WEEKEND FAIRY TAIL

Πατάω απαλά απαλά τα πλήκτρα και ακούω μουσική όσο πιο σιγά μπορώ. Το σπίτι μου γέμισε ροχαλητά και εγώ γελάω σαν μαλάκας. Καμμιά φορά τσιμπιέμαι μήπως όλα αυτά είναι όνειρο. Όχι δεν είναι.

Είμαι σίγουρη ότι χθες ήρθαν φίλοι στο σπιτάκι μας, χουζουρέψαμε μαζί το πρωί στο κρεβάτι, έφτιαξα καφεδάκια, φάγαμε την ίδια ώρα στο ίδιο τραπέζι, είδαμε μαζί τηλεόραση και πολύ φυσικά πήγε να κοιμηθεί.

Ίσως τα παραμύθια έχουν μείνει πολύ πίσω. Ίσως τα σημερινά παραμύθια να πρέπει να γραφτούν κάπως έτσι:

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε μια πανέμορφη τσιμεντένια πολιτεία μια πολύ ευτυχισμένη οικογένεια. Είχαν το σπιτάκι τους, το αμαξάκι τους, το dvd player, την ψηφιακή κάμερα, τα πισιά τους και την αγάπη τους. Ήταν δε τόσο τυχεροί που και οι δύο είχαν δουλειά και μάλιστα δούλευαν πενθήμερο – οχτάωρο. Πληρώνονταν υπερωρίες κανονικότατα και η απόσταση από τις δουλειές τους δεν ήταν μεγάλη. Αφήστε που γλίτωναν και την Αττική Οδό.

Πήγαιναν κάθε χρόνο διακοπές σε τόπους εξωτικούς, ενώ είχαν πολλούς φίλους που μπορούσαν να συναντούν όποτε θέλουν γιατί ήταν όλοι τους δημόσιοι υπάλληλοι. Τα Σαββατοκύριακα τα περνούσαν στο κρεβάτι και στις αργίες πήγαιναν στο εξοχικό τους. Τα χρόνια πέρασαν ευτυχισμένα μέχρι τα εκατό τους χρόνια. Δεν έπαθαν καρκίνο, δεν έπαθαν εγκεφαλικά ή εμφράγματα και έφτασαν μέχρι τα βαθιά γεράματα όπου έκαναν ακόμη σεξ κάθε μέρα.

Τα παιδιά τους, τους υπεραγαπούσαν και τους επισκέπτονταν συχνά. Κανένα τους ποτέ δεν αρρώστησε, κανένα δεν έμεινε άνεργο και κανένα δεν πέθανε νωρίτερα από αυτούς, ενώ όλα παντρεύτηκαν και σπούδασαν ότι γούσταραν.

Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.