(…και ένα μπαλκόν&iota
Γνώρισα προχθές ένα φιλαράκι. Οξύμωρο αυτό, αλλά στην εποχή μας είναι ευκολότατο να γίνεις πρώτα φίλος και μετά να γνωριστείς. Το φιλαράκι αυτό ασχολείται με την πολιτική. Μου ΄στελνε άρθρα πολιτικά, αναλύσεις, κάτι δύσκολα που έλεγε ο Τσόμσκι και ένοιωθα περίεργα που κάποιος που έχει να κάνει με πολιτική απευθυνόταν σε μένα για συζήτηση.
Έτσι λοιπόν προχθές μου διηγήθηκε πολλές ιστορίες. Από την πλευρά των πολιτικών. Από αυτούς που τους βλέπεις στα κανάλια και λένε όλα αυτά τα κουστουμάτα που καθόλου δεν έχουν να κάνουν με την ζωή σου. Μου μετέφερε την απόγνωση των πολιτικών που ο κόσμος δεν συζητάει πλέον μαζί τους. Που τα πολιτικά γραφεία τους κατακλύζονται από άλλους κουστουμάτους αλλά ποτέ από αληθινούς ανθρώπους. Και πόσο απογοητευμένοι είναι από την όλη κατάσταση.
Οι απλοί άνθρωποι δεν θέλουν να τους ρωτήσουν, να μάθουν, να ενδιαφερθούν. Ούτε για ρουσφέτια ενδιαφέρονται πια οι απλοί άνθρωποι. Ο φυσικός της παρέας μας εκείνο το βράδι, θα το εξηγούσε απλά : δράση – αντίδραση. Εγώ, λίγο πιο μπακαλίστικα : η συμπεριφορά γεννά συμπεριφορά. Αλλά τουλάχιστον, χάρηκα που αναγνωρίζουν ότι οι κουστουμάτοι δεν είναι σαν κι εμάς.
Όσο να πεις, είναι ένα μεγάλο βήμα να καταλαβαίνει ένας πολιτικός πόσο στον κόσμο του είναι. Είναι ίσως το πρώτο βήμα. Έτσι λοιπόν είπα να απολογηθώ γιατί δεν πάω σε αυτά τα γραφεία. Οι πολιτικοί που γνώρισα και που ήρθαν στο μαγαζί μου ήταν μονάχα σε περιόδους εκλογών. Έλεγαν τα τυπικά, με γέμιζαν άχρηστα γυαλιστερά χαρτιά και έφευγαν στο δευτερόλεπτο. Κανέναν όμως δεν άφηνα μόνο με το χαρτί. Τους ζητούσα απλά και όμορφα να μου περιγράψουν τί έγραφαν στα χαρτιά τους και τί σημαίνουν αυτά για την ζωή μου.
Κανείς δεν το ΄κανε. Όλοι μου έδιναν καρτούλα να τα πούμε από κοντά στο γραφείο τους αφού κλείσω ραντεβού. Όλοι θεωρούσαν ότι πρέπει να παίξουμε στην έδρα τους, λες και εκεί θα είχαν απαντήσεις. Λες και δεν ήξερα ότι τις απαντήσεις τους θα τις έβρισκα σε όλα τα κανάλια της τηλεόρασης και χωρίς ραντεβού.
Τα πολιτικά γραφεία κύριοι πολιτικοί είναι ΥΒΡΙΣ.
Σας βάζουν αυτόματα σε έναν θρόνο γεμάτο αυλικούς και από τις μεγάλες γραφειάρες σας δεχόμενοι δώρα και κολακείες, μεγαλώνετε συνειδητά την απόσταση με αυτούς που καλείστε να υπηρετήσετε. Ναι, να υπηρετήσετε και όχι να σας υποβάλλουν τιμές.
Τα πολιτικά γραφεία σας θα έπρεπε να είναι πάγκοι στις λαικές, τραπέζια σε καφενεία (ναι, σε βρώμικα γειτονικά καφενεία), έξω στους δρόμους και τα μαγαζιά. Και χωρίς κάμερα. Ο λόγος σας δεν θα έπρεπε να τυπώνεται σε γυαλιστερές επαγγελματικές κάρτες και φειγ βολάν.
Ο λόγος σας θα έπρεπε να είναι λόγος με αντίλογο. Του επιπέδου μας. Αμόρφωτος, ξερός και δικός μας. Θα έπρεπε όλοι σας να βρίσκεστε εδώ μέσα και να συζητάμε και όχι απλά να μιλάτε από μέσα που εξ΄ορισμού δεν προσφέρονται για αντίλογο. Η ανεργία, οι άθλιες συνθήκες ζωής, τα δάνεια, οι συντάξεις, είναι για μας αληθινές λέξεις και όχι πιασάρικοι όροι για ψήφους και προεκλογικούς λόγους. Αλλά πρέπει σαφώς να τα ζήσεις για να μάθεις τί σημαίνουν.
Τουλάχιστον όταν νοικιάζετε πολιτικά γραφεία, φροντίστε να έχουν μπαλκόνια. Αν σταθείς για λίγο σε ένα μπαλκόνι, εκεί κάτω θα μας δεις. Στην ουρά της τράπεζας, στην στάση του λεωφορείου, στην πόρτα του μαγαζιού περιμένοντας τον πελάτη. Οι καρδιές μας χτυπούν τόσο δυνατά από απόγνωση, που θα είναι αδύνατο να μην σε ξεκουφάνουν. Αρκεί ένα τόσο δα μπαλκονάκι.
Αρκεί να κρατηθείς γερά γιατί σίγουρα μετά θα νοιώσεις την ανάγκη να πέσεις στο κενό.