ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Τρία χρόνια πέρασαν για να ξανακάνω κάποια απλά πράγματα που αυτές τις μέρες με έχουν μεταμορφώσει σε άλλο άνθρωπο. Μαγειρεύω, ράβω, περπατάω, κοιμάμαι, ψωνίζω. Μικρά καθημερινά πράγματα που τα είχα στερηθεί και ξεχάσει.

Ξυπνάω, πίνω τον καφέ μου ήρεμη και διαλέγω συνταγές για το μεσημεριανό τραπέζι. Ψωνίζω τρόφιμα και άχρηστα μπιχλιμπίδια ενώ προσπαθώ να συνειδητοποιήσω πόσο είχα ξεχάσει να ζω.

Οι υπάλληλοι στο σούπερ μάρκετ όποτε με βλέπουν γελάνε. Ψώνισα δύο τεράστιες τσάντες μανταρίνια και όταν πήγα στο ταμείο μου τις χρέωσαν μόνο 0,80 λεπτά. Όταν ρώτησα γιατί τα μανταρίνια είναι τόσο φτηνά, έβαλαν τα γέλια γιατί λέει ήταν πορτοκάλια και δεν υπάρχουν αυτήν την εποχή μανταρίνια και έπρεπε να το ξέρω.

Ζήτησα από μία άλλη υπάλληλο να μου δείξει ποιά είναι τα ψάρια για ψαρόσουπα και μου έδειξε κανονικά ψάρια. Αυτά με τα κεφάλια και τα μάτια τα γουρλωτά και τα λέπια και τις αγκαθωτές ουρές. Μπλιαχ! Της είπα ότι θέλω απ΄ τα ψάρια χωρίς αξεσουάρ και έφυγε γελώντας να το πει στις άλλες. Πλάκα έχει να προσπαθώ να ξαναγίνω νοικοκυρά. Όχι δηλαδή ότι ήμουν και ποτέ.

Έραψα και κουρτίνες. Απ΄αυτές που τις παίρνεις έτοιμες αλλά πάντα θέλουν κόντυμα. Έφτιαξα τις μοναδικές κουρτίνες στην Ελλάδα με ρεβέρ. Που σέρνεται. Και που άμα κάνεις πως προχωράς κοντά κοντά σου βάζουν και τρικλοποδιά. Οι κουρτίνες φονιάς, λέει ο Καλτσό.

Πήρα και γραφειάκι με ροζ καρεκλίτσα ενώ ο Καλτσό με άσπρη. Πετάξαμε είκοσι σακούλες περιοδικά και άλλες τόσες έχω στοιβάξει γιατί ο κάδος πίτωσε. Αφήστε που με έπιασε και το καλλιτεχνικό μου.

Πήγα στο εργαστήρι του cow parade και έβαλα την καλλιτεχνική μου πινελιά στην αγελάδα μας.Δηλαδή το μόνο που με άφησε ο Καλτσό να κάνω. Την σκούπισα ολόκληρη με κωλόχαρτο. Άμα δείτε μια πολύ γυαλιστερή γελάδα θα καταλάβετε πόσο καλή είμαι.

Δεν προλαβαίνω να τα γράψω όλα από το νετ καφέ. Και είναι τόσα πολλά. Και μου λείπετε τόσο πολύ.

Όμως ακριβώς τώρα, θέλω να ζήσω λιγάκι.

ΑΥΤΟΜΑΤΟΣ ΤΗΛΕΦΩΝΗΤΗΣ

Αυτή τη στιγμή απουσιάζω.

Μετά τον χαρακτηριστικό ήχο, αφήστε το μήνυμά σας και δεν σας υπόσχομαι τίποτα.

ΤουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυΤ.

(το αυτό ισχύει και για τo mail –απλά εκεί δεν έχω βάλει ακόμα τηλεφωνητή και δεν προβλέπεται γιατί είναι πανάκριβος – τους παλιοαλήτες ) .

be back soon

(I hope)…

HTCAFT

Σήμερα έμαθα κάτι πολύ ενδιαφέρον. Που μπορεί να το είδα λιγάκι περίεργο στην αρχή αλλά τα επιχειρήματα με έπεισαν. Δεν τα θυμάμαι επακριβώς αλλά πάνω κάτω έτσι έγιναν.

Η λέξη «περιοδικό» δεν προυπήρχε της λέξης «περίοδος». Λέγοντας «περιοδικό» αναφερόμαστε σε κάτι το οποίο συμβαίνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα και «περίοδος», την έμμηνο ρύση. Λοιπόν, το σωστό θα ήταν να προυπήρχε η λέξη «περιοδικό» που να σημαίνει το τακτό συμβάν και μετά να χρησιμοποιούσαμε την λέξη αυτή και για την περίοδο (για να δηλώσουμε ότι είναι κάτι που το τρώμε στην μάπα συχνά). Όμως δεν έγινε καθόλου έτσι.

Σύμφωνα με έναν ερευνητή (που ξεχνάω αυτή τη στιγμή το όνομά του, πρέπει να λεγόταν Παπανικόλας ή κάτι τέτοι&omicron η λέξη «περίοδος» (που την έκλεψαν οι Άγγλοι όπως την βρήκαν “period&rdquo χρησιμοποιήθηκε αρκετά χρόνια πριν. Βγήκε από τα συνθετικά περί + οδός και ήταν ο πιο κόσμιος τρόπος για να περιγράψει ένας άνδρας στην τότε εποχή ότι θα κάνει πρωκτικό σεξ για ευνόητους λόγους. Και επειδή τότε αυτές τις δύσκολες μέρες του μήνα οι γυναίκες λόγω θρησκευτικών προκαταλήψεων και βλακειών περί υγιεινής δεν δέχονταν τίποτε άλλο πέρα απ΄το πρωκτικό σεξ, αυτό πήρε την θέση ενός γεγονότος που συνέβαινε στάνταρ κάθε μήνα.

Το παραθέτω εδώ πολύ απλοικά (περίπου όπως το θυμάμαι – δεν συγκρατώ ποτέ λεπτομέρειε&sigmaf αλλά είμαι σίγουρη ότι κάποιοι που έχουν περισσότερες γνώσεις θα το στηρίξουν καλύτερα.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Ξέρετε τώρα, αυτό θα είναι ένα κείμενο που θα κάνω τον Γκάσπερ. Θα υποκριθώ ότι λείπω, ότι βρίσκομαι σε άδεια και δεν περιφέρομαι σαν τον φρουρό στα μπλογκάκια σας να περάσει η ώρα. Κάπου σήμερα ή αύριο όλοι θα φύγετε και θα περιμένω πώς και πώς να δω καινούργια κειμενάκια.

Ίσως πάλι κλείσω τον υπολογιστή και ξεφυλλίσω μερικά περιοδικά, ίσως πάω και λίγο σπίτι και με κλειστά παράθυρα κάνω καμμιά δουλειά στα κρυφά τέτοιες μέρες γιατί λέει, απαγορεύεται. Θα φροντίσω να μην αφήσω πουθενά σχόλιο να μην πάρετε χαμπάρι ότι είμαι ακόμη εδώ γύρω. Θα αποκρύψω το ip μου, για να μην μου τα χώνετε που ξέμεινα πίσω απ΄τον πάγκο μου τέτοιες μέρες.

Όμως η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε. Ελπίζω. Αν δεν πάθω έλκος αυτές τις μέρες, δεν θα πάθω ποτέ. Όπως και να΄χει καλά να περάσετε. Πάω να ετοιμάσω βαλίτσες για Κούβα. Βαρέθηκα κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια και είπα να δοκιμάσω κάτι εξωτικό, έτσι για αλλαγή. Κούβα - κουβά, βάλτε τον τόνο όπου να΄ναι.

p.s. Αυτή η ευχή «καλή ανάσταση» είναι πολύ περίεργη αν σκεφτείτε ότι αναφέρεται σε κάποιον που πέθανε. Για δοκιμάστε να την πείτε σε καμμιά κηδεία. Φαντάζομαι ότι αν την λέγαμε μετά την σταύρωση, θα τρώγαμε γερή μπούφλα. Αλλά προφήτης μετά Χριστόν…καλά τέτοιες μέρες ας μην το τραβήξω. Μετά θα μου λένε πάλι για το χιούμορ μου.

(miss u already)

ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ

Όχι αυτά της Ανάστασης. Τα άλλα.

Αυτά που θα βλέπουμε σε λίγο στην τηλεόραση και που τα έφτιαξαν τόσο όμορφα στην Αμερική. Για λόγους ασφαλείας και άπλας, αποφάσισαν να τα σκάσουν στο Ιράν. Φαίνονται ομορφότερα σε πράσινο φόντο και διαρκούν αρκετές μέρες. Όχι σαν τα δικά μας τα τσουρούτικα που το πολύ να τα σκάμε μέχρι να την πέσουμε στην μαγειρίτσα.

Για να ικανοποιηθούν όλες οι θρησκείες, είπαν να τα σκάσουν μετά το Χριστιανικό Πάσχα για να μην δώσουμε αφορμές για συνομωσίες και αντισημιτικά ή αντιμουσουλμανικά σχόλια. Έτσι, θα είναι όλοι ευχαριστημένοι. Μια πολύ καλή κυρία που την λένε Κοντολίζα, θα έρθει να μας τα πει από κοντά την άλλη βδομάδα. Θα φέρει λένε και επίσημη πρόσκληση να πάμε και εμείς στην γιορτή. Μας αγαπάνε πολύ και δεν θα τα σκάσουνε όλα μόνοι τους. Εμείς έχουμε κάτι υποχρεωσούλες απ΄ότι έμαθα αλλά δεν είναι ευγενικό να αρνηθούμε.

Αφήστε που η καλή αυτή κυρία θα μας μοιράσει πολλά δώρα στην γιορτή. Μου είπανε να πάρουμε μαζί μας πολλά μπιτόνια άδεια. Όλα θα μας τα γεμίσουν με φτηνό πετρέλαιο. Εντάξει, ακριβό δώρο δε λέω αλλά χάθηκε να μας χαρίσουν κανένα σχολείο, κάνα Ελγίνειο, λίγη παραπάνω ελευθερία. Αλλά μην είμαστε αχάριστοι, τέτοιο θέαμα ΚΑΙ πετρέλαιο δεν είναι κάτι που το έχεις κάθε μέρα. Φήμες υποστηρίζουν ότι αυτά τα πυροτεχνήματα είναι επικίνδυνα. Μπαρούφες. Μην ακούτε τους κακοπροαίρετους αριστερά δεξιά.

Τί κακό μπορούν να κάνουν μερικά αστραφτερά φωτάκια με λίγο κρότο, στους φίλους μας τους Ιρανούς; Απλά, έτυχε οι άνθρωποι να είχαν περισσότερη άπλα για να παίξουμε τα παιχνίδια μας. Οι υπόλοιποι είμαστε τόσο στριμωχτά που δεν μας παίρνει να τρέξουμε, να χαρούμε, να ξεσκάσουμε βρε αδελφέ. Άντε να τρομάξουν μερικά παιδάκια και να τα δείχνουν μετά στις ειδήσεις για να μισήσουμε τους φίλους μας τους Αμερικάνους. Αλλά εμείς δεν μασάμε.

Θα σας δω στην γιορτή, λοιπόν. Μην τολμήσει να λείψει κανείς.

ΜΠΡΟΣ ΓΚΡΕΜΟΣ

(και πίσω πόλ&eta

Κάθε φορά που είναι γιορτές παθαίνω ένα κάτι. Όλοι ετοιμάζονται για εκδρομούλες στο χωριό τους, να δουν τους συγγενείς τους, να κάνουν πράγματα παραδοσιακά που εννοείται ότι σημαίνουν ασυνήθιστη μάσα που δεν την κάνεις στην Αθήνα, καθαρός αέρας και επιστροφή στις ρίζες.

Εγώ δεν έχω χωριό. Μην παρεξηγηθώ, μια χαρά βλαχάρα είμαι. Εννοώ έχω αλλά δεν έχω πάει ποτέ. Είναι το πιο ψηλό χωρό στην Μυτιλήνη εξ΄ου και τ΄όνομα «Υψηλομέτωπον» όπως το ΄γραφε ο παππούς στα δέματα που μας έστελνε με τα λαδότυρα και τα σύκα με μέλι. Μια θεά Μυτιληνιά που γνώρισα χθες βράδι με μάλλωσε : «δεν το λες σωστά, Ψηλομέτωπο λέγεται».

Κάποιος μου ΄κοψε τις ρίζες μου και άντε να τις ξανακολλήσω. Δεν έχει μείνει ούτε σπίτι ούτε χωράφι να πας να δεις. Ήταν λιγάκι περίεργη ιστορία με την περιουσία μας στο χωριό.

Ήρθε ο μπαμπάς στην Αθήνα να σπουδάσει ψυκτικός, είδε την μαμά από μακριά και την δεύτερη μέρα, πάει και της λέει «αν δεν με παντρευτείς πέφτω τώρα απ΄τον γκρεμό». Η μάνα μου μικρούλα και αθώα, τον έγραψε στ΄αρχίδια της και συνέχισε τον δρόμο της. «Ωραία» της είπε, «πάω τώρα στον γκρεμό». Κοντά στο πατρικό μου, αν περπατήσεις ίσα πάνω είναι ένας μεγάλος γκρεμός που τώρα του έχουν βάλει συρματόπλεγμα γιατί προφανώς οι Μυτιληνιοί δεν είναι για να παίζεις.

Η μάνα μου δεν τον ήξερε καθόλου, αλλά επειδή μου εκμυστηρεύτηκε ότι ήταν ωραίο γκομενάκι και θα ήταν κρίμα να πάει χαμένο, είπε να ρίξει μια ματιά να δει αν το εννοεί. Ο τύπος μιλάμε πήγαινε ντουγρού για τον γκρεμό. Λίγα μέτρα πριν το σάλτο, φώναξε η μάνα μου «έλα εδώ ρε άνθρωπε να το συζητήσουμε». Τότε ο πατέρας μου της είπε «δεν συζητάω τίποτε, αν δεν με παντρευτείς πέφτω τώρα».

Όταν μου το εξιστορούσαν, μου φάνηκε μεγάλη μούφα και τους την είπα κανονικά, γιατί και ένα απλό «τα φτιάχνουμε» ή κάνα «μωρουδέλλι μ΄ είσαι τρέλλα» μια χαρά θα ΄ταν, αλλά υπάρχουν και μάρτυρες της ιστορίας. Τί να κάνει λοιπόν η μάνα μου, είχε μαζευτεί και όλη η γειτονιά, είπε το «ναι» και ο τυπάς το ΄δεσε.

Όμως τις υποθέσεις του στο χωριό δεν τις είχε κλείσει. Είχε και ένα τσούρμο αδελφές να παντρέψει. Φωνές, παράπονα, χαμός, ο πατέρας μου ανένδοτος. Είχε βρει λέει τον έρωτα της ζωής του και δεν θα τον άφηνε να περιμένει λεπτό. Μεταξύ μας, οι αδελφές του ήταν και για τα μπάζα οπότε το ήξερε ο άνθρωπος ότι δεν υπήρχε περίπτωση να βρει τέσσερις γαμπρούς να κάνουν όλα αυτά τα ψυχικά. Και τί έκανε ο φωστήρας; Τους έδωσε όλη την περιουσία, πήρε ένα σώβρακο και ήρθε στην Αθήνα να μην χάσει την νύφη.

Τις αδελφές του πατέρα μου, δεν τις έχω γνωρίσει. Δεν του ξαναμίλησαν που παντρεύτηκε πρώτος. Βρήκαν σχεδόν αμέσως όλες γαμπρούς, με τέτοια προίκα και εκείνος έγινε Αθηνέζος για τα καλά. Τί κατάλαβες τώρα ρε άνθρωπε;

Και φτάνουμε στο προκείμενο : Ζητείται χωριό. Στοπ.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ BLOGGERS

(αναδημοσίευση από το Marie Claire Μαίο&upsilon

Η πρώτη μου επαφή με το ίντερνετ ήταν πριν επτά χρόνια. Στραβάδι στα τεχνολογικά και άσχετη από υπολογιστές άρχισα δειλά δειλά να διαβάζω, να μαθαίνω, να ψάχνω. Όμως η ανάγκη να επικοινωνήσω ήταν μεγάλη.

Όσοι άκουγαν «ίντερνετ» με είχαν ήδη τρομάξει αρκετά. Φανταζόμουν ότι πίσω απ΄την οθόνη μου θα κρύβονταν οι διεστραμμένοι όλου του κόσμου. Εφτά χρόνια και δεν βρήκα κανέναν. Οι κατασκευασμένες εικόνες για το νέο αυτό μέσο, δεν με επηρρέασαν καθόλου. Χωμένη στο μαγαζάκι μου και αναγκαστικά μπροστά από μια οθόνη για πολλές ώρες την ημέρα, γνώρισα μια καινούργια πολύτιμη παρέα.

Την παρέα των bloggers. Άνθρωποι που δεν τους γνωρίζω αλλά η ψυχή τους με έχει αγγίξει βαθιά. Τα blogs είναι διαδικτυακά ημερολόγια. Εδώ και έναν χρόνο καταγράφω καθημερινά τις σκέψεις μου, τους προβληματισμούς μου και τις χαζομάρες μου. Επικοινωνώ και γνωρίζω υπέροχο κόσμο από όλες τις ηλικίες, τα κοινωνικά στρώματα και όλες τις χώρες.

Οι φίλοι μου είναι πια πολλοί. Ένα μεγάλο κομμάτι των ημερολογίων