HERE I GO AGAIN

Βρίσκομαι αυτή τη στιγμή σε ένα κουκλίστικο δωμάτιο με δύο γραφειάκια, δύο καρεκλίτσες, δύο υπολογιστές και τέλος πάντων, όπως ακριβώς θα σας τα περιέγραφε κι η Χιονάτη για τα όμοια πράγματα στο παραμυθένιο σπιτάκι των νάνων. Βέβαια, η Χιονάτη δεν θα μαγείρευε ποτέ φασολάδα κι αν το έκανε, δεν θα ήταν σαν την δική μου. Μιλάμε, όποιος φάει θα χέζει φωτοβολίδες.

Και εννοείται η Χιονάτη δεν θα εκφραζόταν ποτέ έτσι. Αλλά αυτό είναι το δικό μου παραμύθι. Δεν ξέρω βέβαια για πόσο. Σύντομα θα πρέπει να αρχίσω να ξαναστέλνω βιογραφικά και να διεκδικώ για πρώτη φορά στην ζωή μου οχτάωρο. Αλλά μην τα ξαναλέμε, στο δικό μου παραμύθι γράφω ότι γουστάρω. Και η Χιονάτη ονειρευόταν καλύτερα πράγματα. Όπως π.χ. το βασιλόπουλο.

Επί της ευκαιρίας να ξεκαθαρίσω ότι όλα αυτά τα παραμύθια με τα βασιλόπουλα είναι εγκληματικά γιατί υποσυνείδητα μας βάζουν στο λούκι για την μετέπειτα ζωή μας ως νοικοκυρές. Ο Βασιλόπουλος (και του Πουλιού το Γάλ&alpha νομίζατε ότι τυχαία έχει αυτό το όνομα; Τώρα που έκανα λίγο την νοικοκυρά κατάλαβα την συνομωσία που παίζεται πίσω από τα παραμύθια. Επιφυλλάσομαι όμως για τις αλληγορίες των παραμυθιών για το μέλλον.

Για πρώτη φορά γράφω συνεχόμενα χωρίς να με διακόπτουν πελάτες, χωρίς αυτό το ατέλειωτο σήκω – κάτσε, χωρίς εκείνη την εφιαλτική μόνιμη νύστα. Μπορώ όποτε γουστάρω να πάω για κατούρημα και μπορώ για όσο γουστάρω να βάλω τέρμα τις μουσικές μου. Παραδόξως όμως, μου λείπει το μαγαζάκι μου. Πριν λίγο, ο νέος ιδιοκτήτης με ρωτούσε ένα σωρό διαδικαστικά. Άσχετος κι αυτός με το επάγγελμα, αγχωμένος μέχρι αηδίας αλλά ενθουσιώδης. Όπως ήμουν κι εγώ πριν συμβούν όλα εκείνα τα άσχημα πράγματα.

Μου είπε λοιπόν σε κάποια στιγμή «το μαγαζί μου θα γίνει υπέροχο». Αναφερόταν στο μαγαζάκι μου ως μαγαζί του. Ήταν πολύ περίεργο συναίσθημα. Ήθελα να τον πάρω απ΄το χεράκι και να του δείξω κάθε γωνιά. Εδώ καθόμουν όταν το μαγαζί ήταν τέσσερις τοίχοι. Εδώ, στο πάτωμα σ΄αυτή τη γωνιά και ονειρευόμουν. Εδώ συνέβη το τραγικό συμβάν. Κι εδώ το δεύτερο. Εδώ αγκαλιαστήκαμε με τον Τάσο και εδώ κλάψαμε παρέα. Εδώ στάθηκε ο πρώτος μου πελάτης και εδώ έμεινα ακίνητη για καμμιά ώρα όταν άλλαξε για πάντα η ζωή μου. Εδώ κρυβόμουν όταν ήθελα να γελάσω ή να κλάψω δυνατά. Εδώ ακριβώς αποφάσισα ότι δεν είχα άλλο κουράγιο να αντικρύζω αυτό το μαγαζί. Και τότε τα ξαναθυμήθηκα όλα. Γιατί ήταν τόσο σημαντικό να φύγω μακριά.

Ναι, φίλε μου. Δικό σου το μαγαζί. Δεν θέλω άλλες δυστυχίες.

“When I find out all the reasons,

maybe I’ll find another way,

find another day..

With all the changing seasons of my life,

Maybe I’ll get it right next time…

And now that you’ve been broken down,

got your head out of the clouds,

you’re back down on the ground,

and you don’t talk so loud,

and you don’t walk so proud,

any more… and what for…”

:&rsquo