ΓΟΝΕΙΣ ΦΙΛΟΙ (1-0)

Είχα πάντα από μικρή, μια έντονη απέχθεια για τους ανθρώπους που μιλάνε πολύ. Σε αυτό συντέλεσε ένας γκόμενος στο γυμνάσιο. Μιλάμε μεγάλος καραγκιόζης. Μπορούσε να μιλάει για ώρες ολόκληρες χωρίς καθόλου να με αφήνει να πω μια λέξη. Και όλες του οι συζητήσεις ήταν γύρω από τον εφοπλιστή μπαμπά του και άλλα βαρετά παραμύθια.

Εκείνος ήταν γύρω στα 19 και εγώ πιτσιρίκι. Ήταν αυτό που λέμε εξωσχολικός. Που ήταν δηλαδή must για το image μου καθότι είχε και μηχανή και αυτοκίνητο. Βέβαια το image ήταν κάτι που έφτανε μέχρι έξω από το σχολείο. Μετά ήταν μια μαλακία και μισή γιατί δεν μ΄έβλεπε κανένας οπότε στράφι η χλαπάτσα που έτρωγα. Τα είχαμε έξι μήνες και ήδη από τους πρώτους δύο προσπαθούσα να τον χωρίσω και δεν μπορούσα.

Μια απίστευτη τραγωδία. Εγώ να τον φτύνω κανονικά και αυτός να με ρωτάει ποιούς θα καλέσουμε στον γάμο μας. Τότε είχα πειστεί πως όταν κάποιος μιλάει πολύ, κουφαίνεται τελείως. Οι γονείς μου αφού έφαγαν την πρώτη φρίκη (γκομενιακά ΚΑΙ η μικρή είπαν να το παίξουν φίλοι μου. Και έκαναν την εξυπνάδα να τον καλέσουν σπίτι για καφέ. Εφιάλτης. Μια συνεχόμενη πάρλα από τις εφτά το απόγευμα μέχρι τις δύο τη νύχτα.

Τους εξήγησα λοιπόν ότι θα ήταν πολύ κουραστικό, μεγάλοι άνθρωποι να παίζουν τους φίλους (μόλις είχα αρχίσει την καριέρα μου και θα ήταν μακριά η λίστα με τους γκόμενου&sigmaf και από τότε ξανάγιναν γονείς. Ειδικά για τους απέξω. Περιορισμοί, σεβασμοί, ηθικές και ότι πιο οπισθοδρομικό θα έσφιγγε για τα καλά, ανεπιθύμητους κώλους. Καλά σε μένα ήξεραν ότι δεν τους έπαιρνε να κάνουν μαλακίες. Και τότε το έριχναν στο φιλότιμο. Ναι, ξέρω. Γατόνια.

Όλα καλά λοιπόν, εγώ να προσπαθώ να ξεκολλήσω από τον μαλάκα και οι γονείς μου να το παίζουν και πάλι γονείς. Μέχρι που ήρθε η στιγμή που θα έπαιρνα βαθμούς στο Γυμνάσιο. Μέτρια ήμουν σχεδόν στα πάντα, εκτός από μερικά μαθήματα που για ανεξήγητους λόγους τα λάτρευα. Ένα από αυτά ήταν τα Γαλλικά. Είχα πάντα ολοστρόγγυλα είκοσι. Καλά δηλαδή που ήταν και τα Γαλλικά και ανέβαζα λίγο τον μέσο όρο.

Η καθηγήτρια μεγάλη στρίγγλα και ηθικών αρχών. Μόλις είδε την μάνα μου και ενώ εγώ περίμενα επαίνους, την πέταξε την καρφάρα : «Άριστη στο μάθημα αλλά απαράδεκτη εκτός σχολείου. Έχει συνάψει σχέση με εξωσχολικό». Την κάργια! Η μάνα μου πρέπει να ξεχάστηκε λιγάκι γιατί αντέδρασε ως φιλενάδα : «Η δουλειά σας περιορίζεται μέσα στο σχολείο. Έξω, κάνω κουμάντω εγώ. Δεν σας αφορά λοιπόν».

Η στρίγγλα κατάπιε την γλώσσα της και η μάνα μου με πήρε χεράκι χεράκι σαν καλές φιλενάδες και φύγαμε. Μέχρι να βγούμε από το σχολείο είχα ένα χαμόγελο μέχρι τ΄αφτιά. Αλλά εκείνη δεν γέλαγε καθόλου. Μάλλον γιατί θυμήθηκε τον ρόλο που είχαμε συμφωνήσει. Με βάρβαρες συνέπειες. Έμεινα ένα μήνα κλεισμένη στο σπίτι.

Από τότε την παρακαλούσα να γίνουμε φίλες και δεν ήθελε. Τώρα με παρακαλάει εκείνη. Της λέω, ότι αν κλειστεί ένα μήνα στο δωμάτιό της με τον μπαμπά ίσως το σκεφτώ. Αποφεύγει να μου απαντήσει.

Ναι ξέρω, γατόνια.