ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ

Υπάρχει μια θεωρία για τις βρισιές. Πρέπει λέει, για να δώσεις έμφαση στην βρισιά σου να ακολουθήσεις έναν απλό κανόνα. Έχεις ας πούμε έναν παπάρα και θέλεις οπωσδήποτε να τον πεις παπάρα. Ανοίγεις λοιπόν την στοματάρα σου και φωνάζεις του σκασμού : ΠΑΠΑΡΑΑΑΑΑ!!!!.

Ε, και; Τί καταλάβες; Η μισή Ελλάδα είναι παπάρες και η άλλη μισή αρχίδια, μαλάκες και μπρίκια. Τα ίδια και τα ίδια. Καμμιά πρωτοτυπία. Και ο παπάρας ούτε που σου δίνει σημασία.

Το θέμα είναι να τον μπερδέψεις, να τον αποσυντονίσεις, να τον βάλεις να σκεφτεί και να την ακούσει στέρεο. Αν και υπάρχουν και μερικές πρωτότυπες βρισιές, συνήθως βαριέμαι αφόρητα με τις συνηθισμένες.

Λέει λοιπόν αυτή η θεωρία ότι αρκεί να πάρετε πολύ συνηθισμένες λέξεις και να τις κολλήσετε στην βρισιά σας χωρίς να το σκεφτείτε. Αφήστε τους παραλήπτες να τις σκεφτούν. Προσοχή όμως, όχι δυό βρισιές. Όχι ας πούμε αρχιδοπαπάρα, μαλακοπαπάρα, πουτανοπαπάρα (αυτό μάλλον δεν ταιριάζε&iota γιατί έτσι είστε διπλά κοινότυποι και ο παπάρας πάλι στ΄αρχίδια του.

Σκεφτείτε ας πούμε αθώες γλυκές λεξούλες όπως για παράδειγμα: τιράντα, λάμπα, αρκούδα, ποτιστήρι, περίπτερο, σκούπα, σφηνάκι, βαλβίδα, κανάτα.

Σκεφτείτε τώρα τις βαρετές γνωστές βρισιές : μουνί, καργιόλης, αρχίδι, μαλάκας, λινάτσα, πουτάνα, τσούλα, κουράδα.

Και τώρα, βρίστε πρωτότυπα: Αρκουδομαλάκα, αρχιδοποτιστήρι, μουνόλαμπα, μαλακοτιράντα, κουραδοπερίπτερο, σκουπολινάτσα, τσουλοσφηνάκι, βαλβιδοπουτάνα, καργιολοκανάτα!

Και αφήστε τον παραλήπτη να κάνει την σύνδεση.

(…μου φαίνεται ότι θα γίνoυμε μια ωραία ατμόσφαιρα μετά από αυτό)