BACK TO LIFE
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Απρίλιος 2, 2006
Παρατηρώ ότι ο κόσμος αρχίζει και γεμίζει αδελφές ψυχές. Πολίτες μεγαλουπόλεων, μπουχτισμένοι από τα ίδια και τα ίδια, κουρασμένοι άνθρωποι που δουλεύουν νυχθημερών για ένα σωρό μαλακίες. Τουλάχιστον τώρα ξέρω, ότι πάρα πολλοί έχουν ως όνειρο ζωής, όχι ένα σαλέ στο γκστάαντ ή ένα τρικάταρτο, αλλά μονάχα ένα σπιτάκι σε ένα απομακρυσμένο χωριό.
Πολλά ζώα, μια μερίδα γης για λαχανόκηπο και ΤΙΠΟΤΕ άλλο. Σε όσους το έχω πει, με παίρνουν απ΄τα μούτρα. Θεωρούν ότι θα μου λείψει ο πολιτισμός, το σόπινγκ, τα σινεμά, τα καφέ. Λες και τώρα που είναι δίπλα μου όλα αυτά, έχω κουράγιο να πάω. Βέβαια και κουράγιο να είχα, δεν πολυτρελλαίνομαι με τρέντι καταστάσεις. Τις θεωρώ άβολες.
Προτιμώ τις πιτζαμούλες μου και τρεις φίλους να πούμε τις μαλακίες μας. Εκτός βέβαια αν έχουμε όρεξη για ακρότητες (χορός κοιλιάς απαραίτητα πάνω σε μπάρα – ο Καλτσό φυσικά) που είναι ο μόνος λόγος για να ορμήσω στις τρεντιές. Που στην ουσία και τρεντιά να μην είναι το μαγαζί, άμα έχεις όρεξη και παρείτσα περνάς ζάχαρη. Ευτυχώς ο άνθρωπός μου συμφωνεί.
Το όνειρο αυτό το ΄χουμε από πιτσιρίκια. Φίλοι μας που τα κατάφεραν περνάνε σούπερ και στην ουσία, κάθε άλλο παρά αποκομμένοι είναι. Όποτε γουστάρουν, παίρνουν το αυτοκίνητο και μας επισκέπτονται. Η ζωή τους έχει γίνει ονειρεμένη. Δεν ξοδεύουν χρήματα για όλα αυτά που χρειάζονταν όταν ζούσαν στην πόλη. Ζουν πλέον με έναν μισθό και έχουν και δυό παιδάκια. Τα πάντα είναι γύρω τους και αν χρειαστεί να πληρώσουν, το κόστος είναι μηδαμινό.
Έχω ζήσει σε χωριό. Δεν είναι κάτι που απλά το ονειρεύομαι χωρίς να γνωρίζω τις δυσκολίες. Και μάλιστα δούλευα σε χωράφι για τρεις μήνες για να βοηθήσω κάποιους φίλους. Μαζεύαμε ξερά σύκα και βοηθούσαμε σε ένα σωρό άλλες επεξεργασίες μέχρι τα ξεραμένα σύκα που είχαν πέσει από τα δέντρα, να γίνουν από μαύρα, άσπρα και να πουληθούν. Ξυπνούσαμε στις 6 και τελειώναμε την δουλειά στις 4.
Τεράστια κούραση. Όμως ήταν από τις πιο «ξεκούραστες» δουλειές που έχω κάνει. Ο κόσμος εκεί δεν ήταν ο καλύτερος. Όπως ακριβώς και εδώ. Υπήρχαν αξιαγάπητοι άνθρωποι και υπήρχαν και μαλάκες. Όμως χίλιες φορές να ασχοληθώ με τα κουτσομπολιά του χωριού παρά με την Δεη, το Ίκα και τις ανατιμήσεις γύρω μου. Φτάνεις κάποια στιγμή σε μια ηλικία που μπορείς πια να αξιολογήσεις διαφορετικά την ζωή σου. Βλέπω πιτσιρίκια που δυσανασχετούν ακόμη και στην σκέψη να ζουν μακριά από την πόλη. Αν και ποτέ δεν ένοιωθα έτσι, τα καταλαβαίνω.
Τώρα όμως, έχοντας ζήσει αρκετά πράγματα και έχοντας παρατρέξει στην ζωή μου θέλω όσο ποτέ μερικές στιγμές ηρεμίας. Καμμιά φορά παρακαλάω να καταφέρω να πάρω σύνταξη και με τον γερούλη μου να φύγουμε μακριά. Ελπίζω να τα καταφέρω νωρίτερα.
Υ.Γ. Ίσως και αυτό να είναι μια λύση. Το τρίτο μέρος, ενός από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα εδώ και καιρό.
Δημοσιεύθηκε στο PHILOSOPHY, ΑΤΙΜΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ | 10 σχόλια »
