ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Μάρτιος 29, 2006
Πάντα είχα πρόβλημα με την αφέλειά μου και τον υπερτεράστιο αυθορμητισμό μου. Αλλά όχι τόσο πολύ στις σχέσεις μου (έλεγαν, είναι χαζή πάει και τελείωσε) όσο όταν έπιασα δουλειά. Υπάρχουν κάτι ηλίθιοι κανόνες στις δουλειές που άργησα πολύ να τους καταλάβω. Ήμουν και λιγάκι μικρή όταν ξεκίνησα να πρωτοδουλεύω οπότε ήταν διπλά δύσκολο να φτιάξω ένα σοβαρό “image”. Βασικά όχι ότι με πολυενδιέφερε αλλά όσο να πεις, πέταγα κάτι ξεγυρισμένες κοτρώνες τελείως αντιεπαγγελματικές.
<>Μια φορά θυμάμαι είχε έρθει μια πελάτισσα να μας παραπονεθεί για εξανθήματα που έβγαλε μετά από αποτρίχωση με κερί. Η προισταμένη εκθείαζε την μέθοδο και ο γιατρός, έγραψε μια αλοιφή για να καλμάρει το δέρμα της. Εγώ στην κοσμάρα μου. Εκεί μπροστά σε όλους βρήκα την ευκαιρία να της πω ότι το κερί είναι η πιο μεγάλη μαλακία του κόσμου. Η προισταμένη με σκούνταγε και εγώ πήγαινα παραπέρα νομίζοντας ότι δεν χωράει. Πρότεινα μάλιστα στην πελάτισσα να πάει να αγοράσει και μια φανταστική συσκευή αποτρίχωσης και της έδειξα και τα πόδια μου να δει το γαμάτο αποτέλεσμα. <>
<>Μέχρι που έφαγα την πρώτη γερή τσιμπιά. Εκεί κατάλαβα την μαλακία. Αλλά ήταν αργά. Η πελάτισσα με πήρε την επόμενη να με ευχαριστήσει και δεν ξαναπάτησε. Εντάξει δεν με απέλυσαν – αν και θα΄χαν όλα τα δίκια – όμως από κάτι τέτοιες πατάτες, δεν με άφηναν να πω κουβέντα μετά. Στόμα είχα και μιλιά δεν είχα. Βασικά, ούτε ποσοστά. Είχα χάσει όλες τις πελάτισσες. Σύντομα το ΄μαθα το παραμύθι. Λιγάκι αργά, η αλήθεια.
<>Μετά από χρόνια όταν άρχισα να εκπαιδεύομαι σε πωλήσεις, άρχισα πάλι τα ίδια και χειρότερα. Καινούργιο το αντικείμενο γαρ. Ερχόταν η πελάτισσα να μου πει τον πόνο της που η κόρη της ήταν γεμάτη κυτταρίτιδες, έβλεπα το κοριτσάκι μες στην δυστυχία (αλλά μια χαρά εμφανισιακά) και άρχιζα τις φιλοσοφίες για τα λάθος πρότυπα. Μια φορά, την είπα άσχημα σε μια μαμά που έφερε την κόρη της σχεδόν απ΄το αφτί για ν΄αδυνατίσει ενάμισι κιλό. Μόνο που δεν ήξερα ότι το γραφείο μου είχε κάμερα και μικρόφωνο.Σκατά. <>
<>Έχω κάνει ένα σωρό μαλακίες, ειδικά τις εποχές που άλλαζα επάγγελμα. Μέχρι να μάθω τί λέμε και τί όχι, είχα προλάβει και είχα κάνει όλα τα λάθος πράγματα. Όλα αυτά ως την στιγμή που αποφάσισα να μην μιλάω καθόλου. Τίποτα. Κουβέντα. Άρχισαν σιγά σιγά όλοι και με συμπαθούσαν περισσότερο. Απέκτησα μια βαρύτητα, μια «σοφία», ένα εκτόπισμα διαφορετικό. Απαντούσα μονάχα όταν με ρωτούσαν και μάλιστα με λίγα λεπτά καθυστέρηση για να νομίζουν ότι σκέφτομαι. Κι ας μέτραγα εγώ από μέσα μου μέχρι το είκοσι.
<>Έτσι, σιγά σιγά έχτισα γύρω μου έναν μύθο. Μου φαινόταν πολύ γελοίο όλο αυτό το θέατρο και οι φίλοι μου είχαν πειστεί ότι ήμουν διχασμένη προσωπικότητα (ή χαζή με αναλαμπές εξυπνάδας). Αλλά άρχισα και είχα πρόβλημα. Όλα αυτά που θα ήθελα να πω, και μάλιστα χωρίς να μετράω ως το είκοσι, άρχισαν και μου πίττωναν το μυαλό. Είχα ένα σωρό ιδέες, απόψεις και επιστημονικές ανησυχίες. Οι φίλοι μου δεν με έπαιρναν σοβαρά και στην δουλειά, το μόνο που έπαιρναν σοβαρά ήταν η μούγκα. Τί περίεργος κόσμος! <>
<>Αποφάσισα λοιπόν, να τα γράφω όλα αυτά εδώ. Επειδή όμως έχουμε παραγνωριστεί και πρέπει να σώσω το image μου, από ΄δω και πέρα θα αλλάξω προφίλ. Και για να σας λύσω και μερικές απορίες για να μην μπερδεύεστε. Όταν δεν μιλάω ή απαντάω με καθυστέρηση, δεν είμαι χαζή. Σκέφτομαι. Μέχρι το είκοσι. Εντάξει;
Δημοσιεύθηκε στο MEMORIES, SILLY | 30 σχόλια »
