ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Τρία χρόνια πέρασαν για να ξανακάνω κάποια απλά πράγματα που αυτές τις μέρες με έχουν μεταμορφώσει σε άλλο άνθρωπο. Μαγειρεύω, ράβω, περπατάω, κοιμάμαι, ψωνίζω. Μικρά καθημερινά πράγματα που τα είχα στερηθεί και ξεχάσει.

Ξυπνάω, πίνω τον καφέ μου ήρεμη και διαλέγω συνταγές για το μεσημεριανό τραπέζι. Ψωνίζω τρόφιμα και άχρηστα μπιχλιμπίδια ενώ προσπαθώ να συνειδητοποιήσω πόσο είχα ξεχάσει να ζω.

Οι υπάλληλοι στο σούπερ μάρκετ όποτε με βλέπουν γελάνε. Ψώνισα δύο τεράστιες τσάντες μανταρίνια και όταν πήγα στο ταμείο μου τις χρέωσαν μόνο 0,80 λεπτά. Όταν ρώτησα γιατί τα μανταρίνια είναι τόσο φτηνά, έβαλαν τα γέλια γιατί λέει ήταν πορτοκάλια και δεν υπάρχουν αυτήν την εποχή μανταρίνια και έπρεπε να το ξέρω.

Ζήτησα από μία άλλη υπάλληλο να μου δείξει ποιά είναι τα ψάρια για ψαρόσουπα και μου έδειξε κανονικά ψάρια. Αυτά με τα κεφάλια και τα μάτια τα γουρλωτά και τα λέπια και τις αγκαθωτές ουρές. Μπλιαχ! Της είπα ότι θέλω απ΄ τα ψάρια χωρίς αξεσουάρ και έφυγε γελώντας να το πει στις άλλες. Πλάκα έχει να προσπαθώ να ξαναγίνω νοικοκυρά. Όχι δηλαδή ότι ήμουν και ποτέ.

Έραψα και κουρτίνες. Απ΄αυτές που τις παίρνεις έτοιμες αλλά πάντα θέλουν κόντυμα. Έφτιαξα τις μοναδικές κουρτίνες στην Ελλάδα με ρεβέρ. Που σέρνεται. Και που άμα κάνεις πως προχωράς κοντά κοντά σου βάζουν και τρικλοποδιά. Οι κουρτίνες φονιάς, λέει ο Καλτσό.

Πήρα και γραφειάκι με ροζ καρεκλίτσα ενώ ο Καλτσό με άσπρη. Πετάξαμε είκοσι σακούλες περιοδικά και άλλες τόσες έχω στοιβάξει γιατί ο κάδος πίτωσε. Αφήστε που με έπιασε και το καλλιτεχνικό μου.

Πήγα στο εργαστήρι του cow parade και έβαλα την καλλιτεχνική μου πινελιά στην αγελάδα μας.Δηλαδή το μόνο που με άφησε ο Καλτσό να κάνω. Την σκούπισα ολόκληρη με κωλόχαρτο. Άμα δείτε μια πολύ γυαλιστερή γελάδα θα καταλάβετε πόσο καλή είμαι.

Δεν προλαβαίνω να τα γράψω όλα από το νετ καφέ. Και είναι τόσα πολλά. Και μου λείπετε τόσο πολύ.

Όμως ακριβώς τώρα, θέλω να ζήσω λιγάκι.