ΨΗΣΤΕ ΚΑΦΕ

(έχουμε πάρλ&alpha

Μαζεύω βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά και τα κάνω ντάνες δίπλα στο κρεβάτι μου. Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι, παρέα με την Δίκη του Κάφκα και τους δύο τόμους από τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη. Η κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, παρέα με την Καθημερινή, όλα τους τα διαφημιστικά και μια στοίβα dvd και ντοκυμαντέρ. Ότι δηλαδή περισσέψει κάθε φορά απ΄το μαγαζί ή προλάβει να μου φυλάξει το πρακτορείο.

Μια τεράστια στοίβα από πράγματα που ντανιάζω για να ασχοληθώ το βράδι. Σχολάω, ψιλομαγειρεύω, χαζοσιδερώνω, βάζω κρέμα νυκτός, πιτζαμούλες, παρατάω τον Καλτσό στο γραφείο του και χώνομαι μόνη στην κρεβατοκάμαρα σκορπώντας γύρω μου ότι είχα μαζέψει το Σαββατοκύριακο. Δίπλα μου, καπνός, φιλτράκια, χαρτάκια, τασάκι, αναπτήρας, νερό και μια τζούρα κόλα για την γεύση. Έχω κι αυτό το ιδίωμα να θέλω αφού στρωθώ, να μην χρειαστεί να σηκωθώ για τίποτα.

Μέχρι και υγρά μαντηλάκια φροντίζω να έχω, για να καθαρίζω κάθε τρεις και λίγο τα δάχτυλά μου, που γίνονται κατάμαυρα απ΄τις εφημερίδες και τις φτηνοεκδόσεις των βιβλίων που μαζεύω. Η στοίβα κάθε μέρα μεγαλώνει επικίνδυνα. Έχουμε Σάββατο και δεν έχω τελειώσει ακόμη τις Κυριακάτικες. Ο Μακρυγιάννης με συνεπήρε την Δευτέρα, ενώ ο Καλτσό με μάλλωνε που δεν τον θυμόμουν απ΄το σχολείο. Έφτασα στην σελίδα 30 μονορούφι μόνο και μόνο απ΄την απλότητα της γραφής αυτού του ανθρώπου. Μετά κοιμήθηκα.

Την Τρίτη, έπιασα τον Κάφκα. Κοιμήθηκα στην 70 και ακόμη δεν έχω βγάλει άκρη τί σόι δικαστήριο είναι αυτό. Προσπαθώντας να τα προλάβω όλα, είπα την επόμενη να ρίξω μια ματιά στον Ντόριαν Γκρέι. Στην είκοσι ροχάλιζα (από παράπονα το έμαθα αυτό). Το Έγκλημα και Τιμωρία αρνήθηκα να το πιάσω στα χέρια μου. Οι πνιγηρές ατμόσφαιρες, οι φυματικές κρίσεις και οι άπλυτοι είναι εφιάλτης όταν τρως και δεν την ξαναπατάω.

Η γκαντεμιά είναι ότι έχω και την μεγάλη τηλεόραση να παίζει στο δωμάτιο. Αν έχει και τίποτε ποδόσφαιρο, μπάσκετ ή αθλητικές κατινιές στο ραδιόφωνο, έχω και αγριοφωνάρες απ΄το γραφείο με την μικρή τηλεόραση. Να μην πω για τα κωλοπαίχνιδα του Καλτσό στον υπολογιστή με τις κωλοβόμβες. Χθες είπα να ρίξω μια ματιά στον πρώτο τόμο του Παπαρηγόπουλου για την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους.

Εγώ φταίω που στο fame story ήταν ένα παιδί που στο δωμάτιο επικοινωνίας μια χαρά Ιστορία έλεγε; Και είπε και για τους Κύπριους και είπε και για τους παλιοΤούρκους και για τους παππούδες του στην Κωνσταντινούπολη και πόσο άσχημο είναι να συμβιώνει με έναν Τούρκο στο reality. Πάει και ο Παπαρηγόπουλος. Τον πούλο πήρε κι αυτός ευκολότατα. Το ζωντανό είναι καλύτερο τελικά.

Είπα να ξεφυλλίσω παράλληλα τον θερμιδομετρητή μπας και μαζέψω λίγο τον κώλο μου και με πήρε ο ύπνος πάλι. Πάει και τελείωσε τα βιβλία με νυστάζουν. Αλλά δεν νοιώθω ενοχές.

Τώρα κατάλαβα γιατί ο κόσμος τα διαβάζει στο κρεβάτι.