ΓΥΝΑΙΚΕΣ BLOGGERS

(αναδημοσίευση από το Marie Claire Μαίο&upsilon

Η πρώτη μου επαφή με το ίντερνετ ήταν πριν επτά χρόνια. Στραβάδι στα τεχνολογικά και άσχετη από υπολογιστές άρχισα δειλά δειλά να διαβάζω, να μαθαίνω, να ψάχνω. Όμως η ανάγκη να επικοινωνήσω ήταν μεγάλη.

Όσοι άκουγαν «ίντερνετ» με είχαν ήδη τρομάξει αρκετά. Φανταζόμουν ότι πίσω απ΄την οθόνη μου θα κρύβονταν οι διεστραμμένοι όλου του κόσμου. Εφτά χρόνια και δεν βρήκα κανέναν. Οι κατασκευασμένες εικόνες για το νέο αυτό μέσο, δεν με επηρρέασαν καθόλου. Χωμένη στο μαγαζάκι μου και αναγκαστικά μπροστά από μια οθόνη για πολλές ώρες την ημέρα, γνώρισα μια καινούργια πολύτιμη παρέα.

Την παρέα των bloggers. Άνθρωποι που δεν τους γνωρίζω αλλά η ψυχή τους με έχει αγγίξει βαθιά. Τα blogs είναι διαδικτυακά ημερολόγια. Εδώ και έναν χρόνο καταγράφω καθημερινά τις σκέψεις μου, τους προβληματισμούς μου και τις χαζομάρες μου. Επικοινωνώ και γνωρίζω υπέροχο κόσμο από όλες τις ηλικίες, τα κοινωνικά στρώματα και όλες τις χώρες.

Οι φίλοι μου είναι πια πολλοί. Ένα μεγάλο κομμάτι των ημερολογίων αυτών, κατέχουν και οι γυναίκες bloggers. Άλλοτε πιο συναισθηματικές, ίσως λίγο πιο ευαίσθητες, όμως εξίσου ικανές να αναλύουν θέματα κοινωνικά, πολιτικής, τεχνολογίας και να μετέχουν ενεργά σε αυτό το περίεργο χωριουδάκι.

Ο όρος «φίλη» στο ίντερνετ είναι διαφορετικός από την πραγματική ζωή. Ίσως είναι λιγάκι πιο ουσιαστικός. Η ανωνυμία, μας βοηθά να τα πούμε όλα. Πράγματα που δύσκολα θα εκμυστηρευόμασταν στους γύρω μας, τώρα είναι αντικείμενο συζήτησης και κοινών προβληματισμών. Πλέον έχω δυό ζωές. Μία στα blogs και μία «έξω». Μόνο που η ελληνική blogoσφαιρα είναι πιο κοντά στην καρδιά μου και όταν δεν έχω χρόνο, μου λείπουν πολύ.

Την εξάρτηση, θα σας την περιγράψει καλύτερα η φίλη μου η Κουρούνα: «Κάτι το νεφρό, κάτι η μετακόμιση -γι' αυτή θα πούμε άλλη φορά-, κάτι η δουλειά που έμεινε πίσω, κάτι ο Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος που δε με χωνεύει και μου κόβει το τηλέφωνο όταν δεν το πληρώνω, έμεινα αρκετό καιρό εκτός Δικτύου. Τώρα που ξαναβρέθηκα -έστω για λίγο- καλωδιωμένη, μπήκα στην ελληνική μπλογκόσφαιρα (ιιιιιιιιιχχχ -χλιμίντρισμα όπως με τη φράου Μπλούχε&rho και τρόμαξα. Εκατοντάδες αδιάβαστα ποστ, δεκάδες καινούρια μπλογκ. Αισθάνομαι εντελώς αποκομμένη. Έγινε τίποτε συνταρακτικό όσο έλειπα; Ας με ενημερώσει κάποιος.»

www.kourouna.blogspot.com

Ναι, είμαστε ένα χωριουδάκι γεμάτο κουτσομπόλες. Με τα πονεμένα μας νεφρά, τις ραγισμένες μας καρδιές, τα υπαρξιακά μας και τις μαύρες μας. Κάθε ημερολόγιο και ένας νταλκάς.

Το Βατραχοκόριτσο, μια σπάνια γραφή, τόσο ποιητική αλλά και τόσο πληγωμένη μας ανοίγει κάθε μέρα την ψυχή της: «Μερικές φορές σκέφτομαι μήπως στην πραγματική μου ζωή έχω απλώς μάθει να παίζω ένα ρόλο… Τον ίδιο εδώ και χρόνια.. Ξέρω τόσο καλά τα λόγια που δεν τολμώ να αλλάξω έργο.. Έχω μπει τόσο πολύ στο πετσί του ρόλου που η παραγωγή δεν έχει καμιά διάθεση να αλλάξει διανομή… Αλλά ακόμη και τα πετυχημένα έργα κάποτε αλλάζουν… Έστω μετά από 10-20 χρόνια… Με εμένα αναρωτιέμαι τι θα γίνει… Θα έρθει αυτή η πουτάνα η ανατροπή ή θα παραμείνει μόνο άθλια εκπομπή στην τηλεόραση…

www.vatraxokoritso.blogspot.com

Το σημαντικότερο πράγμα σε ένα blog είναι η ανταπόκριση. Γράφεις το πρόβλημά σου και σε λίγα λεπτά έχεις ένα «μπράβο», ένα «κι εγώ έτσι νοιώθω», ένα διαδικτυακό χτύπημα στον ώμο. Είναι μεγάλο πράγμα να καταλάβεις ότι δεν είσαι μόνη, ότι δεν σκέφτεσαι μόνο εσύ έτσι, ότι υπάρχουν μερικές ψυχούλες που σε καταλαβαίνουν. Σύνορα εδώ, δεν υπάρχουν.

Η Ελένη Γεωργίου είναι από την Λευκωσία και όμως την νοιώθω δίπλα στην καρδιά μου και λατρεύω τα γραπτά κυπριακά της : «Είναι λίγο καθυστερημένο να αναρωτιέμαι γιατί να διατηρώ μπλοκ, όταν αυτή είναι η 94η δημοσίευση, αλλά είναι πολύ του χαρακτήρα μου αυτή η ερώτηση. Πάντα καθυστερημένη είμαι σε όλα. Νομίζω ότι όλοι το παθαίνουν αυτό : έχω το αίσθημα της έκθεσης .. όπως εκείνο το όνειρο που είμαι στην αυλή του γυμνασίου μου, σε συγκέντρωση, κ εγώ ξέχασα να βάλω τα ρούχα μου. Θα μου περάσει όμως, είμαι σίγουρη. Αγαπώ τα μπλοκς. Είναι σα να ψαρεύκω μπουκάλια από τη θάλασσα κ να διαβάζω σκέψεις. Υποθέτω ότι αυτός ήταν ο λόγος που άρχισα κ εγώ. Για να βρεθώ. Αγαπώ το μπλοκ μου. Είναι αυτό που λέει η φίλη μου η Ν, ότι επεκτείνω το χώρο ασφάλειας μου. Ένα ανοιχτό παραθυρούι.»

http://www.phigita.net/~geleni/blog/

Ανοίγοντας ένα ένα τα «παραθυρούια» των γυναικών bloggers, υπάρχουν και blogs ιδιαίτερα μαχητικά. Που δεν φοβούνται να αντιδράσουν, να γράψουν για τις αδικίες εναντίον των γυναικών και να ξεσηκώσουν.

Η penguin witch, είναι ένα ξεχωριστό μυαλό με δυνατά επιχειρήματα :

Δεν γιορτάζω… (rant) …και γιατί να γιορτάσω; Γιατί στο μέρος που δουλεύω αναγνωρίζεται στον άντρα συνάδελφο που προσελήφθη την ίδια μέρα με μένα ένας χρόνος έξτρα πλασματική υπηρεσία; Για τη νέα οικογενειακή νομοθεσία που αντί να προστατεύει τις κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά προστατεύει την -μη χέσω!- οικογενειακή γαλήνη; Για το ότι αντί να δίνεται μια βαρβάτη επιδοτούμενη άδεια στις γυναίκες τα χρόνια που πραγματικά τις χρειάζονται τα παιδιά τους (τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του&sigmaf τους δίνεται η πρόωρη σύνταξη τάχαμου τάχαμου για το καλό της οικογένειας, αλλά ουσιαστικά για να τους κόψουνε την ήδη κουτσουρεμένη τους σταδιοδρομία; Για το ότι το ωράριο ξεχειλώθηκε (και αποθαρρύνει και ακόμα περισσότερες γυναίκες απο το να κάνουν παιδιά); Για το ότι κάποιες σταδιοδρομίες ακόμα μας είναι de facto απαγορευμένες; Για το ότι το σύστημα μας δίνει μια μέρα άλλοθι για να μας γ…. τη ζωή τις υπόλοιπες 364; Δηλαδή οι κλωστοϋφαντούργισσες αγωνίστηκαν μόνο για να παίρνουμε καρτούλες και να βλέπουμε αντρικό στριπτήζ; Α, μα πια!

http://www.postnuclear-icehouse.blogspot.com/

Οι ηλικίες ποικίλλουν. Όμως αυτό δεν είναι εμπόδιο σε τίποτε. Μικρά κορίτσια, απ΄αυτά τα πανέμορφα που βλέπεις στον δρόμο και αναστενάζεις ακούγοντας τους γεροντότερους να μουρμουράνε για την κατάντια της νεολαίας, ίσως να έτριβες τα μάτια σου βλέποντας τα γραπτά τους.

<>Αν σας έλεγα ότι η m13 είναι μόλις 21 ετών θα το πιστεύατε διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα από το blog της “welcome to reality”; «Το μόνο που συνεχώς γυρνάει στο μυαλό μου είναι εικόνες. Συγκεκριμένες εικόνες με συγκεκριμένη σειρά: Σκοτάδι. Βρίσκομαι μέσα στο σκοτάδι από τότε που γεννήθηκα. Ξάφνου, ανοίγουν οι πόρτες. Διακρίνω πως φορώ ένα κατακόκκινο φόρεμα. Σαν τη φωτιά. Κοιτάζω στο πάτωμα. Οι γυάλινες, ακριβές μου γόβες πατούν στο χώμα. Προχωρώ χωρίς να ξέρω τί είναι αυτό που με ωθεί, προς το φώς. Βρίσκομαι στην άκρη μίας γιγαντιαίας αρένας. Τα πλήθη χειροκροτούν ενθουσιασμένα, μοιάζουν σχεδόν ζαβλακωμένα από τη μεγάλη τους χαρά και ανυπομονησία. Είναι η κοινωνία, που πλήρωσε εισιτήριο για να δεί το θέαμα. Ξάφνου, όλοι σιωπούν. Η έκσταση είναι χαραγμένη στα πρόσωπά τους. Το δικό μου το έχει κυριεύσει η αγωνία. Ανοίγουν απέναντι οι ξύλινες πόρτες. Από μέσα τους, αφηνιασμένος ξεπροβάλλει σα σίφουνας ένας γιγάντιος μαύρος ταύρος. Είναι το σύστημα, που έρχεται κατά πάνω μου. Κι εγώ πρέπει μέσα στα λιγοστά δευτερόλεπτα που μου απομένουν…να πιάσω τον ταύρο από τα κέρατα».

<>http://m13.dontkissthefrog.net/

<>Τα blogs έχουν χαρακτηριστεί από πολλούς, φτηνά reality. Όμως εμείς γράφουμε μόνο για μας. Δεν πληρωνόμαστε γι΄αυτό και δεν έχουμε κανένα όριο. Οι απόψεις είναι καταδικές μας χωρίς να μας επιβάλλει κανείς τους κανόνες.

<>Το πρώτο τελείως ελεύθερο μέσο που κάποιοι δημοσιογράφοι φοβούνται, που κάποιοι συγγραφείς χαρακτηρίζουν άτεχνο. Όμως οι λύπες και οι ανησυχίες μας, ακόμη κι αν δεν δεν ξέρουμε να γράφουμε με ωραίες λέξεις, μας αρκούν.

<>Η Αλεξ από το «Χημείο του Παρακράτους», είναι η καλύτερη απάντηση: «Σε 20 μέρες θα ήξερα τα αποτελέσματα της βιοψίας και όλα θα τελείωναν. Ή θα άρχιζαν. Η ανάρρωση ήταν επώδυνη, το ίδιο και η αναμονή. -Καλημέρα, τηλεφωνώ για τα αποτελέσματα της βιοψίας. Ονομάζομαι Αλεξάνδρα Τοχημείο. -Μισό λεπτάκι. -…(ντουπ ντου&pi -Τ… Τ…Τοχημόγλου… -… (ντουπ ντουπ ντου&pi -Τοχημειάδη; -Όχι, όχι, Τοχημείο. -Μάλιστα… Τοχημειάκη; -Τοχημείο, Τ-ο-χ-η-μ-ε-ι-ο. -Α ναι… νάτο …(παύσ&eta -ντουπ, ΝΤΟΥΠ, ΝΤΟΥΠ -Όλα καλά κυρία Τοχημείο. Μια χαρά οι εξετάσεις σας. -Είναι σίγουρο; -Ναι, βέβαια. Είναι καλοήθης. Όλα τελείωσαν. Έχουν περάσει 7 χρόνια και ακόμα η πληγή είναι ορατή στο κορμί μου και στην ψυχή μου.Φοβάμαι τον καρκίνο. ΦΟ-ΒΑ-ΜΑΙ.»

<> http://toximeio.blogspot.com/

<>Και οι μέρες περνούν. Καμμιά φορά νοιώθουμε την ανάγκη να «ελαφρύνουμε» την ατμόσφαιρα. Καμμιά μας δεν γράφει χωρίς λόγους. Πίσω από τις οθόνες κρύβονται πολλά και σπάνια η καθημερινότητα μας αφήνει να την ξεχάσουμε. Κάπου κάπου τυχαίνει ένα ευτυχές συμβάν, κάποια γενέθλια, κάποια γιορτή. Και σπεύδουμε όλες με δώρα.

<>Ένα ψηφιακό λουλουδάκι, μια εικονική αγκαλιά και πολλές ευχές. Άλλοτε ένα αστείο συμβάν μας βοηθάει να ξεχαστούμε, να γράψουμε παλαβομάρες και να παρασύρουμε όλους τους φίλους μας σε ένα μικρό πανηγυράκι.

<>Πιο συχνά, λίγες αστείες αναμνήσεις αρκούν: «Παίζοντας trivial, έμαθα πολλά χρήσιμα πράγματα. Έμαθα ότι η Αυστραλία δεν είναι ήπειρος και το Σίδνευ δεν είναι μια γέφυρα. Έμαθα ότι το Βατικανό είναι ξεχωριστό κράτος και ότι οι πολίτες του δεν λέγονται πάπες. Μόνο ένας λέγεται έτσι. Έμαθα ότι στο Βέλγιο μιλάνε ένα σωρό γλώσσες και μου έκανε εντύπωση αυτό γιατί νόμιζα ότι οι Βέλγοι μιλάνε Βέλγικα όπως οι Κρητικοί μιλάνε Κρητικά. Έμαθα ότι κάποιοι Λουδοβίκοι αφόδευαν πίσω απ΄τις κουρτίνες στις Βερσαλλίες και από τότε σιχάθηκα τις μακριές βελούδινες κουρτίνες γιατί τώρα ξέρω ότι εφευρέθηκαν για να κρύβουν σκατά. Έμαθα ότι η Αίγυπτος είναι στην Αφρική και ότι δεν πειράζει που οι Αιγύπτιοι δεν είναι μαύροι. Απόρησα όμως γιατί την λένε «μαύρη ήπειρος». Θα έπρεπε καλύτερα να την λένε «μαύρη ήπειρος με λίγους άσπρους».

<> www.psilikatzoy.blogspot.com

<>Η παιδικότητα δεν λείπει από τις φίλες μου. Είναι ένα κομμάτι που η καθημερινότητα απαιτεί να ξεχάσουμε, αλλά πεισματικά το αρνιόμαστε και το καταγράφουμε στην «κρυφή» μας ζωή.

<>Το Κουρκουμπίνι, συχνά μας γράφει παραμύθια: «Ένα μικρό κουρκουμπίνι, μέσα στο ατελείωτο ταξίδι του ανάμεσα στις ρόδες αυτοκινήτων, υπονόμους, τροχονόμους, παρανόμους, κοντοστέκεται μια στιγμή σα να το χτύπησε η πινακίδα του STOP του απέναντι πεζοδρομίου όταν έπεσε πάνω της ένας ελέφαντας με μοτοσακό. …Βρέχει; Το κουρκουμπίνι κοιτάζει ψηλά και αντικρίζει μια μαύρη σκιά. Μα τι..; Ο ήλιος λάμπει, η σκιά κινείται νευρικά και άτσαλα ώσπου τελικά διακρίνονται τα χαρακτηριστικά της. Μα είναι … είναι…. Ο ΑΡΗΣ! Η καρδιά του κουρκουμπινίου άρχισε να χτυπάει τρελά σα παρανοικό… Ο κόσμος τρέχει, τα πάντα τρέχουν γύρω απο το κουρκουμπίνι και όμως αυτό έχει παγώσει το χρόνο στη μια ελάχιστη στιγμούλα όπου οι ματιές τους συναντηθήκανε..»

<>http://www.kourkoubini.blogspot.com/

<>Οι γυναίκες bloggers είναι πια πολλές και αυτό ήταν ένα ελάχιστο δείγμα των καταγραφών μας. Όσοι μας συναντήσουν σε αυτόν τον εικονικό κόσμο, θα γνωρίσουν μια τελείως διαφορετική πλευρά μας. Θα γνωρίσουν πράγματα που συνηθίζουμε να κρύβουμε, να φοβόμαστε, να αποσιωπούμε.

<>Δεν έχει σημασία για εμάς ο τρόπος γραφής.

<>Σημασία έχει να επικοινωνήσουμε, να γελάσουμε, να συγκινηθούμε και να γράψουμε κάτω την καρδιά μας.

<>Psilikatzoy.