναι το μαγείρεμα. Με τίποτα δεν υπήρχε περίπτωση να μην τα κάνω σκατά. Μια άλωση της Πόλης θυμάμαι και τον χρυσό αιώνα του Περικλέους. Πάλι καλά που δεν με είχαν ρωτήσει για τον αργυρό και τον χάλκινο. Αλλά ήταν και τόσο σιχαμένα τα βιβλία της ιστορίας που δεν σε τραβούσαν καθόλου. Όπως και οι καθηγητές. Λες και είχαν συννενοηθεί όλους τους άχρωμους, άγευστους, αγέλαστους και ξενέρωτους ανθρώπους να τους κάνουν καθηγητές ιστορίας.
Αν δηλαδή έβγαινε νόμος να κάνουν οι Γαλλικούδες ιστορία, εγώ τώρα θα ήμουν αστέρι. Γιατί το μάθημα της ιστορίας θέλει το πιπεράκι του, θέλει το κουτσομπολιό του, θέλει να ασχολείσαι λιγάκι με τα κοσμικά ή έστω την μόδα. Αν για παράδειγμα κάποιος μου έλεγε ότι η τάδε Βασίλισσα της Αγγλίας δεν έκανε ποτέ μπιντέ και πηδιόταν για όλη της την θητεία από τότε μέχρι τότε με το αγαπημένο της άλογο, δεν θα υπήρχε καμμία μα καμμία περίπτωση να το ξεχάσω.
Στην Τρίτη Λυκείου ήμουν υποχρεωμένη να αποστηθίσω κάτι συνθήκες για τις Πανελλήνιες. Μαζεύονταν όλοι οι μαλάκες όλη την ώρα, κάποιες συγκεκριμένες ημερομηνίες στου διαόλου την κάλτσα και άρχιζαν τ’ αλισβερίσια. Η Πολωνία έπαιρνε πίπες στην Γερμανία που έχυνε με την Ρωσσία που γυάλιζε τον κώλο της Πρωσίας και όλοι μαζί γαμούσαν την Ελλάδα. Ναι, πάντα αυτό ήταν το ηθικό δίδαγμα των συνθηκών. Όλοι κυνηγούσαν τον κώλο μας.
Κάπως έτσι τα μετέφραζα μπας και τα καταλάβω καλύτερα. Θα έφταιγαν και οι εφηβικές ορμές και βρήκα να ξεσπάσω στην Ιστορία. Βέβαια όταν γράφαμε διαγωνίσματα έβαζα και λίγο έρωτα στα γαμήσια για να γουστάρει η καθηγήτρια. Και γούσταρε η ηλίθια. Αγάμητη γαρ. Μιλάμε άμα της έγραφα άρλεκιν, πάλι ιστορία θα νόμιζε ότι διάβαζε. Μια φορά βέβαια μου την είπε, ότι και καλά πρέπει να γράφω επακριβώς ότι λέει το βιβλίο και να μην κάνω παρομοιώσεις ή εκτενείς αναλύσεις στις διαπροσωπικές σχέσεις των κρατών αλλά εκτιμούσε λέει, την συνθετική μου σκέψη.
Μέχρι τα είκοσι νόμιζα ότι «συνθετική σκέψη» είναι να τα αναγάγεις όλα σε γαμήσια. Αν μου κάνει κάποιος τώρα τεστ για τις συνθήκες, θυμάμαι μόνο την σος. Την συνθήκη των Σεβρών. Που φυσικά ήταν ένα από τα θέματα. Και που φυσικά ήταν το μόνο που απάντησα. Μόνο που δεν είχα προλάβει να της φτιάξω ποιηματάκι και την έγραψα «συνθήκη των Σερβών». Πέντε ήταν ο βαθμός μου στην Ιστορία. Η καθηγήτρια μου είπε ότι οι εξεταστές δεν εκτίμησαν την συνθετική μου σκέψη και ότι είναι πολύ οπισθοδρομικό το σύστημα για δεχτεί προσωπικές κρίσεις.
Πρέπει δηλαδή να παίρνεις το βιβλίο, να το αποστηθίζεις, να μην πάει με τίποτε το μυαλό σου στο πονηρό, να μην κουτσομπολέψεις, να μην κρίνεις και να μην κάνεις ποιήματα. Και να είσαι και έφηβη.
Αναρρωτιέμαι τί άνθρωπος θα γινόμουν αν το έκανα όλο αυτό.
Μπορεί και καθηγήτρια Ιστορίας. Μπρρρρρ…
Δημοσιεύθηκε στο MEMORIES, SILLY | 21 σχόλια »





