CODE NAMES

Οι πελάτες μου δεν έχουν ονόματα. Ή μάλλον πρέπει να έχουν αλλά δεν με βολεύουν. Για να τους ξεχωρίζω, έχω δώσει code names.

Ο «δύο - γάλατα – τέσσερα - γιαούρτια - και - μια - φρυγανιά» είναι πολύ καλός πελάτης αλλά πολύ πουρό για να συννενοηθείς. Άμα καμμιά φορά ξεχαστώ και τον ρωτήσω τί κάνει, με αρχίζει σε ιστορίες για το έντερό του και ξερνάω. Ο «malrboro μαλακό - και - δυό - μεγάλα - χαρτάκια - rizzla», είναι ο πιο ξεχασιάρης. Μονίμως στην κοσμάρα του. Όταν θυμηθεί να ξυπνήσει παίρνει και καμμιά σοκολατίτσα. Όταν θέλω να ξεπουλήσω σοκολάτες, τον σκουντάω κατά λάθος (ήταν τυχαίο και τα τέτοι&alpha και ξυπνάει αμέσως.

Αυτός που σιχαίνομαι περισσότερο, είναι ο «το - playboy – και – ένα – χαρτομάντηλο». Έχει μια περίεργη γλοιώδη φάτσα και κρύβει πάντα το περιοδικό κάτω από την μπλούζα. Καμμιά φορά λύνει την ζώνη και το στηρίζει μέσα στο παντελόνι του. Αηδία. Φοράει πάντα μπλε σώβρακο. Μπορεί να είναι και το ίδιο. Ο «silk cut κίτρινο – καλημέρα κούκλα» είναι ο πιο ενοχλητικός. Όχι επειδή μιλάει – καθόλου θα έλεγα – αλλά γιατί κοιτάει επίμονα. Είναι ο λόγος που δεν φοράω ποτέ ντεκολτέ στο μαγαζί.

Ο «ένα προφιτερόλ – και – ένα – κουτάλι» με έχει κάνει να σκυλομετανοιώσω που έβαλα τέτοιες γλυκομαλακίες στο μαγαζί μου. Πρέπει κάθε φορά να περιμένω να ανοίξει το προφιτερόλ, να το φάει με δυό χαψιές χτυπώντας τις χειλάρες του (γιατί η γυναίκα του δεν τον αφήνει να τρώει μαλακίε&sigmaf και να μου παρατήσει τα σκουπίδια πάνω στον πάγκο, ενώ έχει καταπασαλειφτεί η μούρη του. Άλλά δεν του το λέω.

<>Αντίθετα, ο «πέντε - μπύρες» έρχεται τρεις φορές την μέρα και είναι πολύ συμπαθητικός γιατί ποτέ δεν ξεχνάει να μου φέρει τα μπουκάλια. Με αυτόν που το καταευχαριστιέμαι μέχρι αηδίας είναι ο «μήπως – έχεις - ….». Πλέον ξεκινάει με το «μήπως» γιατί πάντα του λέω όχι. Από την μέρα που διασταύρωσα ότι αυτός ήταν που μου έκανε τηλεφωνικές φάρσες δεν έχει πατήσει πόδι στο μαγαζί. Ρωτάει απ΄την πόρτα και τον στέλνω.Έχω ανώμαλους, δεν θέλω άλλους.

<>Και αποφεύγω να δώσω απόδειξη σε περίεργους. Διαβάζουν το όνομά μου και το τηλέφωνό μου και με πήζουν στις μαλακίες. Άφησα τελευταίο τον «Τί – φτάνει – να – πάρω;». Ίσα που μου φτάνει στα μπούτια και κάθε φορά αραδιάζει μερικά κέρματα και ζητάει όλο το μαγαζί.

<>Τώρα τελευταία βέβαια, του ΄χω αλλάξει όνομα. Τώρα πια λέγεται «να – σε – πληρώσω – με – ζωγραφιές;» Ο μικρός Πικάσο είναι ο αγαπημένος μου και αν το καλοσκεφτείς, έχει πιάσει επακριβώς το νόημα της Υψηλής Τέχνης.