WHAT A WONDERFUL WORLD…

Αυτό είναι το πρώτο βραδινό μου κείμενο. Πάντα λειτουργούσα καλύτερα τη νύχτα. Ας το κάνω λιγάκι πιο «σκοτεινό» λοιπόν όπως ακριβώς είναι και η αίσθηση που μου αφήνει αυτές τις μέρες η μικρή μας κοινωνία ηλεκτρονίων. Που κάποιες στιγμές εύχομαι να ήμασταν μονάχα ηλεκτρόνια και όχι άνθρωποι. Θα ήταν όλα πιο εύκολα έτσι.

Μικρά φλασάκια από όλα τα χρόνια της ζωής μου περνούν από τα μάτια μου όλο και πιο έντονα αυτές τις μέρες. Επιμένουν να μου θυμίζουν πράγματα που θα ΄θελα να ξεχάσω, να μην χρειαστεί να ξανασυναντήσω.

Πέντε ετών…Στα βαγόνια του τραίνου της Γερμανίας έκανα κάποτε ένα μεγάλο λάθος. Έτρεξα μπροστά αφήνοντας το χέρι της μάνας μου για να προλάβω το τελευταίο σφύριγμα. Μπήκα στο βαγόνι που καθόταν μια φίλη μας με τον γιο της. Έντρομη η μητέρα μου με βούτηξε, με έβγαλε από το βαγόνι και προχωρήσαμε μπροστά. Στα «δικά μας» βαγόνια. Θα συναντούσε την φίλη της μετά. Εκείνο το κομμάτι του τραίνου που είχα μπει κατά λάθος δεν ήταν για μας, ήταν για τους Τούρκους. Όταν ρώτησα την μητέρα μου γιατί οι Γερμανοί, οι Έλληνες και όλοι οι άλλοι κάθονται μπροστά και όχι μαζί με την φίλη μας, μου απάντησε ότι έτσι λέει ο νόμος. Αργότερα έμαθα ότι ο «νόμος» αυτός καθιερώθηκε διότι οι Τούρκοι μύριζαν άσχημα.

Έντεκα ετών…Στο σχολείο πήγαινα μαζί στην ίδια τάξη μαζί με τον ξάδελφό μου. Ήταν μάρτυρας του Ιεχωβά. Μέχρι να ξεκαθαρριστεί από την γιαγιά μου ότι εγώ ήμουν χριστιανή ορθόδοξη, περνούσα καθημερινά τεστ από άλλες μαμάδες : «κάνε το σταυρό σου», «πες μου το πάτερ ημών», «πήγες την Κυριακή στην εκκλησία;» Ο ξάδελφός μου σύντομα απομονώθηκε τελείως από τα υπόλοιπα παιδιά. Όταν κάναμε προσευχή στο προαύλιο εκείνος ήταν ήδη στην αίθουσα και μας περίμενε. Η απομόνωση αυτή τον έκανε εσωστρεφή, ντροπαλό και φοβισμένο. Έγινε πολύ κακός μαθητής, πήγε αργότερα φυλακή στο στρατό περίπου πέντε χρόνια διότι η θρησκεία του δεν του επέτρεπε να βαστήξει όπλο και τώρα εργάζεται στις λαικές αγορές. Ακόμη μισεί το σχολείο.

Δεκαεφτά ετών… Ο πατέρας μου έπαθε ατύχημα στα καράβια και αναγκάστηκαν με την μητέρα μου να εργαστούν σε λαικές αγορές στα προάστια της Αττικής. Μόλις είχε έρθει το πρώτο κύμα μεταναστών και πήγαινα να βοηθήσω γιατί οι κλοπές ήταν απίστευτες με αποκορύφωμα το Κορωπί και τον Ωρωπό. Οι μητέρες είχαν εκπαιδεύσει τα πιτσιρίκια να κρύβονται κάτω από τον πάγκο και όσο εκείνες διάλεγαν, εκείνα βουτούσαν ότι έφτανε το χέρι τους. Οι πάγκοι με τα λαχανικά είχαν κυριολεκτικά ρημαχτεί και αυτοί οι άνθρωποι κυριολεκτικά πεινούσαν. Εκτός λοιπόν από την υπερβολική αστυνόμευση, οι λαικατζήδες αποφάσισαν να δράσουν κι εκείνοι. Προμηθεύτηκαν ξύλινα γκλομπ και παρέδιδαν οι ίδιοι τους κλέφτες στους αστυνομικούς μετά την δημόσια «περιποίηση». Τόσο πολύ ξύλο δεν έχω δει ποτέ άλλοτε στην ζωή μου. Τον καιρό εκείνο θυμάμαι μονίμως να προσπαθώ με τον πατέρα μου να συνεφέρουμε την μητέρα μου που λιποθυμούσε από τα κλάμματα.

Τριάντα δύο ετών… Η Ρ. από την Αλβανία νοίκιασε σπίτι απέναντι από το μαγαζί μου. Μια πολύ αγαπημένη οικογένεια με δυό κοριτσάκια. Ο σύζυγος δούλευε σε οικοδομές και εκείνη καθαρίστρια σε σπίτια. Η γειτονιά κυριολεκτικά τους αγκάλιασε, αφού φυσικά εκείνη ξεβρώμισε όλα τα σπίτια της και εκείνος έκανε όλες τις χαμαλοδουλειές των γειτόνων. Όλα αυτά βέβαια, μέχρι που ανακάλυψαν ότι ήταν Μουσουλμάνοι. Πολύ σύντομα δεν έβρισκαν δουλειά. Μέσα σε δύο μήνες εκείνοι και τα παιδιά τους βαφτίστηκαν χριστιανοί με νονάδες δυό «κυρίες» της γειτονιάς. Τώρα ζουν ήσυχα και έχουν πολλή δουλειά. Μονάχα που καιγόταν η καρδιά μου όταν έβλεπα μέσα από το παράθυρό τους να στρώνουν το χαλί και να κάνουν κρυφά την προσευχή τους στον Αλλάχ.

Θα έδινα τα πάντα για να μην ξαναζήσω τέτοιες στιγμές. Και πιστέψτε με δεν έχω αναφέρει ούτε τις μισές. Δεν ξέρω αν κάνω κακό στην πατρίδα να σκέφτομαι έτσι, δεν με ενδιαφέρει αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε με την απομόνωση ανθρώπων αλλά ακόμα κι αν βουλιάξει η πατρίδα μου, πιστεύω ότι όλοι οι παραπάνω άνθρωποι δεν το αξίζουν όλο αυτό.

Κι ας μυρίζουν, κι ας πιστεύουν όπου θέλουν, κι ας είναι αναγκασμένοι να βάλουν τα παιδιά τους να κλέψουν για να φάνε.

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ

Το αριστερό μου μεσσαίο δάχτυλο είναι βουτηγμένο μόνιμα σε ένα ποτήρι με παγάκια. Το ΄καψα. Γράφω μόνο με το δεξί και είναι μεγάλη μαλακία. Πατάω τα πλήκτρα με το μεσσαίο δάχτυλο γιατί ο δείκτης του δεξιού μου χεριού πονάει και δεν έχω τσιρότο. Τον έκοψα με το μεγάλο μαχαίρι. Έχω καπνίσει μόνο τρία τσιγάρα, κι αυτά κάτι rockets 24 που βρήκα γιατί δεν μπορώ να στρίψω καπνό.

Τα παράθυρα είναι όλα τέντα ανοιχτά γιατί έχω ξεράσει τρεις φορές απ΄το πρωί. Μου είπε η μάνα μου ότι για να γλιτώσω το βάψιμο μπορώ να πλύνω τα πορτοπαράθυρα με χλωρίνη. Εσείς δηλαδή τί θα καταλαβαίνατε; Πήρα λοιπόν παχύρρευστη χλωρίνη και την άπλωσα πάνω στις πόρτες και τις ντουλάπες και περίμενα ν΄ασπρίσουν. Έτσουζαν βέβαια λίγο τα μάτια μου, αλλά θεώρησα ότι είναι καλό σημάδι γιατί έτσι απολυμαίνεται το σπίτι. Πήρα μετά έναν κουβά νερό, το πανάκι μου και πήγα να τα ξεβγάλω.

Η κάθε πόρτα ήθελε τρεις κουβάδες νερό κι ακόμη έχει χλωρίνη επάνω. Μετά από κάθε πόρτα ξέρναγα λιγάκι, ζαλιζόμουν και επέστρεφα δριμύτερη. Τα μάτια μου είναι κατακόκκινα. Πήρα και την μάνα μου να της τα χώσω. Τ΄άκουσα κιόλας. Εκείνη εννοούσε λίγη χλωρίνη σε έναν κουβά με νερό. Μου είπε να φύγω γρήγορα απ΄το σπίτι γιατί όταν είχε κάνει κι εκείνη την ίδια μαλακία πάθαμε οικογενειακώς φαρρυγίτιδα. Γαμάτο ήταν να μην μπορεί να μιλήσει κανείς στο σπίτι. Και γαμώ τις ησυχίες είχαμε για καμμιά βδομάδα. Βέβαια, εκείνη τα ΄χε κάνει χειρότερα. Είχε ανακάτεψει χλωρίνη με ακουαφόρτε.

Και επειδή λοιπόν δεν μπορώ να φύγω απ΄το σπίτι, έχω ανοίξει όλα τα παράθυρα και περιμένω να ξεβρωμίσει. Μάλλον σε τρεις – τέσσερις μέρες. Τα ψόφησα όμως όλα τα μικρόβια. Εγώ ακόμα δεν ψόφησα. Ρε γαμώτο είναι πολύ δύσκολη δουλειά το σπίτι. Τελειώνεις το ένα και εμφανίζονται άλλα δέκα. Και μετά ξαναβρωμίζουν τα παλιά. Τις κουρτίνες τις άφησα να κρέμονται γιατί δεν έχω κουράγιο να τις ξαναράψω. Δεν μου ΄μειναν και δάχτυλα της προκοπής δηλαδή. Πάντως καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αν δουλεύεις οι δουλειές του σπιτιού είναι λιγότερες.

Πώς στο διάολο τα κατάφερνα τόσα χρόνια δεν μπορώ να καταλάβω. …ωραία. Όσες ώρες προσπαθώ με ένα δάχτυλο να γράψω έκαψα και το φαγητό. Φανταστείτε κάψιμο αφού κατάφερα και το μύρισα με τόση χλωρίνη. Μωρό μου, ελπίζω τώρα να κατάλαβες τί σημαίνει «γράφω τον πόνο μου». Ειδικά τώρα που θα μείνεις νηστικός.

Οφείλεις όμως να ομολογήσεις κι εσύ ως blogger, ότι ο σκοπός ήτο ιερός.